Συζήτηση επίκαιρης ερώτησης του Δ. Κρεμαστινού για την Ανάπτυξη

Συζη­τή­θηκε στη Βουλή η Επί­καιρη Ερώτηση του Αντι­προ­έ­δρου της Βουλής και Βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού προς τον Υπουργό Οικο­νο­μίας και Ανά­πτυ­ξης Γιώργο Σταθάκη, σχετικά με την προ­ο­πτική ανά­πτυ­ξης της χώρας. Κατά τη διάρ­κειά της ο Δ. Κρε­μα­στι­νός ρώτησε επίμονα τον Γ. Σταθάκη εάν υπάρχει κάποιο ουσια­στικό σχέδιο ανά­πτυ­ξης της χώρας καθώς, όπως είπε, είναι το μείζον θέμα από το οποίο εξαρ­τώ­νται όλα τα σοβαρά θέματα που μας απα­σχο­λούν όπως η ανέχεια, η ανεργία και οι ελλεί­ψεις στην υγεία και την παιδεία.

Ο Δ. Κρε­μα­στι­νός σχο­λί­ασε την αισιο­δο­ξία του Υπουρ­γού για «μελ­λο­ντική ανά­πτυξη» λέγο­ντας ότι η οικο­νο­μία της χώρας που παρέ­λαβε η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχε ήδη ανά­πτυξη 0,7% και η ίδια την οδήγησε στη σημε­ρινή ύφεση. Τόνισε ακόμα ότι η Κυβέρ­νηση θα είχε ουσια­στικό ανα­πτυ­ξιακό σχέδιο εάν είχε βάλει στόχο τον διπλα­σια­σμό ή τρι­πλα­σια­σμό του Του­ρι­σμού και αν φορο­λο­γούσε τα οικό­πεδα και όχι τα κτί­σματα για να κινηθεί η οικο­νο­μία και τα χρήματα που υπάρ­χουν εκτός τρα­πε­ζών στο εσω­τε­ρικό της χώρας και στο εξω­τε­ρικό. Συμπλή­ρωσε, μάλιστα, ότι αυτός θα ήταν ο μόνος τρόπος κατα­πο­λέ­μη­σης της ανερ­γίας και ρώτησε τον Υπουργό όταν μέχρι στιγμής η Κυβέρ­νηση δεν έχει δώσει τις εγκε­κρι­μέ­νες επι­χο­ρη­γή­σεις, πώς περι­μέ­νει να φέρουν τα χρήματά τους οι επεν­δυ­τές χωρίς ένα ουσια­στικό κίνητρο;

Ο Υπουρ­γός δεν απά­ντησε επί της ουσίας των θεμάτων που έθιξε ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός και στο κλεί­σιμο της συζή­τη­σης, με ένα νεύμα, άφησε να εννοη­θεί ότι οι εγκε­κρι­μέ­νες επι­χο­ρη­γή­σεις – που δεν έχουν δοθεί εδώ και ένα χρόνο – θα δοθούν, στο μέλλον.

Ακο­λου­θεί η πλήρης τοπο­θέ­τηση του Δ. Κρε­μα­στι­νού στη συζή­τηση της Επί­και­ρης Ερώ­τη­σής του για την Ανά­πτυξη:

