Σακελλαροπούλου: Προσηλωμένοι στον διάλογο με την Τουρκία – Ουδέποτε αποδεχτήκαμε αναθεωρητικά δόγματα

Μία σύντομη ανα­σκό­πηση της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής της Ελλάδας τα τελευ­ταία 50 χρόνια, στρέ­φο­ντας παράλ­ληλα το βλέμμα της στο μέλλον, έκανε η Α.Ε. Πρό­ε­δρος της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας, κυρία Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου, στο πλαίσιο του συνε­δρίου «Μετα­πο­λί­τευση 1974-2024: 50 Χρόνια Ελλη­νική Εξω­τε­ρική Πολι­τική», που πραγ­μα­το­ποιεί­ται στις 12 και 13 Δεκεμ­βρίου.

Αφού υπο­γράμ­μισε ότι «η παρου­σία μας στην Ε.Ε., υπήρξε μία αλλαγή παρα­δείγ­μα­τος στην σύγ­χρονη ιστορία μας», η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας έκανε απο­τί­μηση της μετα­πο­λί­τευ­σης, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντάς την «μακρά περίοδο ομα­λό­τη­τας για τη χώρα». Σημεί­ωσε, δε, καθο­ρι­στι­κούς σταθ­μούς, όπως την εδραί­ωση της Ελλάδας στα κράτη της Ευρώπης και την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. υπό την ελλη­νική προ­ε­δρία. Ως «τραύμα ανοιχτό» περιέ­γραψε την παρά­νομη τουρ­κική κατοχή στην Κύπρο, ενώ χαρα­κτή­ρισε την Ελλάδα ως δύναμη περι­φε­ρεια­κής στα­θε­ρό­τη­τας και ασφά­λειας.

Επε­σή­μανε την προ­σή­λωση της χώρας στον διάλογο με την Τουρκία, δια­βε­βαιώ­νο­ντας ότι «ουδέ­ποτε απο­δε­χθή­καμε ανα­θε­ω­ρη­τικά δόγματα» και «η εθνική κυριαρ­χία και η εδαφική ακε­ραιό­τητα ποτέ δεν τέθηκαν και δεν θα τεθούν υπό δια­πραγ­μά­τευση». Η ίδια σχο­λί­ασε ότι «η κατα­δίκη της ρωσικής εισβο­λής και η υπο­στή­ριξη της εδα­φι­κής κυριαρ­χίας της Ουκρα­νίας, έδειξε ότι η Ελλάδα βρί­σκε­ται σταθερά στη σωστή πλευρά της ιστο­ρίας». Υπο­γράμ­μισε επίσης ότι η εξω­τε­ρική πολι­τική απαιτεί μεί­ζο­νες συναι­νέ­σεις στο εσω­τε­ρικό και συνέρ­γειες στο εξω­τε­ρικό, ιδίως σε μια εποχή μετα­βα­τική και ασταθή, «με ρυθμούς που μας υπερ­βαί­νουν πολλές φορές», καθώς, «κανένα κράτος δεν μπορεί από μόνο του να απα­ντή­σει σε απειλές που θέτουν σε δοκι­μα­σία τις στα­θε­ρές μας».

«Ανοί­γο­ντας» το συνέ­δριο, ο κ. Συμεών Γ. Τσο­μώ­κος, Πρό­ε­δρος και Ιδρυτής του Οικο­νο­μι­κού Φόρουμ των Δελφών, ανέ­δειξε τη σημασία της δημιουρ­γι­κό­τη­τας και της πολυ­διά­στα­της προ­σέγ­γι­σης στην εξω­τε­ρική πολι­τική, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι «η εθνική μας γραμμή έχει κοινές συνι­στα­μέ­νες που οφεί­λο­νται στην παρου­σία μας στην Ε.Ε.».

Ο κ. Αθα­νά­σιος Πλατιάς, Πρό­ε­δρος του Συμ­βου­λίου Διεθνών Σχέσεων και καθη­γη­τής Στρα­τη­γι­κής στο Πανε­πι­στή­μιο Πει­ραιώς, χαρα­κτή­ρισε το συνέ­δριο ιστο­ρικό. Επε­σή­μανε πως «η ιδέα του συνε­δρίου γεν­νή­θηκε για να ανα­στο­χα­στούμε τη 50ετία της μετα­πο­λί­τευ­σης και να κωδι­κο­ποι­ή­σουμε την εθνική πολι­τική ασφά­λειας».

