Ένα βιβλίο για τη ζωή του Συμιακού Κωνσταντίνου Σιμωνίδη, γραμμένο από το Νικολό Φαρμακίδη

Ο Κων­στα­ντί­νος Σιμω­νί­δης γεν­νή­θηκε στη Σύμη πριν δύο αιώνες και πέθανε στην Αλε­ξάν­δρεια. Εξει­δι­κεύ­τηκε στην παλαιο­γρα­φία, δηλαδή στην έρευνα της εξέ­λι­ξης της γραφής και των τύπων μέσα στο χρόνο. Οι γνώσεις του ήταν ασύ­γκριτα μεγα­λύ­τε­ρες από οποιου­δή­ποτε της εποχής του. Κοι­τώ­ντας ένα χει­ρό­γραφο, μπο­ρούσε να κατα­λά­βει ποιο αιώνα γρά­φτηκε και σε ποιο μέρος του τότε κόσμου και βέβαια αν ήταν αυθε­ντικό ή όχι, όσο παλιό και αν ήταν. Οι τερά­στιες αυτές γνώσεις, που την εποχή του ήταν ανα­γκαίες σε πολλούς, γιατί τα χει­ρό­γραφα ήταν οι μονα­δι­κές πηγές γνώσης της εποχής του, του άνοιξαν τις πόρτες των Ακα­δη­μιών της Ευρώπης.

Η Σύμη την εποχή αυτή είχε ένα σύστημα μόρ­φω­σης πολύ υψηλό και οι Λόγιοι της εποχής χαρα­κτή­ρι­ζαν τη Σύμη ως τη «Μπο­λό­νια» του Ελλη­νι­κού χώρου. (Για όσους δεν το γνω­ρί­ζουν στη Μπο­λό­νια ιδρύ­θηκε το πρώτο Πανε­πι­στή­μιο του κόσμου). Οι δάσκα­λοι, που ήταν κατά κανόνα Συμαίοι, ήταν πολύ γνωστοί και περι­ζή­τη­τοι στον Ελλη­νικό χώρο. Εκεί ξεκί­νησε τις σπουδές του ο Σιμω­νί­δης και στη συνέ­χεια σπού­δασε κοντά στους μεγά­λους δασκά­λους του γένους. Όμως αυτοί που του έμαθαν την παλαιο­γρα­φία αργό­τερα ήταν οι Συμαίοι δάσκα­λοι στο Άγιο Όρος.

Ο Κων­στα­ντί­νος Σιμω­νί­δης, ήταν ένα έξυπνο άτομο και το περι­βάλ­λον του τον θαύμαζε. Ήδη από νεαρή ηλικία συνα­να­στρέ­φο­νταν με τους πιο μεγά­λους λόγιους του ελλη­νι­κού χώρου και αυτοί έβλεπαν ότι ο Κων­στα­ντί­νος υπο­σχό­ντανε πολλά. Τον βοή­θη­σαν να σπου­δά­σει στην Οδησσό και τον σύστη­σαν στα «σαλόνια» της δια­νό­η­σης της Ευρώπης. Ο Σιμω­νί­δης κινού­νταν με άνεση στα πρω­θυ­πουρ­γικά γραφεία της Αθήνας και στους διπλω­μα­τι­κούς κύκλους της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, προ­στα­τευό­με­νος από Πατριάρ­χες και εξέ­χου­σες προ­σω­πι­κό­τη­τες. Στη συνέ­χεια ασχο­λή­θη­καν μαζί του οι Ακα­δη­μίες της Ρωσίας, Αγγλίας, Γαλλίας και Γερ­μα­νίας. Για περισ­σό­τερο από δεκα­πέ­ντε χρόνια συν­δια­λέ­γο­νταν με την αφρό­κρεμα της γνώσης στην Ευρώπη, μέχρι το θάνατό του. Άλλοι μιλού­σαν γι’ αυτόν με κολα­κευ­τικά λόγια, άλλοι τον περιέ­γρα­φαν σαν μια παρά­ξενη προ­σω­πι­κό­τητα και άλλοι θα τον κατη­γο­ρού­σαν ως τον μεγα­λύ­τερο και τον πιο επι­κίν­δυνο απα­τε­ώνα που κυκλο­φό­ρησε ποτέ.

Για τον Σιμω­νίδη γρά­φτη­καν και γρά­φο­νται ακόμα σήμερα δεκάδες βιβλία. Πολλοί ερευ­νη­τές προ­σπα­θούν να λύσουν τον «γόρδιο δεσμό», όπως τον απο­κά­λεσε ένας από τους μεγα­λύ­τε­ρους φιλο­σό­φους της εποχής του, αλλά χωρίς απο­τέ­λε­σμα. Ένα από τα έργα του Σιμω­νίδη είναι ο λεγό­με­νος «Πάπυρος του Αρτε­μί­δω­ρου». Αγο­ρά­στηκε στις αρχές του 21ου αιώνα έναντι 2.750.000 ευρώ και έχει εκτεθεί από το 2006 ως έργο του Αρτε­μί­δω­ρου (2ος αιώνας μ.χ.) στο Αιγυ­πτιακό μουσείο του Τορίνο, δημιουρ­γώ­ντας στην Ιταλία ένα τερά­στιο σκάν­δαλο, πολι­τι­στικό και οικο­νο­μικό.

Τα βιβλία που γρά­φτη­καν για το Σιμω­νίδη είναι έρευνες της φαντα­σίας των συγ­γρα­φέων τους, με προ­ε­ξέ­χο­ντα τον Rudiger Schaper (Ρύντι­γκερ Σάπερ), που είναι ο αρχι­συ­ντά­κτης του πολι­τι­στι­κού τμή­μα­τος Tagespiegel του Βερο­λί­νου, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Η οδύσ­σεια του πλα­στο­γρά­φου Κων­στα­ντί­νου Σιμω­νίδη». Η προ­σπά­θεια, όπως θα δούμε στο βιβλίο μου, δεν έχει απο­δώ­σει την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Όλοι οι συγ­γρα­φείς μας προϊ­δε­ά­ζουν ότι ο Σιμω­νί­δης, που ήταν ένας εξαί­ρε­τος πλα­στο­γρά­φος, ήξερε να κρυφτεί καλά. Ο Σιμω­νί­δης όμως δεν κρύ­φτηκε ποτέ και από κανέναν. Ήταν πάντα εδώ και ήταν δυνατή η ανεύ­ρεσή του, φτάνει να γνώριζε κανείς που να τον ψάξει, τα κατα­τό­πια του και τον τρόπο που σκέ­πτο­νταν.

Εκτός από τη συναρ­πα­στική ζωή του Σιμω­νίδη το βιβλίο περι­γρά­φει και τη Σύμη. Ο Ανα­γνώ­στης μπορεί να κατα­λά­βει το επίπεδο της μόρ­φω­σης των Συμια­κών και την κοι­νω­νία τους την εποχή που η Σύμη μεγα­λουρ­γούσε σε πολι­τικό, οικο­νο­μικό και μορ­φω­τικό επίπεδο. Δηλαδή τη Σύμη, όπως θα μπο­ρούσε να την φαντα­στεί κανείς βλέ­πο­ντας την να απλώ­νε­ται γαλήνια πάνω στα απότομα βράχια της.