Ο Γαβριήλ Καρπάθιος στο τιμόνι της Εθνικής Ομάδας Ρομποτικής: Μια ιστορία επιμονής, δημιουργίας και παιδιών που τον κάνουν να βλέπει πιο μακριά

Ο Γα­βρι­ήλ Καρ­πά­θιος έχει κάθε λόγο να αι­σθά­νε­ται φέτος συ­γκί­νη­ση και υπε­ρη­φά­νεια. Ως προ­πο­νη­τής της Εθνι­κής Ομά­δας Ρο­μπο­τι­κής, οδη­γεί μια επί­λε­κτη ομάδα νε­α­ρών επι­στη­μό­νων που ετοι­μά­ζο­νται στο bootcamp που διε­ξά­γε­ται στο Καρ­πε­νή­σι, να εκ­προ­σω­πή­σουν την Ελ­λά­δα στο FIRST Global League, το Πα­γκό­σμιο Πρω­τά­θλη­μα Ρο­μπο­τι­κής που θα λάβει χώρα στον Πα­να­μά στα τέλη Οκτώ­βρη.

Η πο­ρεία του Γα­βρι­ήλ μέχρι εδώ δεν ήταν ποτέ αυ­το­νό­η­τη. Με­γά­λω­σε ως παιδί με μα­θη­σια­κές δυ­σκο­λί­ες και δυ­σλε­ξία, ένας μα­θη­τής που, όπως ο ίδιος πα­ρα­δέ­χε­ται, «ήμουν μέ­τριος στα πε­ρισ­σό­τε­ρα μα­θή­μα­τα — μόνο στα μα­θη­μα­τι­κά ξε­χώ­ρι­ζα λι­γά­κι». Το ση­μείο κα­μπής ήρθε αρ­γό­τε­ρα, στο Πα­νε­πι­στή­μιο, όταν ένας κα­θη­γη­τής στά­θη­κε για εκεί­νον πρό­τυ­πο ζωής, τον ενέ­πνευ­σε βαθιά και του έδει­ξε τον δρόμο προς ό,τι πραγ­μα­τι­κά αγαπά. Από τότε, όπως λέει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, «όλα μπή­καν στον δρόμο τους, γιατί η ζωή ξέρει… και εγώ την εμπι­στεύ­ο­μαι».

Από εκεί­νο το ση­μείο κι έπει­τα, αφο­σιώ­θη­κε ολο­κλη­ρω­τι­κά στη μη­χα­νι­κή και την εκ­παι­δευ­τι­κή ρο­μπο­τι­κή. Σχε­δί­α­σε το Ρο­μπο­τι­κό Όχημα Ανεύ­ρε­σης Επι­ζώ­ντων (R.O.X.A.N.E.), ένα και­νο­τό­μο σύ­στη­μα έρευ­νας και διά­σω­σης, που το 2012 απέ­σπα­σε βρά­βευ­ση Επι­στη­μο­νι­κής Αρι­στεί­ας από το Υπουρ­γείο Παι­δεί­ας. Ήταν το πρώτο ορό­ση­μο σε ένα τα­ξί­δι που από νωρίς έδει­χνε ότι θα έχει βα­θύ­τε­ρο αντί­κτυ­πο από τον απλό κώ­δι­κα και τα γρα­νά­ζια.

