Πρ. Παυλόπουλος: Μόνη διαφορά με Τουρκία η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ

«Η Ελλάδα θα πρέπει να επι­λέ­ξει την οδό της επέ­κτα­σης της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης της στα 12 ν.μ. πριν από κάθε προ­σφυγή στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης. Ή, του­λά­χι­στον, να δια­σφα­λί­σει στο σχετικό συνυ­πο­σχε­τικό, με πλήρη σαφή­νεια, ότι το οιο­δή­ποτε δεδι­κα­σμένο που θα προ­κύ­ψει από την μετά την προ­σφυγή απόφαση του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της Χάγης ουδόλως θίγει το δικαί­ωμά της για επέ­κταση της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης της στα 12 ν.μ.», δήλωσε ο τέως Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος.

Ο κ. Παυ­λό­που­λος υπεν­θύ­μισε ότι την 7η Δεκεμ­βρίου 2017, υπο­δε­χό­με­νος τον Πρόεδρο της Τουρ­κίας Ταγίπ Ερντο­γάν κατά την τότε επίσημη επί­σκεψή του στην Ελλάδα, του διευ­κρί­νισε ότι «εμείς, οι Έλληνες, πιστεύ­ουμε πολύ στην παροι­μία, “οι καλοί λογα­ρια­σμοί κάνουν τους καλούς φίλους”». «Ακο­λού­θως δε κατέ­στησα σαφές ότι η Ελλάδα απορ­ρί­πτει, κατη­γο­ρη­μα­τι­κώς, τις “και­νο­φα­νείς” και κατα­φα­νώς αστή­ρι­κτες, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, θέσεις του έναντι της Χώρας μας, ιδίως δε εκείνες περί, δήθεν, ανάγκης “ανα­θε­ώ­ρη­σης” της Συν­θή­κης της Λωζάνης.  Την αντι­με­τώ­πιση αυτή του Ταγίπ Ερντο­γάν στην Αθήνα επέβαλε η πλήρης επί­γνωση της παρα­δο­σια­κής “τακτι­κής” της Τουρ­κίας να θέτει νέα ζητή­ματα υπέρ αυτής και εις βάρος της Ελλάδας, με στόχο να “κερ­δί­ζει έδαφος”, έστω και μικρό, στο πεδίο των διαρκώς διο­γκού­με­νων, απα­ρά­δε­κτων έως αδια­νό­η­των κατά το Διεθνές και το Ευρω­παϊκό Δίκαιο, “διεκ­δι­κή­σεών” της.  Η Ιστορία μας έχει διδάξει ότι με την Τουρκία “ξεκα­θα­ρί­ζεις το τοπίο” ευθύς μόλις ξεκινά οιασ­δή­ποτε μορφής συζή­τηση και, πολύ περισ­σό­τερο, δια­πραγ­μά­τευση, προσ­διο­ρί­ζο­ντας μ’ ευκρί­νεια τις “κόκ­κι­νες γραμμές”, ως προς τις οποίες δεν νοείται ίχνος υπο­χώ­ρη­σης ή υπα­να­χώ­ρη­σης, ανα­φο­ρικά με όσα δικαιού­ται η Ελλάδα κατά το Διεθνές και το Ευρω­παϊκό Δίκαιο».

Σύμφωνα με τον κ. Παυ­λό­πουλο, την ίδια τακτική οφείλει η Ελλάδα να υιο­θε­τή­σει και στην αρχή της επα­νεκ­κί­νη­σης των τρε­χου­σών διε­ρευ­νη­τι­κών Επαφών.  Ο ίδιος επε­σή­μανε ότι ο όρος «Θαλάσ­σιες Ζώνες» ουδόλως δια­φο­ρο­ποιεί «τη σταθερή, μετά το 2004, στάση της Ελλάδας ότι μία, και μόνη, διαφορά υφί­στα­ται προς επίλυση με την Τουρκία: Η οριο­θέ­τηση της νησιω­τι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας και της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο».

