Στο παιδικό δωμάτιο…

Μια ενδια­φέ­ρουσα ανα­το­μία του τρόπου ζωής και των αντι­λή­ψεων της νέας γενιάς παρου­σιά­ζει η έρευνα του Ινστι­τού­του Νίκος Που­λαν­τζάς σε συνερ­γα­σία με την εταιρία Prorata SA. Αν και μιλάμε συχνά για τη «γενιά της κρίςης», δεν είναι σίγουρο ότι έχουμε αντι­λη­φθεί την έκταση αυτού του χαρα­κτήρα της νεο­λαίας ως «χαμένης γενιάς». Οπως προ­κύ­πτει από τις απα­ντή­σεις των νέων ηλικίας  25-34 ετών, που κανο­νικά έχουν ολο­κλη­ρώ­σει το στάδιο του­λά­χι­στον των βασικών (προ­πτυ­χια­κών) σπουδών, εξα­κο­λου­θούν να μένουν στο… παιδικό δωμάτιο,  με τους γονείς τους  σε μεγάλο ποσοστό. (32,5%).  Αντί­στοιχα, το πιο ενδια­φέ­ρον και ανη­συ­χη­τικό εύρημα, που είναι ενδει­κτικό του εξαι­ρε­τικά χαμηλού ύψους των μισθών ειδικά των νέων, που δεν τους επι­τρέ­πει να αντα­πε­ξέλ­θουν στο κόστος της αυτό­νο­μης δια­βί­ω­σης, είναι το γεγονός ότι σχεδόν ένας στους τρεις εργα­ζό­με­νους νέους περισ­σό­τε­ροι από τους επτά στους δέκα (72,2%) δήλωσαν ότι λαμ­βά­νουν οικο­νο­μική βοήθεια από τους γονείς ή τους παπ­πού­δες τους, των οποίων το 34,6% σταθερά (κάθε βδομάδα/μήνα). Η οικο­νο­μική στήριξη από την οικο­γέ­νεια είναι σχεδόν καθο­λική μεταξύ των άνεργων νέων (90,5%) και των ευρι­σκό­με­νων εκτός αγοράς εργα­σίας (88,9%),οι ανη­συ­χίες των νέων στην Ελλάδα είναι «χει­ρο­πια­στές» και υλικής φύσης. Χωρίς αυτό να σημαί­νει, όπως σημειώ­νε­ται στην ανάλυση της έρευνας, ότι αγνοούν μεγάλα ζητή­ματα που απα­σχο­λούν τους συνο­μή­λι­κούς τους διεθνώς, η πίεση που βιώνουν στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους, στρέ­φουν τους νέους και τις νέες στην Ελλάδα προς τα ζητή­ματα των μισθών, της στέγης και της εργα­σια­κής ασφά­λειας.