Ποιός θα φταίει αφού φύγει η τρόικα;

Καθώς η Ελ­λά­δα μάλ­λον θα κλεί­σει το “κε­φά­λαιο μνη­μό­νιο” και θα προ­σπα­θή­σει να στα­θεί στα πόδια της δα­νει­ζό­με­νη από τις διε­θνείς αγο­ρές κε­φα­λαί­ου, οι θέ­σεις των πο­λι­τι­κών κομ­μά­των της αντι­πο­λί­τευ­σης κυ­ρί­ως – αλλά και της κυ­βέρ­νη­σης – πρέ­πει να αλ­λά­ξουν και να προ­σαρ­μο­σθούν στα νέα δε­δο­μέ­να.

Ο κύ­ριος Τσί­πρας για πα­ρά­δειγ­μα, όπως και άλλοι πο­λι­τι­κοί, δεν μπο­ρεί πλέον να μιλά για “σκί­σι­μο” του μνη­μο­νί­ου, το οποίο ου­σια­στι­κά σε λί­γους μήνες δεν θα υπάρ­χει.

 Εκτός του νέου προ­έ­δρου της Ευ­ρω­παι­κής Επι­τρο­πής κ. Γιουν­κέρ και του προ­έ­δρου της Ευ­ρω­παι­κής Κε­ντρι­κής Τρά­πε­ζας κ. Ντρά­γκι, τώρα και η πρό­ε­δρος του ΔΝΤ κυρία Λα­γκάρντ ου­σια­στι­κά συμ­φώ­νη­σε με την λήξη της συμ­φω­νί­ας του μνη­μο­νί­ου. Στη χθε­σι­νή της συ­νά­ντη­ση με τον Έλ­λη­να υπουρ­γό οι­κο­νο­μι­κών κ. Γκίκα Χαρ­δού­βε­λη συμ­φώ­νη­σε ότι η Ελ­λά­δα θα βγεί από το μνη­μό­νιο και προ­σφέρ­θη­κε να δια­τη­ρή­σει μια χρη­μα­το­δο­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα, αν την χρεια­στού­με, επει­δή οι αγο­ρές δεν μας δα­νεί­ζουν ή μας δα­νεί­ζουν πολύ ακρι­βά, με την πρου­πό­θε­ση βέ­βαια ότι εμείς θα προ­χω­ρά­με τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις.

Η εξέ­λι­ξη είναι αναμ­φί­βο­λα πολύ θε­τι­κή.

Υπό αυτές τις συν­θή­κες και εφό­σον στις 8 Δε­κεμ­βρί­ου στο Eurogroup συμ­φω­νή­σουν οι Ευ­ρω­παί­οι ότι η Ελ­λά­δα ολο­κλή­ρω­σε το μνη­μό­νιο, τι ση­μα­σία θα έχουν πλέον οι κραυ­γές της αντι­πο­λί­τυ­ευ­σης περί εγκα­τά­λει­ψης του ή σκι­σί­μα­τος του; Καμ­μία.

Μετά το τέλος του μνη­μο­νί­ου, μπο­ρεί οι πι­στω­τές μας να μη στέλ­νουν κάθε τρί­μη­νο την τρόι­κα με το μπλο­κά­κι να μας ελέγ­χει τι κά­να­με και τι δεν κά­να­με, αλλά θα πα­ρα­κο­λου­θούν δια­κρι­τι­κό­τε­ρα τις πρά­ξεις μας. Η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, όποια και αν είναι αυτή, τα επό­με­να χρό­νια θα έχει με­γα­λύ­τε­ρη ελευ­θε­ρία κι­νή­σε­ων από ότι είχε τα τε­λευ­ταία τέσ­σε­ρα χρό­νια, αλλά πάλι θα είναι μια ελευ­θε­ρία πε­ριο­ρι­σμέ­νη από την έλ­λει­ψη χρή­μα­τος και από την ανά­γκη επι­στρο­φής των δα­νει­κών στους πι­στω­τές της. Και η αλ­λα­γή που θα επη­ρε­ά­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο τους πο­λι­τι­κούς μας θα είναι οτι μέχρι τώρα έρι­χαν την ευ­θύ­νη για την πο­λι­τι­κή της λι­τό­τη­τας στην τρόι­κα και στο μνη­μό­νιο. Τώρα όταν θα εφαρ­μό­ζουν σκλη­ρά μέτρα για να κλεί­σουν τις τρύ­πες που οι ίδιοι θα προ­κα­λούν,  την ευ­θύ­νη θα την έχουν οι ίδιοι αφού δεν θα υπάρ­χει μνη­μό­νιο και τρόι­κα.

