Η Τουρκία κλιμακώνει την αναθεωρητική της ρητορική: Οι ευθείες απειλές για το Καστελλόριζο και η στοχοποίηση του Αιγαίου

Η πρό­σφατη ανα­κοί­νωση των τουρ­κι­κών αρχών, δια στό­μα­τος του εκπρο­σώ­που του τουρ­κι­κου Υπουρ­γείου Άμυνας υπο­ναυάρ­χουν, Ζεκί Ακτουρκ, με αφορμή την επί­σκεψη του Έλληνα Πρω­θυ­πουρ­γού στο Καστελ­λό­ριζο (το οποίο η Άγκυρα απο­κα­λεί επι­δε­κτικά «Μεΐς»), συνιστά μια σαφή και επι­κίν­δυνη κλι­μά­κωση της επι­θε­τι­κής ρητο­ρι­κής της γει­το­νι­κής χώρας.

Πίσω από τις διπλω­μα­τι­κές δια­τυ­πώ­σεις περί «καλής γει­το­νίας» και «δια­λό­γου», η Άγκυρα ξεδι­πλώ­νει για ακόμα μια φορά την ανα­θε­ω­ρη­τική της ατζέντα, στρέ­φο­ντας ευθέως τα βέλη της ενα­ντίον του ακρι­τι­κού νησιού και επι­χει­ρώ­ντας να θέσει υπό αμφι­σβή­τηση τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της Ελλάδας στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο.

Το περιε­χό­μενο των τουρ­κι­κών δηλώ­σεων δεν αφήνει περι­θώ­ρια παρερ­μη­νείας. Η Τουρκία επι­λέ­γει να χαρα­κτη­ρί­σει τη νόμιμη παρου­σία ελλη­νι­κών αμυ­ντι­κών δυνά­μεων και πολε­μι­κών πλοίων στο νησί ως προ­σπά­θεια δημιουρ­γίας μιας «de facto (τετε­λε­σμέ­νης) κατά­στα­σης». Με τον τρόπο αυτό, η Άγκυρα επι­χει­ρεί να απο­νο­μι­μο­ποι­ή­σει το εγγενές δικαί­ωμα της Ελλάδας στην νόμιμη άμυνα και την προ­στα­σία της εδα­φι­κής της ακε­ραιό­τη­τας, όπως αυτό κατο­χυ­ρώ­νε­ται από τον Κατα­στα­τικό Χάρτη του ΟΗΕ.

Η στο­χο­ποί­ηση των επι­σκέ­ψεων υψηλού επι­πέ­δου από την ελλη­νική πολι­τική και στρα­τιω­τική ηγεσία απο­τε­λεί μια ωμή παρέμ­βαση στα εσω­τε­ρικά ζητή­ματα ενός κυρί­αρ­χου κράτους και μια προ­σπά­θεια επι­βο­λής ενός ιδιό­τυ­που καθε­στώ­τος περιο­ρι­σμέ­νης κυριαρ­χίας στα ελλη­νικά νησιά.

Ιδιαί­τερα ανη­συ­χη­τική είναι η εμμονή της Τουρ­κίας να υπο­γραμ­μί­ζει τη γεω­γρα­φική θέση του Καστελ­λό­ρι­ζου, τονί­ζο­ντας σκόπιμα ότι βρί­σκε­ται σε «εξαι­ρε­τικά κοντινή από­σταση από τις τουρ­κι­κές ακτές». Η επί­κληση της γεω­γρα­φίας ως νομικού επι­χει­ρή­μα­τος απο­τε­λεί πάγια τακτική της Άγκυρας, η οποία χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως εργα­λείο γεω­γρα­φι­κού εκβια­σμού. Η έμμεση αλλά σαφέ­στατη προει­δο­ποί­ηση ότι αυτές οι ενέρ­γειες «δεν θα γίνουν απο­δε­κτές από τη χώρα μας» απο­τε­λεί ουσια­στικά μια ανοιχτή απειλή χρήσης ισχύος (casus belli) στο πεδίο, σε περί­πτωση που η Ελλάδα δεν συμ­μορ­φω­θεί με τις τουρ­κι­κές αξιώ­σεις.

Ο Ζεκί Ακτουρκ είπε χαρα­κτη­ρι­στικά: «Υπο­γραμ­μί­ζουμε για άλλη μια φορά ότι οι πρω­το­βου­λίες για τη δημιουρ­γία μιας de facto (τετε­λε­σμέ­νης) κατά­στα­σης κατά παρά­βαση του απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νου καθε­στώ­τος του Μεΐς, το οποίο βρί­σκε­ται σε εξαι­ρε­τικά κοντινή από­σταση από τις τουρ­κι­κές ακτές, δεν συμ­βι­βά­ζο­νται με τις διε­θνείς υπο­χρε­ώ­σεις και δεν θα γίνουν απο­δε­κτές από τη χώρα μας.»

Η ελλη­νική πλευρά, απέ­να­ντι σε αυτές τις προ­κλή­σεις, αντι­τάσ­σει σταθερά τις πρό­νοιες του Διε­θνούς Δικαίου. Η Συνθήκη Ειρήνης των Παρι­σίων του 1947, την οποία επι­κα­λεί­ται η Τουρκία, απο­τε­λεί «res inter alios acta» για την ίδια, καθώς η Άγκυρα δεν υπήρξε συμ­βαλ­λό­μενο μέρος σε αυτήν και, ως εκ τούτου, δεν αντλεί κανένα δικαί­ωμα από τις δια­τά­ξεις της.

Επι­πλέον, καμία διεθνής συνθήκη δεν μπορεί να ακυ­ρώ­σει το κυρί­αρχο δικαί­ωμα ενός κράτους να αμύ­νε­ται έναντι υπαρ­κτών και διαρκών απειλών, όπως αυτές που εκπο­ρεύ­ο­νται από την απέ­να­ντι ακτή με τη μόνιμη παρου­σία της τουρ­κι­κής Στρα­τιάς του Αιγαίου και των απο­βα­τι­κών της σκαφών.

Την ίδια στιγμή, ο Ακτούρκ συνδέει την πίεση στο Καστελ­λό­ριζο με ευρύ­τε­ρες κινή­σεις στην περιοχή, όπως η μετα­κί­νηση της 51ης Τουρ­κι­κής Ταξιαρ­χίας Κατα­δρο­μών στο Σόκε (απέ­να­ντι από τη Σάμο) και τονίζει τις αντι­δρά­σεις για την άρση του αμε­ρι­κα­νι­κού εμπάρ­γκο όπλων στην Κύπρο. Η συνο­λική αυτή στάση απο­δει­κνύει ότι η Τουρκία αντι­λαμ­βά­νε­ται την ασφά­λεια στην περιοχή απο­κλει­στικά μέσα από το πρίσμα της δικής της περι­φε­ρεια­κής ηγε­μο­νίας.

Πηγή: tanea.gr