«Κύριε Υπουργέ, το θέμα της Ανά­πτυ­ξης, όπως γνω­ρί­ζετε, είναι μείζον θέμα και δεν είναι θέμα μιας ερω­τή­σεως δύο λεπτών. Όμως το ανακινώ, επειδή κανένας δεν συζητά αυτό το θέμα στις τηλε­ο­ρά­σεις κι όλοι συζη­τάνε για την ανέχεια, για την ανε­πάρ­κεια, για τα προ­βλή­ματα, για την ανεργία, για τα πάντα, εκτός από την αιτία όλων αυτών που, όπως γνω­ρί­ζετε, είναι η έλλειψη ανά­πτυ­ξης. Γιατί χωρίς επεν­δύ­σεις και ανά­πτυξη, η υγεία και η παιδεία της χώρας είναι κατα­δι­κα­σμέ­νες να υπο­βαθ­μί­ζο­νται συνεχώς. Παρά­πονα θα γίνο­νται, δια­δη­λώ­σεις θα γίνο­νται, αλλά τελικά θα υπο­βαθ­μί­ζο­νται και βεβαίως οι φορο­λο­γού­με­νοι πολίτες ανα­λαμ­βά­νουν όλα αυτά τα βάρη και οδη­γού­μεθα σε ένα αδιέ­ξοδο.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι το εξής: Ο κάθε Υπουρ­γός Ανά­πτυ­ξης φιλο­δο­ξεί –και δικαίως- να φέρει έναν νόμο ο οποίος να οδη­γή­σει σε καλύ­τε­ρες μέρες. Όλοι, λοιπόν, οι Υπουρ­γοί φέρνουν έναν νόμο και τελικά άρχισε να δια­φαί­νε­ται, όπως λένε όλοι, στο βάθος του τούνελ κάποιο φως, με τον προη­γού­μενο χρόνο να έχει 0,6%, 0,7% ανά­πτυξη του ΑΕΠ.

Τώρα φαί­νε­ται ότι τα πράγ­ματα πάλι έχουν σκο­τει­νιά­σει. Ο κ. Μοσκο­βισί είπε ότι βλέπουν ύφεση και για φέτος και για του χρόνου και πιθανόν του αντί­χρο­νου να έχουμε και πάλι ανά­πτυξη. Αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι αυτά τα χρόνια θα περά­σουν άσχημα. Το ερώτημα το δικό μου, λοιπόν, είναι όχι ποιος θα είναι ο νόμος, που ελπίζω να είναι καλύ­τε­ρος, αλλά αν σκέ­φτε­στε κάτι σημα­ντικό και μεγα­λύ­τερο, το οποίο θα ανα­πτύξω στη δευ­τε­ρο­λο­γία μου.

Όμως, κυρίως, θα ήθελα να σας ρωτήσω το εξής: όπως έχει η κατά­σταση με τον υπάρ­χο­ντα ανα­πτυ­ξιακό νόμο πιστεύω ότι δεν λει­τουρ­γεί, υπό την έννοια ότι δεν δίνο­νται οι επι­χο­ρη­γή­σεις κι όταν δεν δίνο­νται οι επι­χο­ρη­γή­σεις που έχουν ήδη εγκρι­θεί, αυτό σημαί­νει ότι δεν βάζουν οι άλλοι τα λεφτά τους, δηλαδή οι επεν­δυ­τές, για να υπάρξει κατά κάποιον τρόπο κίνηση της οικο­νο­μίας. Αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι αν δεν δίνετε εσείς τις επι­χο­ρη­γή­σεις, οι επεν­δυ­τές δεν βάζουν τα λεφτά τους κι όλη η οικο­νο­μία σβήνει. Κατά συνέ­πεια, ρωτώ: Θα μπο­ρέ­σετε να δώσετε τις επι­χο­ρη­γή­σεις που ήδη έχουν εγκρι­θεί;’

Στη δευ­τε­ρο­λο­γία του, ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός πρό­σθεσε:

«Καταρ­χήν να ευχηθώ οι προ­σπά­θειές σας να ευο­δω­θούν για το καλό, βέβαια, της χώρας. Όμως, άκουσα ότι δηλώ­σατε ικα­νο­ποι­η­μέ­νος διότι η ύφεση δεν θα είναι 2,5% εφέτος, όπως υπο­λο­γι­ζό­ταν, αλλά 1,5%.

