Ομιλία Νικητιάδη στη Βουλή για το μεγαλείο, τη μοναδικότητα και την παγκόσμια εμβέλεια της ελληνικής γλώσσας

Με φα­νε­ρά έντο­νη συ­ναι­σθη­μα­τι­κή διά­θε­ση το­πο­θε­τή­θη­κε ο Γιώρ­γος Νι­κη­τιά­δης Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ στη συ­νε­δρί­α­ση της Διαρ­κούς Επι­τρο­πής Μορ­φω­τι­κών Υπο­θέ­σε­ων και της Ει­δι­κής Μό­νι­μης Επι­τρο­πής Ελ­λη­νι­σμού της Δια­σπο­ράς με θέμα την Πα­γκό­σμια Ημέρα Ελ­λη­νι­κής Γλώσ­σας, ως Α’ Αντι­προ­έ­δρου της Επι­τρο­πής Ελ­λη­νι­σμού της Δια­σπο­ράς. Ο κ. Νι­κη­τιά­δης έκανε λόγο για μια σπου­δαία εθνι­κή επι­τυ­χία με πα­γκό­σμια απή­χη­ση, στην οποία, όπως υπο­γράμ­μι­σε, το ΠΑΣΟΚ συ­νέ­βα­λε εμπρά­κτως με κοι­νο­βου­λευ­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες από το 2024.

Στη συ­νε­δρί­α­ση, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε τη Δευ­τέ­ρα 12 Μαΐου, συμ­με­τεί­χαν και ενη­μέ­ρω­σαν τα μέλη των Επι­τρο­πών, ο Υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών κ. Ιω­άν­νης – Μι­χα­ήλ (Γιάν­νης) Λο­βέρ­δος, ο Μό­νι­μος Αντι­πρό­σω­πος της Ελ­λά­δας στην UNESCO κ. Γιώρ­γος Κου­μου­τσά­κος, και ο ομό­τι­μος κα­θη­γη­τής Γλωσ­σο­λο­γί­ας και πρώην Πρύ­τα­νης του ΕΚΠΑ, κ. Γιώρ­γος Μπα­μπι­νιώ­της.

Ο Ά αντι­πρό­ε­δρος της Ει­δι­κής Μό­νι­μης Επι­τρο­πής Ελ­λη­νι­σμού της Δια­σπο­ράς ξε­κί­νη­σε την το­πο­θέ­τη­ση του λέ­γο­ντας : «Επι­τρέψ­τε μου, κυ­ρί­ες και κύ­ριοι, να εκ­φρά­σω έναν ίσως μο­να­δι­κό «φα­να­τι­σμό» που επι­τρέ­πω στον εαυτό μου, τη βαθιά μου λα­τρεία στην ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα. Δεν είμαι από αν­θρώ­πους που δια­κα­τέ­χο­νται από φα­να­τι­σμούς· αλλά, για την ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα, νιώθω πως μου είναι αδύ­να­τον να μην αι­σθαν­θώ κάπως έτσι. Ίσως γιατί, ως δί­γλωσ­σος, μπορώ να αντι­λαμ­βά­νο­μαι με ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη διαύ­γεια το με­γα­λείο και τη μο­να­δι­κό­τη­τά της»

Ο κ. Νι­κη­τιά­δης εξήρε τη ση­μα­σία της ανα­γνώ­ρι­σης της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας από την UNESCO, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι «ήδη από τις 18 Μαΐου του 2024, η Κοι­νο­βου­λευ­τι­κή Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, όλοι οι βου­λευ­τές μας, υπο­γρά­ψα­με επι­στο­λή που εστά­λη στον τότε Πρό­ε­δρο της Βου­λής, και ση­με­ρι­νό Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας, κ. Τα­σού­λα, ζη­τώ­ντας τη διε­θνή κα­θιέ­ρω­ση της 9ης Φε­βρουα­ρί­ου ως Πα­γκό­σμιας Ημέ­ρας Ελ­λη­νι­κής Γλώσ­σας». Ο βου­λευ­τής ανέ­φε­ρε αυ­το­λε­ξεί από την επι­στο­λή: «Η κα­θιέ­ρω­ση ενός πράγ­μα­τι πα­γκό­σμιου εορ­τα­σμού, στα πρό­τυ­πα αντί­στοι­χων εορ­τα­σμών άλλων γλωσ­σών, θα απο­τε­λού­σε έναν ελά­χι­στο φόρο τιμής στην μακρά συμ­βο­λή της Ελ­λη­νι­κής στην καλ­λιέρ­γεια και την προ­α­γω­γή του πα­γκό­σμιου πο­λι­τι­σμού».