Ο κ. Γιάννης Πρε­τε­ντέ­ρης, Εκδότης της εφη­με­ρί­δας ΤΟ ΒΗΜΑ, μίλησε για το πώς η εξω­τε­ρική πολι­τική της μετα­πο­λί­τευ­σης απο­τε­λεί ένα «success story», προ­σκα­λώ­ντας σε ανα­στο­χα­σμό για το μέλλον, με τη χαρα­κτη­ρι­στική φράση του Χρήστου Λαμπράκη ότι «η εξω­τε­ρική πολι­τική ανοίγει το παρά­θυρο στον κόσμο».

Το συνέ­δριο «Μετα­πο­λί­τευση 1974-2024: 50 Χρόνια Ελλη­νική Εξω­τε­ρική Πολι­τική» οργα­νώ­νε­ται από το Συμ­βού­λιο Διεθνών Σχέσεων, το Οικο­νο­μικό Φόρουμ των Δελφών και την εφη­με­ρίδα ΤΟ ΒΗΜΑ.

Ακο­λου­θεί ολό­κληρη η ομιλία της Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας, Κατε­ρί­νας Σακελ­λα­ρο­πού­λου:

Με χαρά παρευ­ρί­σκο­μαι στο συνέ­δριο που διορ­γα­νώ­νουν το Οικο­νο­μικό Φόρουμ των Δελφών, το Συμ­βού­λιο Διεθνών Σχέσεων και Το Βήμα, με θέμα “Μετα­πο­λί­τευση 1974-2024: 50 χρόνια ελλη­νική εξω­τε­ρική πολι­τική”. Η απο­τί­μηση της Μετα­πο­λί­τευ­σης, μιας μακράς περιό­δου πρω­τό­γνω­ρης ομα­λό­τη­τας για τη χώρα μας, περι­λαμ­βά­νει τους πιο σημα­ντι­κούς σταθ­μούς στην εξω­τε­ρική μας πολι­τική. Σταθμοί που απο­δεί­χθη­καν καθο­ρι­στι­κοί και για την εσω­τε­ρική πολι­τική και την κοι­νω­νία μας, καθώς η θέση της Ελλάδας εδραιώ­θηκε ανάμεσα στα προηγ­μένα κράτη της Ευρώπης.

Ιδρυ­τική στιγμή της Μετα­πο­λί­τευ­σης συνιστά μια εθνική τρα­γω­δία, το πιο βαθύ τραύμα του ελλη­νι­σμού, που παρα­μέ­νει ανοικτό. Η παρά­νομη τουρ­κική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο μας θυμίζει με επώδυνο τρόπο την ευθύνη και το χρέος μας για τη λύση του Κυπρια­κού ζητή­μα­τος, στη βάση των Απο­φά­σεων του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας των Ηνω­μέ­νων Εθνών και του ευρω­παϊ­κού κεκτη­μέ­νου. Ελλάδα και Κύπρος παρα­μέ­νουν σταθερά προ­ση­λω­μέ­νες σε αυτή την κατεύ­θυνση, δίχως καμία υπο­χώ­ρηση στην κυριαρ­χία και τα κυριαρ­χικά τους δικαιώ­ματα.

Το σπου­δαιό­τερο και πιο επι­δρα­στικό επί­τευγμα της χώρας μας στη Μετα­πο­λί­τευση υπήρξε η ένταξη στη σημε­ρινή Ευρω­παϊκή Ένωση  και, ακο­λού­θως, στην Ευρω­ζώνη. Η συμ­με­τοχή μας στην ευρω­παϊκή ολο­κλή­ρωση δεν απο­τε­λεί απλώς ορόσημο για την εξω­τε­ρική μας πολι­τική και τις διε­θνείς μας σχέσεις. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα καθό­ρισε, όσο κανένα άλλο γεγονός, και άλλαξε την καθη­με­ρινή ζωή των Ελλήνων, συνέ­βαλε απο­φα­σι­στικά στη βελ­τί­ωση του βιο­τι­κού επι­πέ­δου και την εμπέ­δωση του αλλη­λέν­δε­του χαρα­κτήρα της ευρω­παϊ­κής και της ελλη­νι­κής ταυ­τό­τη­τας. Υπήρξε μια αλλαγή παρα­δείγ­μα­τος στη σύγ­χρονη ιστορία μας, καθώς εδραί­ωσε τον πολι­τικό, κοι­νω­νικό και αξιακό μας ορί­ζο­ντα. Η Ευρώπη δεν νοείται δίχως την Ελλάδα και η Ελλάδα είναι ανα­πό­σπα­στο μέρος της, όχι μόνο ιστο­ρικά, αλλά και ενεργά, ως ισό­τι­μος εταίρος και πυλώνας της Ένωσης στην περιοχή των Βαλ­κα­νίων και της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου.