Όλα αυτά δη­μιουρ­γούν την ανά­γκη νέων θέ­σε­ων από τους πο­λι­τι­κούς. Δεν πε­ρι­μέ­νει βέ­βαια κα­νείς από την αντι­πο­λί­τευ­ση να συ­νει­σφέ­ρει με προ­τά­σεις για την κα­λύ­τε­ρη μελ­λο­ντι­κά πο­ρεία της χώρας, ούτε να συ­μπα­ρα­στα­θεί στην κυ­βέρ­νη­ση σε κά­ποιους εθνι­κούς στό­χους που θα έπρε­πε να θέ­σουν από κοι­νού. Όμως τε­λι­κά κάτι θα πρέ­πει να βρεί να πεί ο κ. Τσί­πρας, πέραν του ότι άλ­λα­ξε ο Μα­νω­λιός κι εβαλε τα ρούχα του αλ­λιώς, που είναι δε­δο­μέ­νο οτι θα είναι το μο­να­δι­κό του επι­χεί­ρη­μα. Θα πεί δη­λα­δή οτι το μνη­μό­νιο κα­ταρ­γή­θη­κε μόνο στα λόγια και ότι συ­νε­χί­ζου­με να εί­μα­στε υπό τον έλεγ­χο των ξένων πι­στω­τών. Δεν είναι ψέμ­μα­τα αυτό, αλλά δεν είναι και ολό­κλη­ρη η αλή­θεια. Και σε καμ­μία πε­ρί­πτω­ση δεν είναι κάτι που βοηθά στην πρό­ο­δο της χώρας και στην ανα­κού­φι­ση των πο­λι­τών από την σκλη­ρή λι­τό­τη­τα.

Η αντι­πο­λί­τευ­ση θα συ­νε­χί­σει να υπό­σχε­ται πα­ρο­χές με λεφτά που δεν έχει και μάλ­λον το ίδιο θα κάνει και η κυ­βέρ­νη­ση εφό­σον βρι­σκό­μα­στε ήδη σε προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο λίγων ή πε­ρισ­σό­τε­ρων μηνών. Είτε όμως φερ­θούν ώριμα και οι μεν και οι δε, είτε φερ­θούν ώς συ­νή­θως επι­πό­λαια, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν αλ­λά­ζει.

Και η νέα πραγ­μα­τι­κό­τη­τα για την χώρα είναι οτι ναι μεν δεν θα έχει μνη­μό­νιο, αλλά θα είναι υπό επι­τή­ρη­ση – όπως είναι και όλες οι άλλες χώρες του κό­σμου – από τις αγο­ρές και επι­πλέ­ον από όλες τις άλλες χώρες του κό­σμου που μας έχουν δα­νεί­σει 190 δισ ευρώ τα τε­λευ­ταία χρό­νια για να επι­βιώ­σου­με. Διότι αυτά τα λεφτά μας τα έχουν δα­νεί­σει οι άλλες ευ­ρω­παι­κές χώρες, δη­λα­δή οι πο­λί­τες τους και όχι οι τρά­πε­ζες τους, βα­ραί­νουν τους πρου­πο­λο­γι­σμούς τους και τα χρε­ώ­νο­νται οι ευ­ρω­παί­οι πο­λί­τες σε φό­ρους αλλά και όσες μη ευ­ρω­παι­κές χώρες συμ­με­τέ­χουν στο ΔΝΤ και είναι πολύ φτω­χό­τε­ρες από την Ελ­λά­δα και όμως – δια­μαρ­τυ­ρό­με­νες – δα­νεί­ζουν την Ελ­λά­δα. Όλα αυτά τα λεφτά τα χρω­στά­ει η Ελ­λά­δα, είτε πρω­θυ­πουρ­γός είναι ο Σα­μα­ράς είτε ο Τσί­πρας, είτε ο κάθε Έλ­λη­νας. Και τα χρέη δεν δια­γρά­φο­νται.