Σημεί­ωσε δε ότι «η τουρ­κική πλευρά οφείλει να γνω­ρί­ζει ότι η Ελλάδα έχει το ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμα αμυ­ντι­κής θωρά­κι­σης όλων, ανε­ξαι­ρέ­τως, των Νησιών της στο Αιγαίο, κυρίως κατά τις δια­τά­ξεις του άρθρου 51 του Κατα­στα­τι­κού Χάρτη του ΟΗΕ, λόγω της συνε­χι­ζό­με­νης απειλής και της απειλής χρήσης βίας εκ μέρους της Τουρ­κίας, όσο μάλιστα ισχύει το αυθαί­ρετο “casus belli” και η δράση της “Στρα­τιάς του Αιγαίου”.  Ενώ μπορεί, οπο­τε­δή­ποτε, να ζητήσει και την συν­δρομή της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης εν προ­κει­μένω, κατ’ εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων του άρθρου 42 παρ. 7 της Συν­θή­κης της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.  Επίσης, για την Ελλάδα και την Ευρω­παϊκή Ένωση το λεγό­μενο “τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο” είναι ανυ­πό­στατο και δεν παράγει έννομα απο­τε­λέ­σματα.  Τέλος, η Ελλάδα μπορεί να ζητήσει την ευθεία σύμπραξη, υπέρ αυτής, της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης ως προς την οριο­θέ­τηση της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης που της ανα­λο­γεί στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο».

Η κ. Παυ­λό­που­λος υπο­γράμ­μισε ότι η Ελλάδα δια­τη­ρεί, στο ακέραιο, το δικαί­ωμά της να επε­κτεί­νει, μονο­με­ρώς και όποτε το κρίνει σκόπιμο, την Αιγια­λί­τιδα Ζώνη της από τα 6 ν.μ. στα 12 ν.μ.  «Και με βάση την τακτική της Τουρ­κίας είναι σκόπιμο η Ελλάδα να προ­σα­να­το­λί­ζε­ται περισ­σό­τερο προς την προ­ο­πτική πλήρους άσκησης του ως άνω δικαιώ­μα­τός της για την ολο­κλη­ρω­μένη επέ­κταση της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης στα 12 ν.μ., παρά ν’ αγω­νί­ζε­ται μόνο για την άρση του παντε­λώς αυθαί­ρε­του “casus belli”», συμπλή­ρωσε.

«Επο­μέ­νως, κοινή προ­σφυγή Ελλάδας και Τουρ­κίας στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης είναι νοητή και θεσμι­κώς επι­τρε­πτή μόνον ως προς τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα -άρα όχι προς την Εθνική Κυριαρ­χία κατά τ’ ανωτέρω- επί της Υφα­λο­κρη­πί­δας και της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης, με πλήρη επήρεια των Νησιών μας» συνέ­χισε.

Διευ­κρί­νισε επι­πλέον ότι «επειδή η οριο­θέ­τηση της Υφα­λο­κρη­πί­δας και της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης συν­δέ­ο­νται ευθέως με τα όρια της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης -όχι ως προς την αρχή μέτρη­σής τους, δηλαδή ως προς την ακτο­γραμμή, αλλά ως προς την αφε­τη­ρία του πεδίου τους, που είναι το τέλος της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης- η Ελλάδα θα πρέπει να επι­λέ­ξει την οδό της επέ­κτα­σης της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης της στα 12 ν.μ. πριν από κάθε προ­σφυγή στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης. Ή, του­λά­χι­στον, να δια­σφα­λί­σει στο σχετικό συνυ­πο­σχε­τικό, με πλήρη σαφή­νεια, ότι το οιο­δή­ποτε δεδι­κα­σμένο που θα προ­κύ­ψει από την μετά την προ­σφυγή απόφαση του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της Χάγης ουδόλως θίγει το δικαί­ωμά της για επέ­κταση της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης της στα 12 ν.μ.».

Πηγή: kathimerini.gr