Απορρίφθηκε η αγωγή που άσκησε πρώην κρατούμενος κατά της πρώην συζύγου του

Με την υπ’ αρίθμ. 141/2018 απόφαση του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθηκε η αγωγή που άσκησε πρώην κρα­τού­με­νος κατά της πρώην συζύγου του γύρω από την κυριό­τητα κατοι­κίας.

Η ιστορία της υπό­θε­σης πραγ­μα­τικά συγκί­νησε αλλά δεν είχε την προσ­δο­κό­μενη έκβαση για τον ενά­γο­ντα στον δεύτερο βαθμό.

Ο απο­φυ­λα­κι­σθείς από τις φυλακές της Θήβας δια­πί­στωσε, όπως εξέθεσε, ότι η σύζυγός του και μάνα των δύο του παιδιών είχε συνάψει σχέση με έναν παντρε­μένο και λίγες μέρες πριν την απο­φυ­λά­κισή του είχε προ­κα­λέ­σει αστικά δικα­στή­ρια που αφο­ρού­σαν την περιου­σία τους και τη ρύθμιση των σχέσεών τους.

Λίγο διά­στημα αργό­τερα συνε­λή­φθη και φυλα­κί­στηκε εκ νέου στην Τουρκία και από εκεί με πλη­ρε­ξού­σιο που χορή­γησε στον δικη­γόρο κ. Β. Κατα­βε­νάκη επε­δί­ωξε να περι­σώ­σει ό,τι του απέ­μεινε.

Από το έτος 1990 συμ­βί­ωνε με την αντί­δικο, υπήκοο Ρωσίας, απέ­κτη­σαν δύο παιδιά και το έτος 1998 παντρεύ­τη­καν.

Για την απο­κα­τά­σταση της οικο­γέ­νειάς τους εργα­ζό­ταν ανελ­λι­πώς σαν υπάλ­λη­λος ή σαν εργάτης οπου­δή­ποτε υπήρχε προ­σφορά για εργασία.

Το 2003 αγόρασε ένα αγρο­τε­μά­χιο, στο οποίο, με δαπάνες του και με δάνειο που έλαβε με τους ευνοϊ­κούς όρους των παλ­λι­νο­στού­ντων, ανή­γειρε μια διώροφη κατοι­κία.

Το έτος 2005 ευρι­σκό­με­νος σε στιγμή οικο­νο­μι­κού αδιε­ξό­δου και ψυχικής αδυ­να­μίας, λόγω των δαπανών για την ανέ­γερση της οικίας και με σκοπό να προ­στα­τεύ­σει την οικο­γέ­νειά του από τα χρέη που είχαν δημιουρ­γη­θεί ενε­πλάκη, όπως τονίζει, σε δια­κί­νηση ναρ­κω­τι­κών ουσιών.

Από τον Μάρτιο του 2005 μέχρι τον Ιούλιο του 2009 ήταν φυλα­κι­σμέ­νος στις φυλακές Θηβών εκτί­ο­ντας ποινή κάθειρ­ξης δέκα ετών.

Λόγω της μακρό­χρο­νης παρα­μο­νής του στις φυλακές και προ­κει­μέ­νου να αντε­πε­ξέλ­θει η οικο­γέ­νειά του στα βάρη, που ενδε­χο­μέ­νως θα αντι­με­τώ­πιζε και μη γνω­ρί­ζο­ντας τι τους επι­φυ­λάσ­σει το μέλλον, εξέδωσε πλη­ρε­ξού­σιο και διόρισε τη σύζυγό του ως ειδική πλη­ρε­ξου­σία, αντι­πρό­σωπο και αντί­κλητό του με εντολές εκτός των άλλων να πωλεί, να παρα­χω­ρεί, μετα­βι­βά­ζει και παρα­δί­δει προς οιον­δή­ποτε ακόμη και προς τον εαυτό της με δικαί­ωμα αυτο­σύμ­βα­σης, αντί οιου­δή­ποτε τιμή­μα­τος οποιο­δή­ποτε ακίνητο ιδιο­κτη­σίας του, όχι όμως χωρίς λογο­δο­σία προς εκείνον για τις ενέρ­γειές της, καθώς σκοπός της σύντα­ξής του ήταν να διευ­κο­λυν­θεί η μετα­βί­βαση του ακι­νή­του, αν έκρινε ότι υπήρχε ανάγκη για την οικο­γέ­νειά του, που αδυ­να­τούσε να εκπλη­ρώ­σει λόγω του εγκλει­σμού του στις φυλακές.

Τον Αύγου­στο του 2009 επέ­στρεψε στη Ρόδο μετά την υφ΄ όρον απόλυσή του, λόγω καλής δια­γω­γής και ειλι­κρι­νούς μετα­μέ­λειας.

Το τελευ­ταίο πράγμα που θα μπο­ρούσε να σκεφτεί ήταν να ανα­κα­λέ­σει το παρα­πάνω πλη­ρε­ξού­σιο, που δόθηκε σε μια στιγμή ανάγκης, απελ­πι­σίας και από­γνω­σης και μόνο σε περί­πτωση που χρεια­ζό­ταν να εκποι­ή­σει την περιου­σία του για να προ­στα­τέ­ψει την οικο­γέ­νειά του.