Η χώρα μας σφυ­ρη­λά­τησε αυτές τις δεκα­ε­τίες τις συμ­μα­χίες της με συνέ­πεια και συνοχή στην Ευρω­παϊκή Ένωση, στο ΝΑΤΟ, μετά την επάνοδό της στο στρα­τιω­τικό του σκέλος, στον Οργα­νι­σμό Ηνω­μέ­νων Εθνών και σε άλλα διεθνή όργανα. Κατά την περίοδο της Μετα­πο­λί­τευ­σης, η Ελλάδα εξελέγη δύο φορές μη μόνιμο μέλος του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας των Ηνω­μέ­νων Εθνών. Απο­τε­λεί συμ­βαλ­λό­μενο μέρος στις σημα­ντι­κό­τε­ρες διεθνές συμ­βά­σεις, όπως η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασ­σας και τα Σύμφωνα των Ηνω­μέ­νων Εθνών περί προ­στα­σίας των Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των. Πετύ­χαμε, με επιμονή και σχέδιο, πολλά, με κορυ­φαία στιγμή για τα εθνικά μας συμ­φέ­ρο­ντα την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, υπό την ελλη­νική προ­ε­δρία.

Η εξω­τε­ρική πολι­τική της χώρας μας υπα­γο­ρεύ­τηκε τόσο από τον ρεα­λι­σμό και τη συνει­δη­το­ποί­ηση των κρί­σι­μων γεω­πο­λι­τι­κών και στρα­τη­γι­κών στοι­χη­μά­των, όσο και από την ατα­λά­ντευτη προ­σή­λωση στην υπε­ρά­σπιση των θεμε­λιω­δών αξιών του πολι­τι­σμού μας και της φιλε­λεύ­θε­ρης δημο­κρα­τίας. Με αυτή την πυξίδα, η Ελλάδα κατέστη δύναμη περι­φε­ρεια­κής στα­θε­ρό­τη­τας και ασφά­λειας στην ευρύ­τερη περιοχή και παρέχει υπο­στή­ριξη στην ευρω­παϊκή πορεία των βαλ­κα­νι­κών κρατών, σύμφωνα με το ενω­σιακό πλαίσιο, την αρχή της αιρε­σι­μό­τη­τας και την τήρηση των διεθνών δεσμεύ­σεων. Η κατα­δίκη της ρωσικής εισβο­λής και η υπο­στή­ριξη της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας της Ουκρα­νίας επι­βε­βαί­ωσε για ακόμη μια φορά πως η Ελλάδα τηρεί απα­ρέ­γκλιτα στάση αρχών, ευρι­σκό­μενη αδιά­λει­πτα στη σωστή πλευρά της ιστο­ρίας. Ως εκ τούτου, απο­δο­κι­μά­ζει ατα­λά­ντευτα την παρά­νομη επι­θε­τι­κό­τητα, οποια­δή­ποτε από­πειρα αμφι­σβή­τη­σης των συνόρων και κάθε ανα­θε­ω­ρη­τική τάση.

Η Ελλάδα επε­δί­ωξε σταθερά, καθ’ όλη τη διάρ­κεια της μετα­πο­λι­τευ­τι­κής περιό­δου, σχέσεις καλής γει­το­νίας με όλες τις χώρες της περιο­χής μας. Παρά τις κατά καιρούς κρίσεις και προ­κλή­σεις από την πλευρά της Τουρ­κίας, η χώρα μας επέ­δειξε ειλι­κρινή προ­σή­λωση στον διάλογο, ως μέσο για την αντι­με­τώ­πιση των προ­βλη­μά­των και την οικο­δό­μηση ενός μέλ­λο­ντος ειρήνης και ευη­με­ρίας για τους δύο λαούς. Το διεθνές δίκαιο, άλλωστε, όπως και οι θεσμοί της διε­θνούς δικαιο­τα­ξίας, δεν είναι το κατα­φύ­γιο των αδυ­νά­των, όπως ορι­σμέ­νοι δια­τεί­νο­νται, αλλά αντί­θετα η προ­σφο­ρό­τερη μέθοδος που επι­λέ­γουν ώριμες και ισχυρές δημο­κρα­τίες, όπως η Ελλάδα, για την ειρη­νική διευ­θέ­τηση των δια­φο­ρών στις διε­θνείς τους σχέσεις.      Ταυ­τό­χρονα, ουδέ­ποτε απο­δε­χθή­καμε επι­κίν­δυνα ανα­θε­ω­ρη­τικά δόγματα, απειλές χρήσεως βίας ή παρά­νομα τετε­λε­σμένα επί του εδάφους. Η εθνική κυριαρ­χία, η εδαφική ακε­ραιό­τητα και τα κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα ποτέ δεν τέθηκαν και δεν πρό­κει­ται να τεθούν υπό δια­πραγ­μά­τευση.