Λο­γι­κά, ο κ. Τσί­πρας θα πρέ­πει να ξε­χά­σει την πα­ρο­χο­λο­γία και να βρεί ένα νέο σύν­θη­μα για να πα­ρα­πλά­νη­σει τους ψη­φο­φό­ρους αφού το μνη­μό­νιο δεν μπο­ρεί να το σκί­σει πιά και ο κ. Σα­μα­ράς θα πρέ­πει επι­τέ­λους να δεί τι θα κάνει για την ανά­πτυ­ξη της οι­κο­νο­μί­ας και την εύ­ρε­ση ρευ­στό­τη­τας αφού εγκα­τα­λεί­ψει το μνη­μό­νιο. Θα πρέ­πει επί­σης να δεί τι θα κάνει με τους βου­λευ­τές του και τους υπουρ­γούς του που μπο­ρεί να θε­ω­ρή­σουν οτι τώρα που έφυγε η τρόι­κα κά­νου­με ότι γου­στά­ρου­με.

Για να εί­μα­στε ει­λι­κρι­νείς ίσως η θέση του κ. Σα­μα­ρά να είναι πιο δύ­σκο­λη από τη θέση του κ. Τσί­πρα, ο οποί­ος ώς αρι­στε­ρός μπο­ρεί να ορα­μα­τί­ζε­ται τε­ρά­στιες κοι­νω­νι­κές πα­ρο­χές και ώς αντι­πο­λί­τευ­ση ούτως ή άλλως μπο­ρεί να λέει οτι θέλει χωρίς να δίνει λο­γα­ρια­σμό σε κα­νέ­να ή μάλ­λον χωρίς να του έρ­χε­ται ο λο­γα­ρια­σμός. Στον κ. Σα­μα­ρά όμως ο λο­γα­ρια­σμός θα έρ­χε­ται και θα πρέ­πει να τον λάβει πολύ σο­βα­ρά υπόψη του. Διότι αν είναι να δα­νει­ζό­μα­στε από τις αγο­ρές με διπλά και τρι­πλά επι­τό­κια από αυτά με τα οποία μας δά­νει­ζε η τρόι­κα και να τα δί­νου­με για προ­σλή­ψεις κα­λα­μα­τια­νών στο δη­μό­σιο και για εξα­γο­ρές ψήφων σε διά­φο­ρους κλά­δους του δη­μο­σί­ου που φο­ρά­νε ή δεν φο­ρά­νε στολή, χί­λιες φορές το μνη­μό­νιο και η τρόι­κα.

Τι θα πε­ρι­μέ­να­με λοι­πόν να δούμε – που απο­κλεί­ε­ται να το δούμε από αυ­τούς τους πο­λι­τι­κούς; Θα πε­ρι­μέ­να­με να δούμε μια συ­νά­ντη­ση Σα­μα­ρά – Τσί­πρα – Βε­νι­ζέ­λου στην οποία θα συμ­φω­νη­θούν απλώς και μόνο οι εθνι­κοί στό­χοι και οι προ­τε­ραιό­τη­τες της χώρας. Θα πε­ρι­μέ­να­με μια συ­νεν­νό­η­ση για το μέ­γε­θος του δη­μο­σί­ου και για τον τρόπο απο­πλη­ρω­μής των χρεών. Θα πε­ρι­μέ­να­με μια συ­νεν­νό­η­ση για βα­σι­κά ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις. Φυ­σι­κά δεν θα δούμε τί­πο­τα από όλα αυτά. Θα δούμε απλώς να συ­νε­χί­ζο­νται οι κραυ­γές και τα ψέμ­μα­τα από όλες τις με­ριές εις βάρος βε­βαί­ως της προ­ό­δου και των πο­λι­τών. Αυτά στην Ελ­λά­δα δεν γί­νο­νται. Αν γι­νό­ντου­σαν δεν θα εί­μα­σταν εκεί που εί­μα­στε.