“Γαλάζια στελέχη, «βούτυρο στο ψωμί» του ΣΥΡΙΖΑ”-Άρθρο του Μιχάλη Μπαριανάκη

Σε συνέ­χειες παρα­κο­λου­θεί η κοινή γνώμη τις τελευ­ταίες ημέρες το κωμει­δύλ­λιο τοπικών στε­λε­χών της Νέας Δημο­κρα­τίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, η πλοκή του οποίου περι­στρέ­φε­ται γύρω από την στήριξη της υπο­ψη­φιό­τη­τας του Μανώλη Γλυνού στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου και με στοι­χεία που παρα­πέ­μπουν άλλοτε  στην… Τύχη της Μαρού­λας και άλλοτε στον Αγα­πη­τικό της Βοσκο­πού­λας.  Για τέτοιο αίσθημα μιλάμε!

Διότι, όσο και να θέλει κανείς να  σχο­λιά­σει σοβαρά τα συμ­βαί­νο­ντα και να προσ­δώ­σει πολι­τικό περιε­χό­μενο στη «συμ­μα­χία» γαλά­ζιων στε­λε­χών με τον υπο­ψή­φιο του ΣΥΡΙΖΑ, αδυ­να­τεί εκ των πραγ­μά­των να το κάνει.

Καθη­με­ρινά οι τελά­λη­δες των κωμικών παρα­στά­σεων κατα­βάλ­λουν τερά­στια προ­σπά­θεια να πείσουν ότι δήθεν υπάρχει η «κανο­νική» Νέα Δημο­κρα­τία που στη­ρί­ζει την υπο­ψη­φιό­τητα του Μανώλη Γλυνού και η «άλλη»  Νέα Δημο­κρα­τία, αυτή του Γιώργου Χατζη­μάρ­κου, όπως λένε, που υπο­στη­ρί­ζει την υπο­ψη­φιό­τητα του εν ενερ­γεία Περι­φε­ρειάρχη.

Κανένας βέβαια από τους λαλί­στα­τους και πολυ­γρα­φό­τα­τους δεν μπαίνει στην δια­δι­κα­σία να απα­ντή­σει σε απλά ερω­τή­ματα κοινής λογικής:

• Ποια είναι η «κανο­νική» Νέα Δημο­κρα­τία αν όχι η Νέα Δημο­κρα­τία του Κυριά­κου Μητσο­τάκη;  Είναι γνωστό ότι η Νέα Δημο­κρα­τία, σε ανύ­πο­πτο χρόνο , το περα­σμένο καλο­καίρι, είχε γνω­στο­ποι­ή­σει την πρόθεσή της, δια στό­μα­τος  του Γραμ­μα­τέα Πολι­τι­κής Επι­τρο­πής, Λευτέρη Αυγε­νάκη, να στη­ρί­ξει την υπο­ψη­φιό­τητα Χατζη­μάρ­κου, ένα από τους πιο επι­τυ­χη­μέ­νους Περι­φε­ρειάρ­χες πανελ­λα­δικά, κατά γενική ομο­λο­γία.
• Αν τα αυτο­α­πο­κα­λού­μενα «κανο­νικά», «υγιή» στελέχη της Νέας Δημο­κρα­τίας δια­φω­νούν με τις επι­λο­γές του κόμ­μα­τός τους,  τότε προ­φα­νώς δεν έχουν καμία σχέση με την κανο­νική Νέα Δημο­κρα­τία. Γιατί λοιπόν να μην απο­χω­ρή­σουν για να ανα­ζη­τή­σουν μια θέση στον ΣΥΡΙΖΑ ή στο ΚΙΝΑΛ, τον υπο­ψή­φιο των οποίων υπο­στη­ρί­ζουν με τόση θέρμη; Εκεί φαί­νε­ται πως τα χνώτα τους ται­ριά­ζουν καλύ­τερα.
• Πώς γίνεται τα αυτο­α­πο­κα­λού­μενα  «κανο­νικά» και «υγιή» στελέχη της Νέας Δημο­κρα­τίας να στη­ρί­ζουν με νύχια και με δόντια τον υπο­ψή­φιο του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ και την ίδια ώρα να κατη­γο­ρούν τον Γιώργο Χατζη­μάρκο ότι «διέλυσε» και δίχασε τη Νέα Δημο­κρα­τία;
• Πώς γίνεται να έχουν μετα­τρα­πεί σε βαστά­ζους του ΣΥΡΙΖΑ (ούτε τον χαρα­κτη­ρι­σμό “αντάρ­τες” δεν θα τους χαλά­λιζα) και να κατη­γο­ρούν άλλους για τη υπο­τι­θέ­μενη «διάλυση» της Νέας Δημο­κρα­τίας;

Ουκ έστιν τέλος της γελοιό­τη­τας και της ένδειας επι­χει­ρη­μά­των που να μπορούν να σταθούν σε σοβαρή συζή­τηση.

Για το θέατρο του παρα­λό­γου, υπάρχει, φυσικά, εξήγηση: Αυτά τα ευτρά­πελα συμ­βαί­νουν επειδή στε­ρεί­ται του οποια­δή­ποτε πολι­τι­κού υπο­βά­θρου η ευκαι­ριακή και συγκυ­ριακή «συμ­μα­χία» στε­λε­χών της Νέας Δημο­κρα­τίας –  αυτών που δια­χρο­νικά ευθύ­νο­νται για την κακο­δαι­μο­νία του κόμ­μα­τος –  με τον υπο­ψή­φιο του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ.

Η μόνη συγκολ­λη­τική ουσία μεταξύ τους πρέπει να ανα­ζη­τη­θεί σε ανθρώ­πι­νες αδυ­να­μίες και συμπλέγ­ματα. Στο μίσος και το μένος που ο καθένας από αυτούς τρέφει για το πρόσωπο του σημε­ρι­νού Περι­φε­ρειάρχη, Γιώργου Χατζη­μάρ­κου. Μίσος, μένος, προ­σω­πικά συμπλέγ­ματα και εκδι­κη­τι­κές τάσεις, μαζί με τις προ­σω­πι­κές ατζέ­ντες του καθενός,  συν­θέ­τουν τελικά όχι μια παρά­ταξη,  αλλά μια θεα­τρική παρά­σταση, ένα θίασο κακί­στης ποιό­τη­τας και χει­ρί­στου επι­πέ­δου, τον οποίον η σοβα­ρο­φά­νεια των υπο­τι­θέ­με­νων «καλών παιδιών» δεν μπορεί να σώσει από τον βέβαιο εκλο­γικό δια­συρμό.

ΥΓ : Και ένα ερώτημα για το τέλος: Η Νέα Δημο­κρα­τία , η «κανο­νική», για πόσο ακόμα θα έχει στις τάξεις της τους βαστά­ζους  του ΣΥΡΙΖΑ;

Μιχάλης Μπα­ρια­νά­κης

Περι­φε­ρεια­κός Σύμ­βου­λος

Πρό­ε­δρος Περι­φε­ρεια­κού Φυτω­ρίου