Ο κ. Νι­κη­τιά­δης έκανε ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά στον κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο του κα­θη­γη­τή Γιώρ­γου Μπα­μπι­νιώ­τη, ση­μειώ­νο­ντας πως στην ίδια επι­στο­λή «επι­συ­νά­ψα­με τότε ένα εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νο και εξαι­ρε­τι­κό άρθρο του πα­ρι­στα­μέ­νου σή­με­ρα κ. Μπα­μπι­νιώ­τη που ανα­δεί­κνυε τη ση­μα­σία της διε­θνούς ανα­γνώ­ρι­σης της γλώσ­σας μας», υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η ανα­γνώ­ρι­ση αυτή «είναι θέμα μεί­ζο­νος ση­μα­σί­ας, όχι μόνο για τον απα­ντα­χού Ελ­λη­νι­σμό, αλλά και για τον πα­γκό­σμιο χώρο».

Ανα­φε­ρό­με­νος στο βάθος και την πα­γκό­σμια εμ­βέ­λεια της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας, ο βου­λευ­τής μνη­μό­νευ­σε την ιστο­ρι­κή ομι­λία του Ξε­νο­φώ­ντα Ζο­λώ­τα του 1959: «It is not my idiosyncracy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists… Our gnomon has to be a metron between economic strategic and philanthropic scopes». «Ο με­γά­λος αυτός Έλ­λη­νας», είπε ο κ. Νι­κη­τιά­δης, «διά­βα­σε μία ολό­κλη­ρη ομι­λία σε Διε­θνές Συ­νέ­δριο, ενώ­πιον ατό­μων υψη­λο­τά­του επι­στη­μο­νι­κού, μορ­φω­τι­κού και πο­λι­τι­κού κύ­ρους, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας απο­κλει­στι­κά ελ­λη­νι­κής προ­έ­λευ­σης λέ­ξεις στην αγ­γλι­κή γλώσ­σα».

Ιδιαι­τέ­ρως εύ­στο­χη ήταν ανα­φο­ρά του βου­λευ­τή  Δω­δε­κα­νή­σου σχε­τι­κώς με την ανε­πα­νά­λη­πτη εκ­φρα­στι­κή δύ­να­μη της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας: «Αγα­πού­σα τους γο­νείς μου και τους φί­λους μου, αλλά ερω­τευ­μέ­νος ήμου­να με τη γυ­ναί­κα μου, όχι με αυ­τούς. Ανα­ζη­τεί­στε να εκ­φρά­σε­τε τα συ­ναι­σθή­μα­τα αυτά στην αγ­γλι­κή γλώσ­σα. Θα απο­τύ­χε­τε. Η ίδια λέξη, το Love, εκ­φρά­ζει και το συ­ναί­σθη­μα στους γο­νείς και το συ­ναί­σθη­μα στη σύ­ζυ­γο, στην ερω­μέ­νη. Είναι όμως το ίδιο; Προ­φα­νώς, όχι. Άλλο ο έρω­τας και άλλο η αγάπη. Και μόνο η Ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα τα δια­κρί­νει».

Με έμ­φα­ση στις πο­λι­τι­σμι­κές και ιδε­ο­λο­γι­κές απο­χρώ­σεις της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας, ο κ. Νι­κη­τιά­δης υπο­γράμ­μι­σε: «Όταν εί­χα­με ισχύ, δη­μιουρ­γού­σα­με πα­ροι­κί­ες. Ποτέ αποι­κί­ες, όπως άλλα έθνη και λαοί. Στη γλώσ­σα μας έχου­με άλλη λέξη για την πα­ροι­κία και άλλη για την αποι­κία. Στην αγ­γλι­κή και οι δύο με­τα­φρά­ζο­νται σχε­δόν το ίδιο. Υπάρ­χει ‘colony’, αλλά η ‘πα­ροι­κία’ με­τα­φρά­ζε­ται ως ‘community’. Έχει όμως σχέση η πα­ροι­κία με το community; Προ­φα­νώς, ελά­χι­στη».