Όλα αυτά τα χρό­νια, δεν στα­μά­τη­σε να με­τα­δί­δει τη γνώση και τον εν­θου­σια­σμό του σε νέους μα­θη­τές, δι­δά­σκο­ντας ρο­μπο­τι­κή, ορ­γα­νώ­νο­ντας ερ­γα­στή­ρια και στή­νο­ντας δια­γω­νι­στι­κές ομά­δες. Το 2023 οι μα­θη­τές του απέ­σπα­σαν το βρα­βείο Rising Star στον δια­γω­νι­σμό First Lego League, ενώ το 2024 η ομάδα του βρέ­θη­κε ξανά στο προ­σκή­νιο με το βρα­βείο Και­νο­το­μί­ας και την συμ­με­το­χη τους στο πα­γκό­σμιο πρω­τά­θλη­μα της Αμε­ρι­κής, ενω πα­ράλ­λη­λα βρε­θη­κε στο πλευ­ρό της Εθνι­κής Ομά­δας ως μέ­ντο­ρας. Το 2025, ως προ­πο­νη­τής, κα­τά­φε­ρε να ανε­βά­σει την ομαδα του First Lego League στο βάθρο, κα­τα­κτώ­ντας το βρα­βείο Πα­ρου­σί­α­σης Και­νο­το­μί­ας, χάρη στο ρο­μπο­τι­κό σύ­στη­μα NAUSICA — ένα πο­λυ­χρη­στι­κό υπο­βρύ­χιο με βρα­χί­ο­να έξι βαθ­μών ελευ­θε­ρί­ας, κά­με­ρα, αι­σθη­τή­ρες θερ­μο­κρα­σί­ας, γυ­ρο­σκό­πιο και φω­το­μέ­τρο — που οι μα­θη­τές του σχε­δί­α­σαν με στόχο να προ­στα­τεύ­σουν και να πα­ρα­τη­ρή­σουν τα θα­λάσ­σια οι­κο­συ­στή­μα­τα.

Μι­λώ­ντας για την πο­ρεία του, σπεύ­δει να απο­μα­κρύ­νει κάθε εύ­κο­λο μύθο «χα­ρι­σμα­τι­κού» ή «παι­διού-θαύ­μα­τος»:

«Εδώ δεν έφτα­σα γιατί ήμουν κά­ποιο σπου­δαίο φαι­νό­με­νο. Έφτα­σα γιατί είμαι πει­σμα­τά­ρης, δου­λεύω πολύ και λα­τρεύω αυτό που κάνω.»

Αυτό που τον συ­γκι­νεί βα­θύ­τε­ρα, όμως, είναι τα παι­διά. «Αν σή­με­ρα μπορώ να κοι­τά­ζω από ψηλά, είναι επει­δή πατάω σε πλά­τες γι­γά­ντων — κι αυτοί οι γί­γα­ντες είναι τα ίδια τα παι­διά», ση­μειώ­νει με νόημα. «Είναι το μέλ­λον μας, σε μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που έχει τόσο ανά­γκη από ελ­πί­δα.»

Ο ίδιος πι­στεύ­ει ακρά­δα­ντα πως η ρο­μπο­τι­κή δεν είναι απλώς τε­χνο­λο­γία, αλλά μια μορφή τέ­χνης και συ­νερ­γα­σί­ας. Μια συ­νά­ντη­ση μυα­λών και καρ­διών που αξί­ζει όσο τί­πο­τα άλλο. Και δεν χάνει ποτέ ευ­και­ρία να υπεν­θυ­μί­ζει στα παι­διά και στους συ­νερ­γά­τες του τα λόγια που του αφιέ­ρω­σαν κά­πο­τε και έγι­ναν δικό του ευαγ­γέ­λιο:

“You are unique, and if that is not fulfilled, then something has been lost.” ― Martha Graham

«Αυτό είναι που δεν πρέ­πει να ξε­χά­σου­με ποτέ», λέει. «Να κυ­νη­γά­με τα όνει­ρά μας, όσο δύ­σκο­λο κι αν είναι, όσο κι αν η φωτιά τους μπο­ρεί να μας κάψει. Γιατί μόνο έτσι αξί­ζει να υπάρ­χου­με.»

“Το φε­τι­νό τα­ξί­δι της Εθνι­κής Ομά­δας Ρο­μπο­τι­κής προς τον Πα­να­μά είναι ένα ακόμη κε­φά­λαιο αυτής της ιστο­ρί­ας”.

Για τον Γα­βρι­ήλ προ­κει­ται, μια ακόμα αφορ­μή να συ­γκε­ντρώ­σει πο­λύ­τι­μες στιγ­μές — μι­κρές κη­νι­μα­το­γρα­φι­κές ιστο­ρί­ες — που γί­νο­νται το καύ­σι­μο για όλα όσα δη­μιουρ­γεί. Γιατί στο τέλος της μέρας, το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο δεν είναι τα βρα­βεία. Είναι που μπο­ρεί να πει με βε­βαιό­τη­τα:

«Η ζωή ξέρει. Κι εγώ την εμπι­στεύ­ο­μαι.»