Kώστας Σκανδαλίδης: “Με έναν νόμο η διάλυση των Δήμων…”

“Είναι ένας νόμος που ασφαλώς δεν μπορεί να αντέξει στο χρόνο, όμως, βάζει για ένα διά­στημα σε κρίση λει­τουρ­γίας και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας ένα θεσμό που αυτή την κρίσιμη στιγμή για τον τόπο θα πρέπει να παίξει έναν ιδιαί­τερα σημα­ντικό ρόλο.”

Στο όνομα ενός παρά­λο­γου «δημο­κρα­τι­σμού», ουσια­στικά πυρο­βο­λεί την πραγ­μα­τική δημο­κρα­τία στους οργα­νι­σμούς Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης. Στο όνομα της απλής ανα­λο­γι­κής τους μετα­τρέ­πει σε πεδίο συναλ­λα­γής και κομ­μα­τι­κής καντρί­λιας. Στο όνομα της άμεσης λαϊκής συμ­με­το­χής τους καθιστά ατε­λέ­σφο­ρους, δια­λύ­ο­ντας κάθε δυνα­τό­τητα υλο­ποί­η­σης της απο­στο­λής τους.

Ενι­σχύει έτσι, τον άκρατο τοπι­κι­σμό. Κολα­κεύει την εξου­σιο­μα­νία και τη ματαιο­δο­ξία. Παρα­λύει την καθη­με­ρινή σχέση των τοπικών αρχών με τους πολίτες. Δίνει το έναυσμα για συμ­φω­νίες κάτω από το τραπέζι και για απ’ ευθείας αντι­προ­σώ­πευση συμ­φε­ρό­ντων. Προωθεί το ξήλωμα του «Καλ­λι­κράτη» και τον εκ νέου κατα­κερ­μα­τι­σμό. Είναι ένας νόμος που ασφαλώς δεν μπορεί να αντέξει στο χρόνο, όμως, βάζει για ένα διά­στημα σε κρίση λει­τουρ­γίας και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας ένα θεσμό που αυτή την κρίσιμη στιγμή για τον τόπο θα πρέπει να παίξει έναν ιδιαί­τερα σημα­ντικό ρόλο.

Αν κάποιος δια­τη­ρούσε την παρα­μι­κρή αμφι­βο­λία για τους πραγ­μα­τι­κούς στόχους αυτής της νομο­θε­τι­κής πρω­το­βου­λίας ήρθε ο τρα­γέ­λα­φος της «διπλής τρο­πο­λο­γίας». Όπου όχι μόνο απο­κα­λύ­πτει τις ανο­μο­λό­γη­τες επι­διώ­ξεις για την τύχη του θεσμού αλλά τις συνδέει ευθέως με τις κομ­μα­τι­κές επι­διώ­ξεις του ΣΥΡΙΖΑ των βου­λευ­τι­κών εκλογών. Ένα παι­χνίδι πολι­τικά, ηθικά, συνταγ­μα­τικά ανε­πί­τρε­πτο. Ένα παι­χνίδι που σε τελευ­ταία ανάλυση δημιουρ­γεί μείζον πρό­βλημα Δημο­κρα­τίας. Και προ­δί­δει την πραγ­μα­τική σχέση της κυβερ­νώ­σας παρά­τα­ξης με τους θεσμούς και την ανάγκη ανα­σύ­ντα­ξης της πολι­τείας. Κι αυτό έρχεται σε συνέ­χεια της απρο­κά­λυ­πτης προ­σπά­θειας χει­ρα­γώ­γη­σης της Δικαιο­σύ­νης, των μέσων μαζικής ενη­μέ­ρω­σης, και κάθε δια­κρι­τής εξου­σίας και θεσμού.

Ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ανάγκη περισ­σό­τερο ανα­λο­γι­κού συστή­μα­τος στη λει­τουρ­γία της Περι­φέ­ρειας και του Δήμου και δημο­κρα­τικό μετα­σχη­μα­τι­σμό του «δημαρχο-κεντρικού» σημε­ρι­νού καθε­στώ­τος. Όχι, όμως, δια­λύ­ο­ντας το θεσμό αλλά ανα­βαθ­μί­ζο­ντας την λει­τουρ­γία του. Προη­γεί­ται η αλλαγή στην εσω­τε­ρική δομή, η ενί­σχυση των εκτε­λε­στι­κών του οργάνων, η εισα­γωγή δια­δι­κα­σιών κοι­νο­βου­λευ­τι­κού τύπου για την ανα­βάθ­μιση των παρα­τά­ξεων, η απο­ψί­λωση της γρα­φειο­κρα­τίας στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο. Και, βέβαια, χωρίς να μετα­τρέ­ψει το Δήμαρχο ούτε σε αφέντη, ούτε σε δια­κο­σμη­τικό στοι­χείο .

Σήμερα ο χώρος της Αυτο­διοί­κη­σης χρειά­ζε­ται ένα ακόμη κύμα ριζο­σπα­στι­κών αλλαγών και μεταρ­ρυθ­μί­σεων που θα απο­τε­λεί συνέ­χεια και δρα­στική τομή στις προη­γού­με­νες. Μια θεσμική επα­νά­σταση που να ανα­βαθ­μί­ζει τις Περι­φέ­ρειες και τους Δήμους στα κατ’ εξοχή όργανα ανά­πτυ­ξης της χώρας και εξυ­πη­ρέ­τη­σης του πολίτη. Μια αλλαγή που μόνο ο χώρος μας έχει την πείρα, την γνώση και κυρίως τη βούληση να πραγ­μα­τώ­σει στο πλαίσιο μιας πραγ­μα­τικά προ­ο­δευ­τι­κής παρά­τα­ξης.

Αρθρο του Κ. Σκαν­δα­λίδη στο news247.gr