Οι τουρίστες κάνουν «παζάρια» ακόμα και για το νερό και το παγωτό!

Με… παζάρια, από τα σου­βε­νίρ μέχρι τα κοσμή­ματα και από το φαγητό μέχρι το παγωτό κινεί­ται η αγορά της Ρόδου αφού οι επι­σκέ­πτες που κάνουν τις δια­κο­πές τους αυτή την περίοδο στο νησί, προ­σπα­θούν με κάθε τρόπο να εξοι­κο­νο­μή­σουν χρήματα.

Όπως προ­κύ­πτει από ρεπορ­τάζ της «δημο­κρα­τι­κής», στην Παλιά Πόλη αλλά και σε περιο­χές με του­ρι­στικά κατα­στή­ματα εκτός πόλης, τα παζάρια είναι σύνηθες φαι­νό­μενο ακόμα και για σου­βε­νίρ με κόστος 1 ευρώ!

Ιδιο­κτή­της κοσμη­μα­το­πω­λείου δήλωσε στη «δ» πως δεν έχει περάσει μέρα χωρίς παζάρια όχι μόνο για τα ακριβά κοσμή­ματα αλλά ακόμα και για τα βρα­χιο­λά­κια των 5 ευρώ! «Μόλις χθες, ήρθε του­ρί­στας στο μαγαζί και μου ζήτησε να του κάνω έκπτωση σε ένα χρυσό δακτυ­λίδι που ήθελε να κάνει δώρο στη σύζυγό του και να του το αφήσω από 340 ευρώ… 50! Του εξήγησα ότι αυτό δεν γίνεται και επέμενε, διότι όπως είπε, ούτε εκείνος στην πατρίδα του (Γαλλία) ούτε εμείς στην Ελλάδα έχουμε χρήματα λόγω κορω­νοϊού και θα πρέπει να τα βρούμε κάπου στη μέση. Η μέση λύση προ­φα­νώς δεν ήταν τα 50 ευρώ, η καλύ­τερη τιμή που του είπα πως μπορώ να κάνω είναι από 340 στα 300 ευρώ, κάτι που φυσικά δεν δέχθηκε και προ­τί­μησε να αγο­ρά­σει ένα αση­μέ­νιο κόσμημα στα 50 ευρώ που ήταν απο­φα­σι­σμέ­νος να δια­θέ­σει από την αρχή. Αυτό είναι μόνο ένα παρά­δειγμα, από τα δεκάδες περι­στα­τικά που καθη­με­ρινά καλού­μα­στε να δια­χει­ρι­στούμε. Το αίτημα για καλύ­τερη τιμή είναι πάντα στο τραπέζι, όμως τα παζάρια στα οποία επι­δί­δο­νται πολλοί επι­σκέ­πτες, αγγί­ζουν τα όρια του παρα­λό­γου», λέει ο ιδιο­κτή­της του κοσμη­μα­το­πω­λείου που λει­τουρ­γεί εντός κεντρι­κού ξενο­δο­χείου σημειώ­νο­ντας ότι παρότι είχε ενα­πο­θέ­σει ελπίδες φέτος για να καλύψει την μαύρη τρύπα στα οικο­νο­μικά που δημιουρ­γή­θηκε από πέρυσι, τελικά μάλλον η… μαύρη τρύπα θα μεγα­λώ­σει κι άλλο.

