Μοναχή Γαβριηλία: Εργο ζωής σε πέντε ηπείρους

Η Μοναχή Γαβρι­η­λία, που ανα­κη­ρύ­χθηκε προ ημερών Αγία, ξεκί­νησε τη μεγάλη ιερα­πο­στολή της το 1954

Από την Κων­στα­ντι­νού­πολη στη Θεσ­σα­λο­νίκη, μετά στην Αγγλία, στην Ινδία, στα Ιμαλάια, στην Ιερου­σα­λήμ, στην Αθήνα, στην Αίγινα, στη Λέρο. Μυθι­στο­ρη­μα­τική η ζωή της Μοναχής Γαβρι­η­λίας, η οποία, με απόφαση της Ιερά Συνόδου του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου, ανα­κη­ρύ­χθηκε προ ημερών Αγία «δια­κρι­θείσα διά τας κατά Χριστόν αρετάς της ελε­η­μο­σύ­νης, της φιλαν­θρω­πίας και της απο­λύ­του αφο­σιώ­σεως και εμπι­στο­σύ­νης εις το θέλημα του Κυρίου», όπως λέει η Ιερά Σύνοδος.

Η Αυρηλία (το όνομά της πριν δεχθεί τη μονα­χική κουρά) Παπα­γιάννη γεν­νή­θηκε στις 2 Οκτω­βρίου 1897 στην Κων­στα­ντι­νού­πολη. Η οικο­γέ­νειά της ήταν εύπορη και έζησε σε ένα περι­βάλ­λον με πολλές ανέσεις. Ηταν το τέταρτο και το τελευ­ταίο παιδί της οικο­γέ­νειας. Πρω­τά­κουσε για τον Θεό από τη μεγάλη της αδελφή Βασι­λική, η οποία της έλεγε ιστο­ρίες από το Ευαγ­γέ­λιο και την Παλαιά Διαθήκη. Μετά το γυμνά­σιο έφυγε για να συνε­χί­σει τις σπουδές της στην Ελβετία, στη Σχολή Γεω­πο­νι­κής του Estavayer-Le-Lace. Είχε μια ιδιαί­τερη σχέση με τα φυτά.

Το 1923 βρέθηκε οικο­γε­νεια­κώς στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Εκεί εισήχθη ως ακρο­ά­τρια στη Φιλο­σο­φική Σχολή του ΑΠΘ. Μετά το τέλος των σπουδών της ήρθε στην Αθήνα και εργά­στηκε για ένα χρόνο σε ψυχια­τρική κλινική. Ακο­λού­θησε η Αγγλία, όπου εργά­στηκε σε διά­φο­ρες δου­λειές, ενώ παράλ­ληλα βοη­θούσε πλήθος απόρων και ανέργων.

Το 1954, χρονιά που απε­βί­ωσε η μητέρα της, θεω­ρεί­ται σταθμός για την Αυρηλία, καθώς ξεκί­νησε η μεγάλη ιερα­πο­στολή της στις πέντε ηπεί­ρους της υφηλίου. Την ίδια χρονιά πήγε στην Ινδία, όπου και παρέ­μεινε πέντε χρόνια. Αγάπησε τη χώρα πολύ και, όπως λέει η βιο­γρα­φία της (έχει κυκλο­φο­ρή­σει από τις εκδό­σεις Ακρίτα, Πορφύρα), «ανάμεσα και μαζί με τους λεπρούς και εξα­θλιω­μέ­νους Ινδούς βρήκε νόημα όλη της η ζωή. Με τα χέρια της θερά­πευε το σώμα τους, με τα λόγια της παρη­γο­ρούσε την ψυχή τους». Ολοι την αγα­πού­σαν και τη φώναζαν αδελφή Λίλα. Με το έργο της παρα­κί­νησε πολλούς ανθρώ­πους να βαπτι­στούν ορθό­δο­ξοι. Αυτά τα χρόνια έκανε σημα­ντι­κές γνω­ρι­μίες, όπως με τη Μητέρα Τερέζα και τον Baba Amte, Ινδό κοι­νω­νικό λει­τουργό, γνωστό ιδιαί­τερα για το έργο του σχετικά με την απο­κα­τά­σταση και την ενδυ­νά­μωση ατόμων που έπασχαν από λέπρα.

Μετά την Ινδία βρέθηκε στα Ιμαλάια. Εκεί κατά­λαβε ότι ο μονα­χι­σμός είναι ένας ιδιαί­τε­ρος και ανώ­τε­ρος τρόπος ζωής. Επό­με­νος σταθμός ένα μονα­στήρι στη Βηθανία της Ιερου­σα­λήμ. Ακο­λου­θεί η Αθήνα, όπου έκανε εγχεί­ρηση στο μάτι και έμεινε στην πρω­τεύ­ουσα, στην Ιερά Μονή Ευαγ­γε­λί­στριας, τη Νέα Ιερου­σα­λήμ όπως έλεγε η ίδια.

Στα­διακά το έργο της ανα­γνω­ρί­ζε­ται από την Ορθό­δοξη Εκκλη­σία, παίρνει την ευλογία να γίνει μοναχή και συνε­χί­ζει συμ­με­τέ­χο­ντας σε απο­στο­λές της εξω­τε­ρι­κής ιερα­πο­στο­λής όπου διδά­σκει την ορθό­δοξη ασκη­τική, βοη­θώ­ντας το έργο πολλών μητρο­πό­λεων του εξω­τε­ρι­κού. Ακο­λου­θούν τα ιερα­πο­στο­λικά ταξίδια στην Αφρική, πριν επι­στρέ­ψει στην Ελλάδα, στην Αίγινα και κατόπιν στη Λέρο. Πέθανε στο νησί της Δωδε­κα­νή­σου σε ηλικία 95 ετών, στις 28 Μαρτίου 1992.

Πηγή kathimerini.gr

Από­στο­λος Λακασάς