Όταν, όμως, πέρυσι η ανά­πτυξη ήταν 0,7% και ανα­με­νό­ταν φέτος να είναι πάνω από 1% με -πιθανόν- 1,5% ή και παρα­πάνω, με θετικό πρόσημο, και τώρα είμαστε ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι με το αρνη­τικό πρόσημο, αυτό, βεβαίως, εμένα με προ­βλη­μα­τί­ζει ιδιαι­τέ­ρως για το αύριο. Όμως, και πάλι θα ευχηθώ οι προ­σπά­θειές σας να επι­τύ­χουν.

Κύριε Υπουργέ, όμως, πρέπει να σας πω ότι δεν μπο­ρούμε να κατα­λά­βουμε ορι­σμένα πράγ­ματα. Είναι τώρα ο έκτος χρόνος όπου φορο­λο­γού­νται και τα οικό­πεδα και τα κτί­σματα. Είναι γνωστό ότι υπάρ­χουν χρήματα και εντός και εκτός Ελλάδας, εκτός των τρα­πε­ζών, τα οποία θα μπο­ρού­σαν να κινη­το­ποι­η­θούν εάν, παρα­δείγ­μα­τος χάριν, φορο­λο­γού­σατε μόνο τα οικό­πεδα δεδο­μέ­νου ότι τότε θα κτι­ζό­ντου­σαν, θα υπήρχε, δηλαδή, οικο­δο­μική παρα­γωγή, θα υπήρχε εργασία, θα υπήρχε στον κλάδο αυτόν μία ανά­πτυξη. Είναι τώρα ο έκτος χρόνος. Βέβαια, εσείς δεν έχετε απο­κλει­στικά την ευθύνη, Την έχουν και όλοι οι άλλοι Υπουρ­γοί και η Κυβέρ­νηση. Όμως, τώρα επι­τέ­λους πρέπει αυτό να το δείτε. Δηλαδή, μέχρι πότε θα φορο­λο­γείτε και τα οικό­πεδα και τα κτί­σματα και μέχρι πότε ο κόσμος θα κρατάει τα λεφτά του εκτός των τρα­πε­ζών ή στο εξω­τε­ρικό και δεν θα τα κινη­το­ποιεί; Αυτό είναι ένα βασικό ερώτημα στο οποίο πρέπει να μας δώσετε μία απά­ντηση. Διότι η σήραγγα είναι ύφεση μέχρις ότου εξα­θλιω­θούν οι πάντες για να μπο­ρέ­σουν κάποιοι ή κάποια funds να έρθουν εδώ να αρχί­σουν την ανά­πτυξη και να επεν­δύ­σουν.

Αυτά τα είχατε επι­ση­μά­νει και ως Αντι­πο­λί­τευση και πολύ σωστά. Τώρα, όμως, ως Κυβέρ­νηση δεν τα υλο­ποιείτε. Πώς εξη­γείτε αυτό το φαι­νό­μενο;

Το δεύτερο που θέλω να σας πω -δεν μπορώ να σας συμ­βου­λεύσω εγώ, εσείς είστε καθη­γη­τής Οικο­νο­μι­κών, εγώ δεν είμαι, έχω άλλη ειδικότητα- είναι ότι διαβάζω τα διεθνή περιο­δικά που δια­βά­ζετε και εσείς εξίσου καλά ίσως και καλύ­τερα, τα οποία λένε ότι η Τουρκία, παρα­δείγ­μα­τος χάριν, στό­χευσε πριν δέκα χρόνια να διπλα­σιά­σει τον του­ρι­σμό της και τον διπλα­σί­ασε. Και πώς τον διπλα­σί­ασε; Όλες τις άγονες ακτές τις έδωσε, αφού δεν μπο­ρούσε η ίδια να τις αξιο­ποι­ή­σει, σε ξένες επι­χει­ρή­σεις. Και τι πέτυχε με αυτό; Να ρίξει την ανεργία της.

