Για τις 19 Σεπτεμβρίου 2023 αναβλήθηκε η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης στον Αρειο Πάγο των δολοφόνων της Ελένης Τοπαλούδη

Για τις 19 Σεπτεμ­βρίου 2023 ανα­βλή­θηκε η συζή­τηση της αίτησης αναί­ρε­σης που έκαναν οι δυο βιαστές και δολο­φό­νοι της Ελένης Τοπα­λούδη στον Άρειο Πάγο που ήταν προ­γραμ­μα­τι­σμένη για σήμερα.

Η αίτησή τους αφορά στην απόφαση του Εφε­τείου Αθηνών με την οποία κατα­δι­κά­στη­καν και σε δεύτερο βαθμό σε ισόβια κάθειρξη  και 15 χρόνια κάθειρξη επι­πλέον για το βιασμό  της άτυχης φοι­τή­τριας. Είναι η ανώτατη ποινή που προ­βλέ­πε­ται για αυτά τα αδι­κή­ματα.

Η «δημο­κρα­τική», σχετικά με την αίτηση αναί­ρε­σης των δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντων για τον βιασμό και τη δολο­φο­νία της Ελένης Τοπα­λούδη, δημο­σί­ευσε το εξής ρεπορ­τάζ στις 4 Δεκεμ­βρίου 2022:

Ενώπιον του ΣΤ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου θα εκδι­κα­στούν, εκτός απρο­ό­πτου, την 13η Δεκεμ­βρίου 2022, οι αναι­ρέ­σεις που άσκησαν ο 26χρονος Ροδίτης και ο 24χρονος συγκα­τη­γο­ρού­με­νός του αλβα­νι­κής κατα­γω­γής, τελε­σι­δί­κως κατα­δι­κα­σθέ­ντες σε ισόβια και 15 έτη κάθειρξη από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών για τα αδι­κή­ματα της ανθρω­πο­κτο­νίας και του ομα­δι­κού βιασμού της νεαρής φοι­τή­τριας Ελένης Τοπα­λούδη, τον Νοέμ­βριο του 2018 στη Ρόδο.

Στους δύο κατη­γο­ρού­με­νους δεν έχει ανα­γνω­ρι­στεί κανένα ελα­φρυ­ντικό και τους κατα­δί­κασε για τα κακουρ­γή­ματα της ανθρω­πο­κτο­νίας από πρόθεση και του ομα­δι­κού βιασμού σε βάρος της φοι­τή­τριας.

Ο 26χρονος έχει αιτηθεί στον Αρειο Πάγο να του επι­τρα­πεί η αυτο­πρό­σωπη παρου­σία στη δια­δι­κα­σία.

Οι δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντες έχουν κριθεί συγκε­κρι­μένα ένοχοι για το ό,τι εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από τις βρα­δι­νές ώρες της 27ης Νοεμ­βρίου 2018 έως και τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Νοεμρ­βίου 2018, ο δεύ­τε­ρος, ο οποίος γνώρισε την Ελένη Τοπα­λούδη του Ιωάννη προ μίας περίπου εβδο­μά­δας και ο πρώτος, έχοντας προ­α­πο­φα­σί­σει να τελέ­σουν από κοινού το αδίκημα του βιασμού αφού μετέ­βη­σαν στην οικία της, η οποία ευρί­σκετο στην πόλη της Ρόδου επί της οδού Εθνικής Αντι­στά­σεως, με όχημα ιδιο­κτη­σίας του πατέρα του πρώτου, την παρέ­λα­βαν και μετέ­βη­σαν στην εξοχική κατοι­κία των γονέων του στην περιοχή των Πεύκων Λίνδου.

Κρί­θη­καν ένοχοι για το ό,τι την βίασαν, παράλ­ληλα και δια­δο­χικά, ασκώ­ντας επί αυτής σωμα­τική βία, σφίγ­γο­ντάς την στην τρα­χη­λική χώρα, κατα­φέ­ρο­ντάς της παράλ­ληλα γρον­θο­κο­πή­ματα και απει­λώ­ντας τη ζωή και τη σωμα­τική της ακε­ραιό­τητα με μαχαίρι. Ενώ ήταν αβο­ή­θητη, έρμαιο στις σεξουα­λι­κές δια­θέ­σεις τους, την εξα­νά­γκα­σαν να ανεχθεί επι­πλέον ασελ­γείς πράξεις.

Στην προ­βαλ­λό­μενη δε άρνησή της να προβεί σε ασελγή πράξη, οι κατη­γο­ρού­με­νοι, την γρον­θο­κό­πη­σαν με δύναμη στο πρόσωπο, με συνέ­πεια εκείνη να ζαλι­στεί και να χάσει στιγ­μιαία τις αισθή­σεις της. Ανα­κτώ­ντας μετά από λίγο τις αισθή­σεις της δήλωσε στους κατη­γο­ρού­με­νους την πρόθεσή της να τους καταγ­γεί­λει στην αστυ­νο­μία και ενώ παρέ­μενε εξα­σθε­νη­μένη και σε σχεδόν λιπό­θυμη κατά­σταση εξαι­τίας του βαρέως τραυ­μα­τι­σμού της, κατέ­φε­ραν αλλε­πάλ­ληλα πλήγ­ματα με γροθιές και σίδερο σιδε­ρώ­μα­τος στην κεφαλή της ενώ επι­πλέον επι­χεί­ρη­σαν να την θανα­τώ­σουν και δια στραγ­γα­λι­σμού.

