Υπάρχει πολιτικό ανάστημα να σταματήσει το κύμα λουκέτων λόγω ενεργειακού;

Το ενερ­γεια­κό έχει ήδη οδη­γή­σει υγιείς επι­χει­ρή­σεις σε λου­κέ­το και αυτό δεν είναι απλώς μια αό­ρι­στη δια­πί­στω­ση. Μια απλή βόλτα στους δρό­μους της Ρόδου είναι αρ­κε­τή για να δια­πι­στω­θεί το προ­σω­ρι­νό ή εν­δε­χο­μέ­νως το ορι­στι­κό κλεί­σι­μο κα­τα­στη­μά­των με ιστο­ρία. Στην ίδια μοίρα έχουν, ήδη, βρε­θεί και εντε­λώς και­νούρ­γιες, από­λυ­τα επι­τυ­χη­μέ­νες ιδέες. Βι­τρί­νες πολλά υπο­σχό­με­νες, με προ­ϊ­ό­ντα που στε­κό­ντου­σαν πιο ψηλά από τον αντα­γω­νι­σμό, χθες είχαν τα ρολά κα­τε­βα­σμέ­να. Προ­φα­νώς δεν φταί­ει ο κα­τα­στη­μα­τάρ­χης αν, για να μπο­ρέ­σει να κα­λύ­ψει τον λο­γα­ρια­σμό του ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος, θα πρέ­πει να πουλά την πάστα σο­κο­λα­τί­να 5 ευρώ.

Είναι θλι­βε­ρό, από­λυ­τα πραγ­μα­τι­κό: Το «ενερ­γεια­κό», όχι μόνο κα­ταρ­γεί θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, αλλά επι­πλέ­ον οδη­γεί σε επι­χει­ρη­μα­τι­κή κα­τα­στρο­φή τους νέους και τις νέες (όχι ηλι­κια­κά) επι­χει­ρη­μα­τί­ες. Αυτή η κα­τη­γο­ρία επι­χει­ρη­μα­τιών μά­ζευε μια ζωή οι­κο­νο­μί­ες για να στή­σει μια δου­λειά, για να απα­γκι­στρω­θεί από την εξαρ­τη­μέ­νη ερ­γα­σία και ξαφ­νι­κά, εξαι­τί­ας πα­ρα­γό­ντων εξω­γε­νών, ανα­γκά­ζε­ται να τα κλεί­σει όλα. Και είναι ένα κλεί­σι­μο επώ­δυ­νο, με χι­λιά­δες χρέη στους ώμους του προ­σώ­που που δεν πρό­λα­βε να ολο­κλη­ρώ­σει το τριε­τές ή πε­ντα­ε­τές του πλάνο.

Το τρα­γι­κό­τε­ρο βρί­σκε­ται αλλού: Η ανά­γκη για το φθη­νό­τε­ρο οδη­γεί στο με­γά­λω­μα του χά­σμα­τος ενός, σχε­δόν αθέ­μι­του, αντα­γω­νι­σμού· σε όλα τα επί­πε­δα.

– Τα υπερ­κα­τα­στή­μα­τα ένα­ντι των μι­κρών εμπο­ρι­κών

– Το online ένα­ντι του φυ­σι­κού κα­τα­στή­μα­τος

– Τα σπί­τια Airbnb ένα­ντι των ξε­νο­δο­χεί­ων

– Η κα­τε­ψυγ­μέ­νη σο­κο­λα­τί­να τουρ­κι­κής πα­ρα­γω­γής, ένα­ντι της φρέ­σκιας με το μυ­ρω­δά­το βού­τυ­ρο.

Αν ο κο­ρω­νο­ϊ­ός έκλει­σε τους πο­λί­τες στο σπίτι, το ενερ­γεια­κό θα τους βάλει στο σκο­τά­δι. Μπο­ρεί στο τέλος όλης αυτής της πε­ρι­πέ­τειας η αν­θρω­πό­τη­τα να βγει πε­ρισ­σό­τε­ρο έμπει­ρη, πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νη, αν­θρω­πι­στι­κά ευαί­σθη­τη, κοι­νω­νι­κά δρα­στή­ρια, όμως μέχρι να έρθει εκεί­νη η στιγ­μή, η αν­θρω­πό­τη­τα ζει τη διεύ­ρυν­ση του χά­σμα­τος με­τα­ξύ πλού­του και φτώ­χειας. Οι ευαι­σθη­σί­ες ορατά – στα­δια­κά τερ­μα­τί­ζο­νται εκεί που ξε­κι­νά το οι­κο­νο­μι­κό συμ­φέ­ρον και η κοι­νω­νι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα πε­ριο­ρί­ζε­ται σε μια επι­φά­νεια ρηχή και αντι­στρό­φως ανά­λο­γη της αγω­νί­ας να πλη­ρω­θούν οι λο­γα­ρια­σμοί στο τέλος του μήνα.

Σή­με­ρα, πε­ρισ­σό­τε­ρο από κάθε άλλη στιγ­μή στο πα­ρελ­θόν, σε κα­τά­στα­ση όμοια με πο­λέ­μου κι ας μην ακού­γο­νται οι δια­κο­πτό­με­νες σει­ρή­νες – προει­δο­ποί­η­ση ει­σβο­λής, ζη­τού­νται πο­λι­τι­κοί να στα­θούν στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων. Πο­λι­τι­κοί με ανά­στη­μα, με πε­ριε­χό­με­νο κι όχι έμπλε­οι δη­μα­γω­γί­ας και ανού­σιας ρη­το­ρεί­ας (έχουν πολ­λοί υπο­πέ­σει σ’ αυτό το ολί­σθη­μα και κιν­δυ­νεύ­ουν να πε­ρά­σουν στην ιστο­ρία ως ανε­παρ­κείς). Πο­λι­τι­κοί με λύ­σεις για την ανα­κο­πή του φαι­νο­μέ­νου των πτω­χεύ­σε­ων λόγω ενερ­γεια­κής κρί­σης.

Σή­με­ρα, με αυτές τις συν­θή­κες, που δεν είναι πρω­το­φα­νείς καθώς πολ­λές φορές είχαν εκ­δη­λω­θεί κατά το πα­ρελ­θόν· κάθε φορά με δια­φο­ρε­τι­κή μορφή, απο­κτούν ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο νόημα τα λόγια του Θου­κυ­δί­δη (στον Πε­ρι­κλέ­ους Επι­τά­φιο Λόγο) ενώ­πιον του συ­γκε­ντρω­μέ­νου πλή­θους – τιμή στους νε­κρούς τους ήρωες:

«[…] να πα­ρα­τη­ρεί­τε καθηµερινά τη δύναµη της πόλης, όπως αυτή πα­ρου­σιά­ζε­ται µε έργα, και να κυ­ριεύ­ε­σθε λίγο από έρωτα προς αυτήν, και όταν σας φανεί ότι είναι µεγάλη, να συλ­λο­γί­ζε­σθε ότι όλα αυτά τα απέ­κτη­σαν άν­θρω­ποι τολµηροί που είχαν συ­ναί­σθη­ση του κα­θή­κο­ντός τους και κατά την ώρα της µάχης εί­χα­νε πάντα µπρος στα µάτια τους τον φόβο του ντρο­πιάσµατος. […]».