Κυρίες και κύριοι, η επι­στροφή στο παρελ­θόν και ο επε­τεια­κός απο­λο­γι­σμός είναι μια ευκαι­ρία για ανα­στο­χα­σμό.  Η μετα­πο­λι­τευ­τική μας εμπει­ρία, έντονη και βιωμένη, λει­τουρ­γεί ως βάση για να σκε­φτούμε σήμερα το μέλλον μας σε μια επι­σφαλή και ρευστή συγκυ­ρία. Η θεσμική και αξιακή παρα­κα­τα­θήκη των 50 ετών είναι το πολύ­τιμο εφόδιό μας για να αντι­με­τω­πί­σουμε τις σύγ­χρο­νες προ­κλή­σεις. Η ευθύνη απέ­να­ντι στην πατρίδα μας, η φρο­ντίδα και η αλλη­λεγ­γύη για τις παρού­σες και τις μελ­λο­ντι­κές γενιές, στις οποίες λογο­δο­τούμε, προ­ϋ­πο­θέ­τει συνεχή εγρή­γορση, αυτο­πε­ποί­θηση και συντο­νι­σμένη με τους εταί­ρους μας δράση απέ­να­ντι στις μεί­ζο­νες κρίσεις του καιρού μας. Η πολι­τική, στο εσω­τε­ρικό και διεθνώς, ανά­γε­ται ολοένα και περισ­σό­τερο σε μια πολυ­διά­στατη και πολυ­πρι­σμα­τική άσκηση, που συναρ­τά­ται με τα πιο κρίσιμα πεδία για τη δια­σφά­λιση της ασφά­λειας των πολιτών σε συν­θή­κες παγκο­σμιο­ποί­η­σης. Προ­ϋ­πο­θέ­τει ανάληψη πρω­το­βου­λιών και σχε­δια­σμό διεθνών πολι­τι­κών για τη δια­φύ­λαξη των συνόρων, με σεβασμό στο ανθρω­πι­στικό δίκαιο, την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος απέ­να­ντι στην κατα­στρο­φική κλι­μα­τική αλλαγή, και της δημό­σιας υγείας ενόψει ενδε­χό­με­νων νέων παν­δη­μιών, την αντι­με­τώ­πιση της ενερ­γεια­κής κρίσης και των πολ­λα­πλών επι­πτώ­σεών της, ιδίως για τους πιο ευά­λω­τους. Αφορά εν τέλει τη δια­τή­ρηση της κοι­νω­νι­κής συνοχής και την ποιό­τητα της δημο­κρα­τι­κής μας συνύ­παρ­ξης, πολι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής. Την ανά­σχεση της πεποί­θη­σης πολλών στην Ευρώπη ότι έχουμε περάσει ανε­πι­στρε­πτί σε μια περίοδο οπι­σθο­δρό­μη­σης.

Ζούμε σε μια εποχή μετα­βα­τική και ασταθή, με γεγο­νότα ανα­τρε­πτικά και ρυθμούς που πολλές φορές μας υπερ­βαί­νουν. Το μήνυμά της, όμως, είναι καθαρό, άμεσο και επείγον: κανένα κράτος δεν μπορεί από μόνο του να απα­ντή­σει στις συνε­χείς και πολ­λα­πλές απειλές. Αυτές ξεπερ­νούν τα εθνικά σύνορα και επι­δρούν ορι­ζό­ντια στις κοι­νω­νίες μας, καθώς θέτουν σε δοκι­μα­σία τις βασικές μας στα­θε­ρές. Η εξω­τε­ρική πολι­τική και η δια­χεί­ριση των εθνικών θεμάτων απαιτεί μεί­ζο­νες συναι­νέ­σεις στο εσω­τε­ρικό, μακριά από μικρο­πο­λι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες, και συνέρ­γειες στο εξω­τε­ρικό. Οι εθνικές μας επι­τυ­χίες αυτό κατα­δει­κνύ­ουν και μας διδά­σκουν. Από την ενότητα, τη σύμπνοια και την αγαστή συνερ­γα­σία αντλούν η Ελλάδα και η Ευρώπη σήμερα τη δύναμη και την πίστη τους για την ειρήνη, την πρόοδο και την ευη­με­ρία.

Πηγή: Reporter.gr