Ένα ακόμα χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα που μετέ­φερε στη «δ» ιδιο­κτή­της μίνι μάρκετ εκτός πόλεως είναι πως οι διερ­χό­με­νοι επι­σκέ­πτες, κάνουν παζάρια ακόμα και για ένα μπου­κα­λάκι νερό! Όπως είπε, συγκρί­νουν τις τιμές του μίνι μάρκετ με αυτές των σούπερ μάρκετ, με απο­τέ­λε­σμα να κάνουν παζάρια και να ζητούν να αγο­ρά­σουν το νερό στα 35 και στα 30 λεπτά, αντί για 50 λεπτά του ευρώ. Σχεδόν καθη­με­ρινό φαι­νό­μενο, όπως λέει είναι τα παζάρια και για το παγωτό! Ειδικά οικο­γέ­νειες με μικρά παιδιά, πολλές φορές ζητούν το πιο φθηνό παγωτό κι ακόμα και εκεί ζητούν εκπτώ­σεις. Όπως λέει ο ιδιο­κτή­της, στα 30 χρόνια που λει­τουρ­γεί το κατά­στημα, είναι η πρώτη φορά που βιώνει αυτές τις κατα­στά­σεις σε αυτό το εύρος. Ακόμα και πέρυσι όπως λέει, ήταν καλύ­τερα τα πράγ­ματα (!) καθώς ο κορω­νο­ϊός δεν είχε «χτυ­πή­σει» σε αυτό το βαθμό το εισό­δημα όχι μόνον των επι­σκε­πτών αλλά και των ντόπιων. «Από πέρυσι και οι ντόπιοι ξεκί­νη­σαν να αγο­ρά­ζουν καρ­πούζι σε φέτες, που κάποτε αυτό το λέγαμε ως ανέκ­δοτο… Τώρα δεν είναι ανέκ­δοτο, τώρα βλέπεις και τους Ροδίτες να ζητούν από τα μικρά μαγαζιά κυρίως, να τους κόψουν το καρ­πούζι στη μέση! Για τα παζάρια μην το συζη­τάτε, οι του­ρί­στες μας… βγάζουν την πίστη. Ο Ροδίτης, μπορεί να ζητάει βερεσέ αλλά παζάρια δεν κάνει. Οι του­ρί­στες φέτος είναι πιο “σφιχτοί” από πέρυσι. Ισως γιατί ο κορω­νο­ϊός χτύπησε και το πορ­το­φόλι τους, όπως έγινε κι εδώ. Όταν παίρ­νουν ένα ανα­ψυ­κτικό δύο άτομα και το μοι­ρά­ζουν μέσα στον καύσωνα, δεν χρειά­ζε­ται να πούμε κάτι παρα­πάνω», λέει ο ιδιο­κτή­της στη «δ», ο οποίος επι­σή­μανε ότι από πέρυσι το μίνι μάρκετ, συντη­ρεί και την οικο­γέ­νειά του γιου του ο οποίος ως ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λος έμεινε χωρίς δουλειά και φέτος ακόμα δεν έχει πρό­σληψη στα χέρια του. «Εμείς επειδή δεν είμαστε στα μαγαζιά που έκλει­σαν με κυβερ­νη­τική εντολή, δεν πήραμε κανένα επίδομα. Δυστυ­χώς όμως όλο το χειμώνα και ανοικτά που ήμασταν, ήταν σαν να ήμασταν κλειστά. Υπήρχαν μέρες που κλεί­ναμε χωρίς είσπραξη. Οι οφειλές όμως στον ΕΦΚΑ και στη ΔΕΗ τρέχουν κανο­νικά αλλά δεν έχω να ξεχρε­ώσω… Δίνω ό,τι μπορώ. Αντε το μαγαζί να βγάλει τα πάγια έξοδά του, όταν ο του­ρί­στας ζητά παζάρια ακόμα και στο μπου­κα­λάκι με το νερό ή όταν ο Ροδίτης ζητά βερεσέ. Γίνεται; Δεν γίνεται», λέει…

Το πρώτο 15ήμερο του Ιουλίου βαδίζει ήδη προς το τέλος του και οι ελπίδες λιγο­στεύ­ουν για μια σεζόν καλύ­τερη από την περσινή. Ο μεγα­λύ­τε­ρος φόβος των κατα­στη­μα­ταρ­χών αλλά και των εργα­ζο­μέ­νων είναι να μην εξε­λι­χθεί εισπρα­κτικά χει­ρό­τερη από την περσινή!

Στην Παλιά Πόλη αλλά και στη Λίνδο, τις κατε­ξο­χήν του­ρι­στι­κές περιο­χές της Ρόδου τα έσοδα κατα­γρά­φουν «βουτιά» ακόμα και σε σχέση με πέρυσι, ενώ κι εκεί πλέον τα παζάρια τείνουν να γίνουν μέρος της καθη­με­ρι­νό­τη­τας.

Στα παζάρια, εκτός από τα δερ­μά­τινα, ρούχα, παπού­τσια και αξε­σουάρ έχουν μπει ακόμα και τα φαγητά και τα γλυκά (!) με πολλούς από τους ιδιο­κτή­τες να… ενδί­δουν προ­κει­μέ­νου του­λά­χι­στον, να εξα­σφα­λί­σουν την κάλυψη των λει­τουρ­γι­κών εξόδων ή έστω μέρος αυτών.