Ευρωπαϊκό Δικαστήριο: Δεν διαγράφεται το δημόσιο χρέος των κρατών- μελών

 Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι σύμφωνα με τη Συνθήκη της ΕΕ, πολίτες της Ένωσης, των οποίων ο αριθμός ανέρ­χε­ται του­λά­χι­στον στο ένα εκα­τομ­μύ­ριο και οι οποίοι προ­έρ­χο­νται από το ένα τέταρτο του­λά­χι­στον των κρατών μελών, μπορούν να ανα­λά­βουν πρω­το­βου­λία με την οποία η Επι­τροπή καλεί­ται, στο πλαίσιο των αρμο­διο­τή­των της, να προ­τεί­νει στον νομο­θέτη της Ένωσης την έκδοση νομικής πράξης για την εφαρ­μογή των Συν­θη­κών (“ευρω­παϊκή πρω­το­βου­λία πολιτών”). Πριν αρχίσει η συλλογή του απαι­τού­με­νου αριθμού υπο­γρα­φών, οι διορ­γα­νω­τές της ευρω­παϊ­κής πρω­το­βου­λίας πολιτών οφεί­λουν να ζητή­σουν την κατα­χώ­ρισή της από την Επι­τροπή, η οποία εξε­τά­ζει ιδίως το αντι­κεί­μενο και τους σκοπούς της. Η Επι­τροπή δύναται να απορ­ρί­ψει την αίτηση κατα­χώ­ρι­σης της πρω­το­βου­λίας, ιδίως σε περί­πτωση κατά την οποία το αντι­κεί­μενο της πρω­το­βου­λίας αυτής προ­δή­λως δεν εμπί­πτει στο πλαίσιο των αρμο­διο­τή­των της Επι­τρο­πής να προ­τεί­νει την έκδοση νομικής πράξης στον νομο­θέτη της Ένωσης.

Το Σεπτέμ­βριο του 2012 η Επι­τροπή απέρ­ριψε την αίτηση κατα­χώ­ρι­σης της πρό­τα­σης του Αλ. Ανα­γνω­στάκη καθώς “προ­δή­λως δεν ενέ­πι­πτε στο πλαίσιο των αρμο­διο­τή­των της”. Κατόπιν τούτου, ο Αλ. Ανα­γνω­στά­κης προ­σέ­φυγε ενώπιον του Γενικού Δικα­στη­ρίου της ΕΕ με αίτημα την ακύρωση της από­φα­σης της Επι­τρο­πής.

Με απόφαση τής 30ής Σεπτεμ­βρίου 2015, το Γενικό Δικα­στή­ριο απέρ­ριψε την προ­σφυγή του Αλ. Ανα­γνω­στάκη, κρί­νο­ντας ότι η Επι­τροπή δεν έχει τη δυνα­τό­τητα να προ­τεί­νει στον νομο­θέτη της Ένωσης την καθιέ­ρωση αρχής κατά την οποία το δημόσιο χρέος των χωρών που βρί­σκο­νται σε κατά­σταση ανάγκης θα έπρεπε να μπορεί να δια­γρα­φεί. Κατόπιν της έκδοσης της από­φα­σης αυτής, ο Αλ. Ανα­γνω­στά­κης άσκησε αίτηση αναί­ρε­σης ενώπιον του Δικα­στη­ρίου ζητώ­ντας να αναι­ρε­θεί η απόφαση του Γενικού Δικα­στη­ρίου.

Με τη σημε­ρινή απόφασή του, το Δικα­στή­ριο απορ­ρί­πτει την αίτηση αναί­ρε­σης του Αλ. Ανα­γνω­στάκη και επι­κυ­ρώ­νει, επο­μέ­νως, την απόφαση του Γενικού Δικα­στη­ρίου.

Το Δικα­στή­ριο επι­κυ­ρώ­νει, μεταξύ άλλων, το σκε­πτικό του Γενικού Δικα­στη­ρίου ότι η νομο­θε­τική καθιέ­ρωση γενικού και μόνιμου μηχα­νι­σμού δια­γρα­φής του χρέους, δεν μπορεί να στη­ρι­χθεί στο άρθρο 122, παρά­γρα­φος 2 της Συν­θή­κης, βάσει του οποίου το Συμ­βού­λιο μπορεί να χορη­γή­σει χρη­μα­το­δο­τική ενί­σχυση της Ένωσης σε κράτος μέλος που αντι­με­τω­πί­ζει δυσχέ­ρειες οφει­λό­με­νες σε φυσικές κατα­στρο­φές ή σε έκτα­κτες περι­στά­σεις που εκφεύ­γουν από τον έλεγχό του. “Συνεπώς, το Γενικό Δικα­στή­ριο ορθώς έκρινε ότι η καθιέ­ρωση της αρχής της κατά­στα­σης ανάγκης δεν μπορεί να εμπί­πτει στην έννοια της ενί­σχυ­σης την οποία χορηγεί η Ένωση, στο μέτρο που η αρχή αυτή δεν αφορά μόνον το χρέος κράτους μέλους προς την Ένωση, αλλά και τις οφειλές του κράτους αυτού προς άλλα πρόσωπα, δημο­σίου ή ιδιω­τι­κού δικαίου (μεταξύ των οποίων και τα κράτη μέλη)”.

Τέλος, το Δικα­στή­ριο κρίνει, όπως και το Γενικό Δικα­στή­ριο, ότι η αρχή της κατά­στα­σης ανάγκης δεν μπορεί να δικαιο­λο­γη­θεί ούτε βάσει του άρθρου 136 της Συν­θή­κης, δυνάμει του οποίου το Συμ­βού­λιο λαμ­βά­νει μέτρα για να ενι­σχυ­θεί ο συντο­νι­σμός και η επο­πτεία της δημο­σιο­νο­μι­κής πει­θαρ­χίας των κρατών μελών της Ευρω­ζώ­νης και για να χαράσ­σο­νται οι προ­σα­να­το­λι­σμοί οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής που αφορούν τα κράτη αυτά.