Στιγμές…

Το θέμα είναι πανάρ­χαιο και βάλε. Oλοι γνω­ρί­ζουμε το δια­χρο­νικό σουξέ «έρως ανίκατε μάχαν», από την Αντι­γόνη του Σοφοκλή, άντε και το λιγό­τερο γνωστό «του έρωτα μέγα κακό, σπα­ρά­ζεις τους ανθρώ­πους» από την Μήδεια του Ευρυ­πίδη. Αλλά αυτό το κατα­να­γκα­στικό ντε και καλά της εποχής μας, δεν παί­ζε­ται. Αρκου­δά­κια (κόκκινα) εσώ­ρουχα σέξι και κατα­κόκ­κινα σατέν, και καρ­δού­λες πολλές κόκ­κι­νες καρ­δού­λες. Και το έθνος χωρι­σμένο στα δυο, όπως το συνη­θί­ζει: σε ορκι­σμέ­νους εχθρούς του Αγίου Βαλε­ντί­νου και σε φαν, που κερνούν σοκο­λα­τά­κια. Από τη μια περισ­σεύει η ειρω­νεία, από την άλλη ανέβηκε το ζάχαρο στα ύψη! Στη μέση και κάποιοι που χαμογελoύν : «μέρα είναι, θα περάσει» και σκέ­πτο­νται πως ο έρωτας δεν είναι κόκ­κι­νος. Είναι διά­φα­νος. Σκέ­πτο­νται πως δεν υπάρχει καλύ­τερο αντί για κόκκινα σατέν εσώ­ρουχα να φοράς το που­κά­μισό του. Πως δεν υπάρχει καλύ­τερο αντί για « Χρόνια Πολλά» σήμερα όταν σε συνα­ντή­σει να σου πει ένα απλό «ανυ­πο­μο­νούσα». Που δεν θα χρειά­ζε­ται να περι­μέ­νεις να έρθει η «μέρα». Δεν υπάρχει μέρα. Δεν υπάρ­χουν μέρες. Υπάρ­χουν στιγμές… Στιγμές δια­φο­ρε­τι­κές, απο­κλει­στι­κές, δικές μας και όχι φασόν…