Ζήτησε απλώς 80% των απα­σχο­λου­μέ­νων να είναι γηγε­νείς και το 20% Ευρω­παίοι. Ζήτησε ουσια­στικά με αυτόν τον τρόπο να λύσει το πρό­βλημα και της ανερ­γίας και της ανά­πτυ­ξης και ξεπέ­ρασε ο του­ρι­σμός της Τουρ­κίας, που τότε ήταν ανύ­παρ­κτος, το δικό μας του­ρι­σμό δύο ή δυόμισι φορές παρα­πάνω.

Εμείς έχουμε ολό­κληρη τη δυτική πλευρά της χώρας τελείως ανεκ­με­τάλ­λευτη. Έγινε στο Ναυα­ρίνο μία μονάδα και άλλαξε, εάν θέλετε, τον του­ρι­στικό χάρτη της Μεσ­ση­νίας. Τέτοια βήματα θα μπο­ρού­σατε να σκε­φθείτε και να τα ανα­κοι­νώ­σετε και αυτά θα μπο­ρού­σαν να οδη­γή­σουν σε ορατή ανά­πτυξη, την οποία έχουν κάνει και οι γεί­το­νές μας.

Απε­να­ντίας, βλέ­πουμε ότι εμπλε­κό­μεθα σε ανα­πτυ­ξια­κούς νόμους –μιλώ για τους παλιούς, εύχομαι ο και­νούρ­γιος να είναι απλός- οι οποίοι όμως δεν απα­ντούν σε βασικά ερω­τή­ματα. Δηλαδή, εάν ο ανα­πτυ­ξια­κός νόμος δεν είναι αντα­γω­νι­στι­κός προς τους ανα­πτυ­ξια­κούς νόμους των γει­το­νι­κών μας χωρών, τότε είναι κατα­δι­κα­σμέ­νος να μην επι­τύ­χει, να απο­τύ­χει, για τον απλού­στατο λόγο ότι ο επεν­δυ­τής θα πάει στη χώρα εκείνη που του δίνει το περισ­σό­τερο ποσοστό επι­τυ­χίας ή κέρδους ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε. Όταν όμως εμείς κάνουμε ανα­πτυ­ξια­κούς νόμους υπο­δε­έ­στε­ρους από τους γεί­το­νές μας, τότε δεν έχουμε καμία πιθα­νό­τητα να αντα­γω­νι­στούμε αυτές τις χώρες.

Το πιο δυσά­ρε­στο απ’ όλα είναι ότι ενώ όλα αυτά δεν γίνο­νται και δεν συζη­τού­νται, στις τηλε­ο­ρά­σεις κάθε μέρα το μόνο που συζη­τεί­ται είναι η μιζέρια μας και γιατί οι μισθοί κάθε μέρα πάνε και χει­ρό­τερα ή γιατί ο κόσμος έχει βγει στους δρόμους -και σήμερα βλέπετε ότι έχουμε μια γενική απεργία- αλλά το φάρμακο είναι οι επεν­δύ­σεις και η ανά­πτυξη. Το φάρμακο δεν είναι να βγαί­νουμε στο δρόμο και να κλαίμε όλοι μαζί, διότι δια­μαρ­τυ­ρό­μεθα ενα­ντίον τίνος τελικά; Ενα­ντίον της Κυβέρ­νη­σης; Ενα­ντίον της χώρας;

Το πιο μεγάλο θέμα είναι ότι οι κατά καιρούς κυβερ­νή­σα­ντες, όταν ήταν στα έδρανα της αντι­πο­λί­τευ­σης, έλεγαν ακριβώς τα αντί­θετα, μηδενός εξαι­ρου­μέ­νου. Και το πρό­βλημα γίνεται οξύτερο, διότι βλέπετε ότι δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται ακόμη και σήμερα. Αυτή η γενική απεργία σήμερα δεν σας ανη­συ­χεί μετά από έξι χρόνια ύφεσης;

Αυτά είναι τα μεγάλα ερω­τή­ματα, κύριε Υπουργέ, για τα οποία και εμείς ανη­συ­χούμε και εσείς πιστεύω ότι πρέπει να ανη­συ­χείτε.»