Στη συνέ­χεια, κι ενώ έδινε μάχη να κρα­τη­θεί στη ζωή την μετέ­φε­ραν γυμνή (ακρι­βέ­στερα φορώ­ντας μόνο το στη­θό­δε­σμό της) σε από­κρη­μνη βραχώδη περιοχή στον όρμο «Φώκια» και έριψαν το σώμα της από ύψος περίπου 10 μ. στη θάλασσα.

Από την ενέρ­γειά τους αυτή σε συν­δυα­σμό με τις ήδη προ­κλη­θεί­σες στην παθούσα σωμα­τι­κές βλάβες επήλθε ο θάνατός της συνε­πεία πνιγμού.

Στην αίτηση αναι­ρέ­σεως που άσκησε ο Ροδίτης αρνεί­ται την τέλεση των αδι­κη­μά­των για τα οποία έχει κριθεί ένοχος και δια­τεί­νε­ται, πέραν των νομικών λόγων που προ­βάλ­λει και επί της ουσίας, πως είναι ένας αρι­στε­ρό­χει­ρας που του επι­βλή­θηκε η ποινή των ισοβίων για μία ανθρω­πο­κτο­νία που έγινε από δεξιό­χειρα, επι­πλέον του επι­βλή­θηκε η ανώτατη ποινή των 15 ετών για ένα βιασμό ενώ δεν είχε στύση!

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο συγκα­τη­γο­ρού­με­νός του μετέ­φερε μόνος την κοπέλα, πράγμα που όπως δια­τεί­νε­ται εξέθεσε τόσο στο πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο όσο και στο εφετείο.

Περιο­ρί­ζει την συμ­με­τοχή του στο έγκλημα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι κατά­φερε στο θύμα ένα «δυνατό κροσέ» ενώ δια­τεί­νε­ται ότι το χτύπημα με το σίδερο έγινε από δεξιό­χειρα ομοίως και τα τραύ­ματα με το μαχαίρι.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι μόνο τα παπού­τσια του συγκα­τη­γο­ρού­με­νου του βρέ­θη­καν με αίματα πετα­μένα στα βράχια και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι αυτό μαρτυρά ότι μόνον εκείνος μετέ­φερε το άψυχο σώμα της.

Επι­πλέον, ανα­φέρ­θηκε σε προ­κα­ταρ­κτική εξέταση που παραγ­γέλ­θηκε από έδρας στο πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι εσφαλ­μένα είχε κινηθεί δια­δι­κα­σία εις βάρος ιατρού και του πατρός του για συντα­γο­γρα­φή­σεις ψυχο­φαρ­μά­κων που ελάμ­βανε οι οποίες ήταν προ­γε­νέ­στε­ρες και ηλε­κτρο­νι­κές και πως η δικο­γρα­φία αυτή έχει αρχειο­θε­τη­θεί.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι από τα 4 κινητά του τηλέ­φωνα και τους δύο του υπο­λο­γι­στές δεν υφί­στα­ται κανένα εύρημα, ενώ δια­τεί­νε­ται ότι από τον φόβο του νόμιζε ότι ήταν το επόμενο θύμα…

Σε ό,τι αφορά στους νομι­κούς λόγους που προ­βάλ­λει στην 52σέλιδη αίτηση αναι­ρέ­σεως, που άσκησε δια του συνη­γό­ρου του κ. Χάρη Αμπράζη, δια­τεί­νε­ται ότι υπήρξε κακή σύνθεση του δικα­στη­ρίου, ότι υπήρξε παρά­βαση του άρθρου 396 ΚΠΔ διότι δεν του ζητή­θηκε εαν ήθελε να ασκήσει το δικαί­ωμα να εξαι­ρέ­σει ενόρ­κους, ότι υπήρξε παρα­βί­αση του δικαιώ­μα­τος απο­λο­γίας, έλλειψη ακρό­α­σης και ότι υπήρξε παρα­βί­αση της δημο­σιό­τη­τας, έλλειψη ακρό­α­σης, υπε­ρά­σπι­σης κατη­γο­ρου­μέ­νου. Επι­πλέον δια­τεί­νε­ται ότι υφί­στα­ται έλλειψη ειδικής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αιτιο­λο­γίας στην απόφαση.

Προ­σβάλ­λει την κατα­δι­κα­στική απόφαση και για απόλυτη ακυ­ρό­τητα της δια­δι­κα­σίας για παρα­βί­αση της αρχής της δίκαιης δίκης που επέρ­χε­ται λόγω της προ­σβο­λής του τεκ­μη­ρίου αθω­ό­τη­τας του κατη­γο­ρου­μέ­νου σύμφωνα με τις παρα­γρά­φους 1 και 2 του άρθρου 6 της Ε.Σ.Δ.Α.

Αυτό όπως ισχυ­ρί­ζε­ται επήλθε διότι το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο δέχθηκε να ανα­γνω­σθούν μεταξύ των άλλων εγγρά­φων και δημο­σιεύ­ματα που αφορούν στους κατη­γο­ρου­μέ­νους και υπο­στη­ρί­ζει ότι κατα­τέ­θη­καν τα δημο­σιεύ­ματα με απο­τέ­λε­σμα να επη­ρε­ά­σουν την κοινή γνώμη, τους δικα­στές και τους ενόρ­κους που δίκαζαν!

Επι­πλέον ισχυ­ρί­ζε­ται ότι κακώς δεν του ανα­γνω­ρί­στη­καν ελα­φρυ­ντικά και προ­βάλ­λει τους λόγους που επι­κα­λεί­ται προς τούτο, ενώ ισχυ­ρί­ζε­ται ότι δεν έχει δια­χω­ρι­στεί στην απόφαση ο ρόλος του καθενός εκ των κατη­γο­ρου­μέ­νων στην διά­πραξη του εγκλή­μα­τος και δεν περι­γρά­φε­ται σχε­τι­κώς.