Ο Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ, Γιώρ­γος Νι­κη­τιά­δης, ενη­μέ­ρω­σε τα μέλη των δύο Κοι­νο­βου­λευ­τι­κών Επι­τρο­πών, κατά την κοινή τους συ­νε­δρί­α­ση, για την πρω­το­βου­λία της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομά­δας του ΠΑΣΟΚ να αι­τη­θεί τη σύ­γκλη­ση κοι­νής συ­νε­δρί­α­σης της Επι­τρο­πής Μορ­φω­τι­κών Υπο­θέ­σε­ων και της Ει­δι­κής Μό­νι­μης Επι­τρο­πής Ελ­λη­νι­σμού της Δια­σπο­ράς, με αντι­κεί­με­νο τις σο­βα­ρές προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζει η ελ­λη­νό­γλωσ­ση εκ­παί­δευ­ση στις χώρες του εξω­τε­ρι­κού. Στο πλαί­σιο αυτής της πρω­το­βου­λί­ας, το ΠΑΣΟΚ έχει ζη­τή­σει την πα­ρου­σία της Υπουρ­γού Παι­δεί­ας, Θρη­σκευ­μά­των και Αθλη­τι­σμού κ. Ζα­χα­ρά­κη, του αρ­μό­διου Υφυ­πουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών για θέ­μα­τα Από­δη­μου Ελ­λη­νι­σμού κ. Λο­βέρ­δου, καθώς και εκ­προ­σώ­πων πι­στο­ποι­η­μέ­νων φο­ρέ­ων ελ­λη­νό­γλωσ­σης εκ­παί­δευ­σης, προ­κει­μέ­νου να ανα­λυ­θούν τα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζει η ελ­λη­νό­γλωσ­ση παι­δεία στις χώρες εγκα­τά­στα­σης των Απο­δή­μων Ελ­λή­νων.

Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας την ομι­λία του, ο κ. Νι­κη­τιά­δης απηύ­θυ­νε έκ­κλη­ση για δράση: «Απο­τε­λεί κα­θή­κον και υπο­χρέ­ω­σή μας, όχι απλώς η καλ­λιέρ­γεια και δια­τή­ρη­ση της γλώσ­σας μας, αλλά και η εξά­πλω­σή της. Η διά­δο­σή της. Το οφεί­λου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο στα εκα­τομ­μύ­ρια των Ελ­λή­νων της δια­σπο­ράς και τις νε­ό­τε­ρες γε­νιές που χά­νο­νται». Και έκλει­σε την πα­ρέμ­βα­σή του, ο Δω­δε­κα­νή­σιος Βου­λευ­τής δια­βά­ζο­ντας με έμ­φα­ση, αυ­το­λε­ξεί το ποί­η­μα του Νι­κη­φό­ρου Βρετ­τά­κου, «Η Ελ­λη­νι­κή Γλώσ­σα» :

«Όταν κά­πο­τε φύγω από τούτο το φως θα  ελι­χθώ προς τα πάνω,  όπως  ένα ρυα­κά­κι που  μουρ­μου­ρί­ζει! Κι αν τυχόν κάπου ανά­με­σα στους γα­λά­ζιους δια­δρό­μους συ­να­ντή­σω αγ­γέ­λους, θα τους μι­λή­σω ελ­λη­νι­κά επει­δή δεν ξέ­ρου­νε γλώσ­σες.. μι­λά­νε με­τα­ξύ τους με μου­σι­κή».

«Αυτή είναι, κυ­ρί­ες και κύ­ριοι, η γλώσ­σα μας», κα­τέ­λη­ξε. «Είναι η ίδια η μου­σι­κή».