Ελένη Τοπαλούδη: Συνεχίζεται η δίκη για το βιασμό και τη δολοφονία της – «Τα ισόβια να είναι ισόβια»

Μετά τους γονείς της Ελένης Τοπα­λούδη που ράγισαν καρδιές στην προη­γού­μενη συνε­δρί­αση του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου της Αθήνας, η δίκη για τον βιασμό και τη δολο­φο­νία της άτυχης φοι­τή­τριας συνε­χί­ζε­ται με τις κατα­θέ­σεις δύο Λιμε­νι­κών, που είχαν πάρει μέρος στη διε­ρεύ­νηση της υπό­θε­σης

Αυτό που ζήτησαν ο Γιάννης Τοπα­λού­δης και η Κούλα Αρμου­τί­δου είναι τα ισόβια να είναι ισόβια και οι δολο­φό­νοι του παιδιού τους να παρα­μεί­νουν στη φυλακή.  Ήταν ένας εφιάλ­της για τους δυο γονείς η είδηση ότι το παιδί τους είναι νεκρό.

Ο πατέρας της μαζί με τον αδερφό του πηγαί­νουν στη Ρόδο

«Προ­σπα­θή­σαμε να μαζέ­ψουμε κομ­μά­τια μας, να βρούμε αερο­πο­ρικά εισι­τή­ρια και να πάμε στη Ρόδο. Εγώ δεν άντεξα να μπω στο νεκρο­το­μείο. Μπήκε μόνο ο αδελφός μου. Την επόμενη ημέρα μας έδωσαν κλειδιά από δια­μέ­ρι­σμα της Ελένης. Είναι το δεύτερο πιο συγκλο­νι­στικό που βιώνει ένας γονιός που έχει χάσει το παιδί του. Τρέχανε τα δάκρυα όταν μπήκαμε στο σπίτι. Αυτό που μου έκανε εντύ­πωση πως το πλυ­ντή­ριο ήταν ακόμα αναμ­μένο. Είχε απο­τσί­γαρα και στο τραπέζι κάποιες τσι­χλί­τσες. Πήρα όλα τα πράγ­ματα της, ήταν οι ανα­μνή­σεις μας. Πήρα ακόμα και τα φρούτα που είχε αγο­ρά­σει διότι τα είχε πάρει για το εαυτό της και τα έριξα μέσα στο τάφο. Δεν ήθελα να αφήσω τίποτα που ήταν της Ελένης

Το τρα­γι­κό­τερο δράμα που μπορεί να ζήσει ένας γονιός να συνο­δέ­ψει το παιδί του στην τελευ­ταία κατοι­κία. Εύχομαι σε όλους να έχουν ένα πιο μικρό σταυ­ρου­δάκι να κου­βα­λούν. Σε εμάς δυστυ­χώς έτυχε αυτός ο σταυρός».

Η μητέρα της το μόνο που θυμάται από εκείνες τις ημέρες είναι ένα μαύρο κενό

«Με την Ελένη μιλά­γαμε κάθε ημέρα στο τηλέ­φωνο. Στα σόσιαλ σχεδόν ποτέ. Θυμάμαι ότι είχαμε μιλήσει Σαβ­βα­το­κύ­ριακο και μου έλεγε τι φαγητά θέλει όταν θα έρθει. Δευτέρα, Τρίτη μιλή­σαμε. Από την Τετάρτη αρχί­σαμε να ψάχνουμε. Πέμπτη με έζωσαν τα φίδια. Παρα­σκευή πήγαμε στο ΑΤ και μπήκε σε ένα υπο­λο­γι­στή έψαξα και δε μου άρεσε το ύφος του. Μας είπε «όλα καλά θα πάνε»… Από όταν το μάθαμε, δε θυμάμαι τίποτα, μόνο ένα σκοτάδι, κενό. Μόνο τη λακ­κούβα που ανοί­ξανε θυμάμαι, το χαντάκι…».

Πηγή newpost.gr

Την προη­γού­μενη φορά κατέ­θε­σαν στο δικα­στή­ριο οι γονείς της Ελένης Τοπα­λούδη, που δήλωσαν «ψυχικά νεκροί» και περιέ­γρα­ψαν όσα έζησαν, μετά τον ομαδικό βιασμό και τη δολο­φο­νία του παιδιού τους, στη Ρόδο, το 2018.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι ο πατέρας της Ελένης χαρα­κτή­ρισε «Γεφύρι της Άρτας» τη δια­δι­κα­σία μιλώ­ντας στο iEidiseis, όπου εξήγησε πόσο δύσκολο ψυχο­λο­γικά, αλλά και πρα­κτικά είναι για τον ίδιο και τη σύζυγο του, να έρχο­νται από το Διδυ­μό­τειχο στην Αθήνα, με την πεποί­θηση ότι, θα κατα­θέ­σουν και θα φύγει από πάνω τους το βάρος και η αναμονή και τελικά να επι­στρέ­φουν, για να ξανάρ­θουν…

Ο πατέρας της Ελένης ζήτησε από το δικα­στή­ριο να ορι­στούν συνε­χό­με­νοι δικά­σι­μοι στις 6 Απρι­λίου, ώστε να ολο­κλη­ρω­θούν οι κατα­θέ­σεις του ίδιου και της συζύγου του, Ρούλας.

