Η Κυβέρνηση αποδέχθηκε την αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο.

Παρέμ­βαση του Μάνου Κόνσολα

Επ.Καθη­γητή του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου

Βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου

Η κυβέρ­νηση Σύριζα-ΑΝΕΛ κατα­γρά­φε­ται, πλέον, ως η πρώτη κυβέρ­νηση της χώρας που απο­δέ­χθηκε την αμφι­σβή­τηση των κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των της χώρας στο Αιγαίο.

Γιατί αυτό συνιστά η εμπλοκή δυνά­μεων του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πι­στεί το μετα­να­στευ­τικό πρό­βλημα.

Η κυβέρ­νηση πλη­ρο­φο­ρή­θηκε την εμπλοκή του ΝΑΤΟ από τις δηλώ­σεις που έκαναν η κ. Μέρκελ με τον κ. Ντα­βού­το­γλου.

Εκεί φτάσαμε.

Ό,τι και αν λέει πλέον η κυβέρ­νηση του κ. Τσίπρα, όσο και αν υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν θίγο­νται τα κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα, η αλήθεια είναι δια­φο­ρε­τική:

1ον. Η εμπλοκή της διε­θνούς δύναμης του ΝΑΤΟ απο­τε­λεί παρα­δοχή της αδυ­να­μίας ή της απρο­θυ­μίας της Ελλάδας να αντι­με­τω­πί­σει τη δια­κί­νηση παρά­νο­μων μετα­να­στών στο Αιγαίο και να ασκεί έλεγχο στα θαλάσ­σια σύνορά της.

Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας είχε πει ότι δεν υπάρ­χουν θαλάσ­σια σύνορα.

2ον. Η κυβέρ­νηση υπο­στη­ρί­ζει ότι οι ελλη­νι­κές δυνά­μεις θα επι­χει­ρούν στα ελλη­νικά χωρικά ύδατα, οι τουρ­κι­κές στα αντί­στοιχα τουρ­κικά ύδατα και το ΝΑΤΟ θα ασκεί έλεγχο στον εναέριο χώρο των δύο χωρών.

Εδώ ο κίν­δυ­νος είναι ορατός.

Η Τουρκία γνω­ρί­ζουμε όλοι, ότι αμφι­σβη­τεί τις διε­θνείς συν­θή­κες και τα ελλη­νικά χωρικά ύδατα, θεωρεί ότι υπάρ­χουν γκρίζες ζώνες αμφι­σβη­τού­με­νης κυριαρ­χίας.

Το θέμα βέβαια είναι ευρύ­τερο και σχε­τί­ζε­ται και με την προ­σπά­θεια της Τουρ­κίας να αμφι­σβη­τή­σει τα δικαιώ­ματα της Ελλάδας στην υφα­λο­κρη­πίδα και στην ΑΟΖ.

3ον. Η Ελλάδα δεν απο­δε­χό­ταν την πρόταση Γιούν­κερ για κοινές περι­πο­λίες με την Τουρκία.

Η πρόταση αυτή ήρθε ξανά από την πίσω πόρτα και υλο­ποιεί­ται πλέον με το μανδύα της Νατοϊ­κής Δύναμης.

Η Τουρκία είναι δεδο­μένο, ότι θα επι­χει­ρή­σει το επόμενο διά­στημα να παγιώ­σει τις αμφι­σβη­τή­σεις της στο Αιγαίο.

4ον. Είναι ασαφής η δράση που θα ανα­πτύ­ξει η δύναμη του ΝΑΤΟ στην αντι­με­τώ­πιση του μετα­να­στευ­τι­κού στη θαλάσ­σια περιοχή του Αιγαίου.

Ο γ.γ του ΝΑΤΟ κ. Στόλ­τεν­μπεργκ δήλωσε ξεκά­θαρα, ότι δεν πρό­κει­ται να γίνεται επα­νεισ­δοχή ή επα­να­προ­ώ­θηση των παρά­νο­μων μετα­να­στών, αλλά η δύναμη του ΝΑΤΟ θα κάνει μόνο ανα­γνώ­ριση και θα παρα­κο­λου­θεί τα δίκτυα των δια­κι­νη­τών.

Αυτό σημαί­νει, ότι τα πλοία του ΝΑΤΟ ενδέ­χε­ται να οδηγούν στα ελλη­νικά νησιά, όσα σκάφη με παρά­νο­μους μετα­νά­στες βρί­σκουν στο Αιγαίο αντί να τα οδηγούν πίσω στην Τουρκία και να γίνεται εκεί η διά­κριση προ­σφύ­γων και παρά­νο­μων μετα­να­στών.

Είναι ξεκά­θαρο ότι η κυβέρ­νηση έπαιξε ένα επι­κίν­δυνο όσο και ανεύ­θυνο παι­χνίδι στο μετα­να­στευ­τικό ζήτημα.

Με τις ιδε­ο­λη­ψίες της και την πολι­τική των ανοι­χτών συνόρων, δεν εξέθεσε μόνο τη χώρα διεθνώς, εξέθεσε σε κίνδυνο και τα κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα στο Αιγαίο.

Το χει­ρό­τερο από όλα είναι οι απο­χρώ­σες ενδεί­ξεις που υπάρ­χουν πλέον: ότι προ­σπά­θησε να συν­δέ­σει τη δια­χεί­ριση του μετα­να­στευ­τι­κού ζητή­μα­τος με τη δια­χεί­ριση της εσω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής κατά­στα­σης , προ­σπα­θώ­ντας να επι­τύ­χει την χαλά­ρωση των δημο­σιο­νο­μι­κών στόχων. Για αυτό και ο κ. Τσίπρας ανέλαβε δεσμεύ­σεις να κρα­τή­σει η χώρα έναν τερά­στιο αριθμό παρά­νο­μων μετα­να­στών και προ­σφύ­γων. Δεσμεύ­σεις που δεν αντέχει η χώρα και θα τις πλη­ρώ­σει πολύ ακριβά.

Ήδη ο κ. Δρα­γα­σά­κης και ο κ. Μου­ζά­λας άρχισαν να προ­ε­τοι­μά­ζουν την κοινή γνώμη για το κλεί­σιμο των συνόρων και να μιλούν για μια δύσκολη κατά­σταση την οποία θα πρέπει να δια­χει­ρι­στούμε.

Ο κ. Τσίπρας απο­τε­λεί ένα κακέ­κτυπο μιμη­τι­σμού του Ανδρέα Παπαν­δρέου. Μόνο που ο Ανδρέας Παπαν­δρέου και κυρίως ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής, ποτέ δεν θα έθεταν σε αμφι­σβή­τηση τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της χώρας στο Αιγαίο, ποτέ δεν θα δια­χει­ρί­ζο­νταν το μετα­να­στευ­τικό ζήτημα με τον τρόπο που το χει­ρί­στηκε ο κ. Τσίπρας.

Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ, ανέ­δειξε και ένα ακόμα πιο σοβαρό ζήτημα: την αδυ­να­μία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Την ίδια αδυ­να­μία είχαμε δει πριν από 20 χρόνια, τέτοιες μέρες, με την κρίση στα Ίμια, όταν η Ευρω­παϊκή Ένωση ήταν απούσα τη στιγμή που απει­λού­νταν η εδαφική ακε­ραιό­τητα ενός κράτους-μέλους της.