Όπως ανα­φέ­ρει ο Ροδίτης, όσο καιρό ήταν έγκλει­στος στις φυλακές, η σύζυγός του, του συμπα­ρα­στε­κό­ταν, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας και δικαιο­λο­γώ­ντας και την από­γνωση στην οποία είχε περιέλ­θει. Παρά τη σωμα­τική απο­μά­κρυνσή τους, η ψυχική τους επαφή και η συχνή επι­κοι­νω­νία που είχαν, δεν τους εμπό­διζε να προ­γραμ­μα­τί­ζουν για τις οικο­γε­νεια­κές τους υπο­χρε­ώ­σεις και για την ανα­τροφή των ανη­λί­κων τέκνων τους.

Η σύζυγός του όμως, όπως δια­πί­στωσε στην πορεία, επι­με­λώς του είχε απο­κρύ­ψει ότι, το τελευ­ταίο εξάμηνο πριν από την απόλυσή του από τις φυλακές, είχε συνάψει ερωτικό δεσμό με άλλον άνδρα, παντρε­μένο με παιδιά.

Η πρώτη φορά που του άφησε να κατα­λά­βει ότι κάτι ύποπτο συμ­βαί­νει στη σχέση τους ήταν δυο-τρεις μέρες προτού επι­στρέ­ψει στη Ρόδο, χωρίς όμως να του απο­κα­λύ­ψει την ακριβή αλήθεια.

Το «καλω­σό­ρι­σμα» που του επι­φύ­λαξε, όπως περι­γρά­φει γλαφυρά, ήταν μια αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων για την μετοί­κησή του από την οικία τους, μια αίτηση δια­ζυ­γίου λόγω τετρα­ε­τούς διά­στα­σης, μια αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων για συντη­ρη­τική κατά­σχεση της περιου­σίας του, μια αγωγή συμ­με­το­χής σε απο­κτή­ματα με την οποία του ζητούσε να της μετα­βι­βά­σει ποσοστό 90 % του ακι­νή­του εντός του οποίου ήταν η οικία του, μια αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων ρύθ­μι­σης κατά­στα­σης για την επα­νε­γκα­τά­στασή της στην οικία του και η μετοί­κησή του.

Υπο­στη­ρί­ζει μάλιστα ότι όλα αυτά έγιναν με την ψυχο­λο­γική πίεση του ερω­τι­κού συντρό­φου της, ώστε να εκλεί­ψει ο κάθε φόβος του και κάθε ενδε­χό­μενο της επα­νέ­νω­σής τους σαν σύζυγοι.

Υπο­στη­ρί­ζει παρα­πέρα ότι η σύζυγός του δεν δίστασε να τον παρου­σιά­σει στα παρα­πάνω δικό­γραφα, σαν άνθρωπο ασυ­νεί­δητο, βάρβαρο, με δεσπο­τική συμπε­ρι­φορά, άπιστο και επίσης επι­κίν­δυνο ως προς τη σωμα­τική της ακε­ραιό­τητα.

Με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου απορ­ρί­φθηκε η αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων για την μετοί­κησή του από την οικία του. Με άλλη απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου απορ­ρί­φθηκε η αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων για την επα­να­γκα­τά­στασή της στην οικία τους και την μετοί­κησή του. Με άλλη απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου απορ­ρί­φθηκε η αγωγή δια­ζυ­γίου της και έγινε δεκτή η δική του αγωγή αφού έγινε δεκτό ότι η έγγαμη συμ­βί­ωσή τους έχει κλο­νι­σθεί από λόγους που αφο­ρού­σαν το πρόσωπό της και συγκε­κρι­μένα το γεγονός ότι είχε ήδη συνάψει δεσμό με άλλο ερωτικό σύντροφο.

Η αγωγή συμ­με­το­χής σε απο­κτή­ματα με την οποία του ζητούσε να της μετα­βι­βά­σει ποσοστό 90% του ακι­νή­του εντός του οποίου ήταν η οικία του μετά από ανα­βο­λές ματαιώ­θηκε. Παρά ταύτα παρέ­λειψε να ανα­κα­λέ­σει το πλη­ρε­ξού­σιο με το οποίο τη διόρισε ως ειδική πλη­ρε­ξου­σία, αντι­πρό­σωπο και αντί­κλητό του.

Το μονα­δικό περιου­σιακό του στοι­χείο ήταν ένα οικό­πεδο εκτά­σεως 4.080 τ.μ. και η σύζυγός του κάνο­ντας χρήση του πλη­ρε­ξου­σίου, χωρίς να τον ενη­με­ρώ­σει και χωρίς τη συγκα­τά­θεσή του απέ­κτησε με αυτο­σύμ­βαση την πλήρη κυριό­τητά του!!.

Κέρδισε την πρω­τό­δικη δίκη για την κυριό­τητα του ακι­νή­του και η υπόθεση επα­να­λή­φθηκε στο Εφετείο.

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο έκρινε ότι η πρώην σύζυγος του ήταν εκείνη που πλήρωσε τα βάρη στο ακίνητο και είχε καθο­λική συνει­σφορά στην απο­πλη­ρωμή του δανείου. Ανα­γνω­ρί­ζε­ται έτσι η εγκυ­ρό­τητα του συμ­βο­λαίου αυτο­σύμ­βα­σης.