Πατέρας Ελένης: Κύριε πρόεδρε να ορι­στούν συνε­χό­με­νοι δικά­σι­μοι μετά τις 6 Απρι­λίου.

Πρό­ε­δρος: Το έχουμε κοι­τά­ξει.

Πατέρας Ελένης: Γονέας του ενός απει­λούσε τους μάρ­τυ­ρες. Παρα­καλώ να έχουμε το δέοντα σεβασμό κ. πρόεδρε.

Μητέρα Ελένης: Τι, δηλαδή θα κάνουμε πάλι το ταξι­δάκι Διδυ­μό­τειχο και πίσω; Κανείς δεν νοιά­ζε­ται για μας. Τι να πω.

Μιλώ­ντας στο iEdiseis έξω από τη δικα­στική αίθουσα ο πατέρας της Ελένης είπε:

«Aνθρώπινο, να νοσήσει κάποιος, είπε με την αξιο­πρέ­πεια, που τον χαρα­κτη­ρί­ζει ο κ. Γιάννης Τοπα­λού­δης. Η σημε­ρινή διακοπή δεν μπορεί να συγκρι­θεί, με την προη­γού­μενη διακοπή της δίκης. Δεν μπορείς να να ελέγ­ξεις αυτά. Τώρα είναι αργά, να οριστεί ανα­πλη­ρω­μα­τι­κός δικα­στής, γιατί θα πρέπει να ξεκι­νή­σει από την αρχή η δίκη. Αυτό, ίσως θα έπρεπε, να έχει προ­βλε­φθεί».

Και συνέ­χισε:

Δεν μπο­ρού­σαμε να κάνουμε τίποτα σήμερα. Εγώ ζήτησα από το δικα­στή­ριο, να ορι­στούν συνε­χό­με­νες δικά­σι­μοι στις 6 Απρι­λίου. Δεν γίνεται με αυτό το παρα­μύθι πια. θα πρέπει να κάνουμε κανένα… ευχέ­λαιο πιά, για να γίνει το δικα­στή­ριο. Τι να πω;».

– Επι­στρέ­φετε πίσω στο Διδυ­μό­τειχο τώρα;

Tοπαλούδης: Να ποιο είναι το πρό­βλημα τώρα. Εμείς ήρθαμε τις δύο προη­γού­με­νες φορές με το αυτο­κί­νητο, γιατί δεν ξέραμε αν θα γίνει, ή θα ανα­βλη­θεί θα δια­κο­πεί η δίκη, ή εάν θα συνέ­βαινε κάτι άλλο. Τώρα ήρθαμε με το αερο­πλάνο και ορίστε! Ήρθαμε με την πεποί­θηση ότι, θα κατα­θέ­σουμε και έχω κλείσει εισι­τή­ρια για την Παρα­σκευή, γιατί λέω μήπως βάλουν καμμιά δικά­σιμο ακόμη δικά­σιμο μέχρι την Πέμπτη. Ήταν πιο ξεκού­ρα­στα, αλλά τώρα πρέπει να ψάξω, για να αλλάξω τα εισι­τή­ρια.

– Τερά­στια ταλαι­πω­ρία δηλαδή…

Τοπα­λού­δης: Δεν είναι η ταλαι­πω­ρία. Αλλά όλο το βράδυ δεν μπο­ρούμε να κοι­μη­θούμε, ούτε εγώ ούτε η Ρούλα, από το άγχος και την υπε­ρέ­νταση. Και ξέρεις προ­ε­τοι­μά­ζε­σαι. Και σήμερα προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­σταν ακόμη περισ­σό­τερο. Λέγαμε σήμερα θα κατα­θέ­σουμε και τέλος. Τι να πω. Είναι αυτό το θα κατα­θέσω και τι θα πω. Το άγχος… Να το ζεις ξανά και ξανά… Πόσο θα αντέ­ξουμε. Και η ώρα και η στιγμή να πλη­σιά­ζει και η πίεση να ανε­βαί­νει στο 20 και η δίκη να δια­κό­πτε­ται και να ξανα­δια­κό­πτε­ται. Ερχό­μα­στε και άντε γεια.

Και συμπλή­ρωσε:

«Καθό­μα­στε έξω από τη δικα­στική αίθουσα και περι­μέ­νουμε, επειδή δεν αντέ­χουμε να είμαστε μέσα. Η Ρούλα δεν μπορεί να βλέπει να αντι­κρί­ζει τα κακό­παιδα. Και εκνευ­ρί­ζε­ται και είναι και πολύ δύσκολα. Και προ­σπαθώ να την έχω έξω και να είναι με κάποιες φίλες και με κάποιες άλλες μανάδες της Ερατούς και της Γαρυ­φα­λιάς. Το μυαλό μας είναι συνέ­χεια εκεί»…

Πηγή ieidiseis.gr