Θέματα κυριαρχίας δεν μπορούν να τεθούν στο τραπέζι διαμηνύει ο Γ. Γεραπετρίτης

Θεω­ρούμε ανα­γκαίο η Συμ­φω­νία να εξα­κο­λου­θεί να εφαρ­μό­ζε­ται ανα­φέ­ρει ο ΥΠΕΞ για τις Πρέσπες μετά το νέο εκλο­γικό τοπίο στη Β. Μακε­δο­νία

Σε συνέ­ντευξή του (στη Βραδυνή) και ερω­τη­θείς για την αυριανή επί­σκεψη του Πρω­θυ­πουρ­γού στην ‘Αγκυρα και τις προσ­δο­κίες για τη συνά­ντηση του κ. Μητσο­τάκη με τον Πρόεδρο της Τουρ­κίας, ο κ. Γερα­πε­τρί­της σημειώ­νει ότι «θα πρέπει να μπούμε σε μία λογική κανο­νι­κο­ποί­η­σης της σχέσης Ελλάδας και Τουρ­κίας, έτσι ώστε να μπο­ρούμε να συνο­μι­λούμε χωρίς κατ’ ανάγκην αυτό να θεω­ρεί­ται μία είδηση μεγάλης κλί­μα­κας».

Ερω­τη­θείς, αν βρι­σκό­μα­στε στο ξεκί­νημα κάποιας προ­σέγ­γι­σης για τα ζητή­ματα του Αιγαίου, ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών λέει πως τον τελευ­ταίο χρόνο έχουμε κατα­φέ­ρει να έχουμε μία σχετική ησυχία στην περιοχή μας ωστόσο ακόμη δεν έχουμε φτάσει στο σημείο να συζη­τούμε τη μόνη διαφορά που θα μπο­ρούσε να αχθεί ενώπιον διε­θνούς δικαιο­δο­σίας. «Είναι σημα­ντικό το ότι δεν έχουμε κατά βάση παρα­βιά­σεις του ενα­έ­ριου χώρου μας, όπως επίσης είναι σημα­ντικό το ότι υπάρχει συντο­νι­σμός για να περιο­ρι­στούν και σχεδόν να μηδε­νι­στούν οι παρά­νο­μες μετα­να­στευ­τι­κές ροές. Από την άλλη πλευρά, δου­λεύ­ουμε πάνω στη θετική ατζέντα με μέτρα αμοι­βαίας ωφέ­λειας για να μπο­ρέ­σουμε σε πολλά πεδία πολι­τι­κής να έχουμε θετικά απο­τε­λέ­σματα. Ακόμη δεν έχουμε φτάσει στο σημείο να συζη­τούμε τη μόνη διαφορά μας, η οποία μπορεί να αχθεί ενώπιον διε­θνούς δικαιο­δο­σίας, δηλαδή την οριο­θέ­τηση της υφα­λο­κρη­πί­δας και της ΑΟΖ», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών.

Κληθείς να σχο­λιά­σει τα περί συνυ­πο­σχε­τι­κού μεταξύ των δύο χωρών κι αν μπορεί να υπάρξει έστω μια μίνι­μουμ συμ­φω­νία με δεδο­μένο ότι η Τουρκία εμμένει σε μαξι­μα­λι­στι­κές απαι­τή­σεις, όπως η κυριό­τητα νησιών, η περιο­ρι­σμένη ελλη­νική κυριαρ­χία κ.ά, ο κ. Γερα­πε­τρί­της υπο­γραμ­μί­ζει πως «η κυριαρ­χία είναι ένα ανα­φαί­ρετο, ανα­παλ­λο­τρί­ωτο δικαί­ωμα της χώρας και εξ αυτής πηγά­ζουν και όλα τα σημα­ντικά θέματα που ανά­γο­νται στην υπό­σταση του κράτους. Συνεπώς, δεν πρό­κει­ται να συζη­τή­σουμε γι’ αυτά».

Επι­ση­μαί­νει ότι «επι­θυ­μία μας θα ήταν να μπο­ρέ­σουμε να επι­λύ­σουμε το ζήτημα της οριο­θέ­τη­σης της υφα­λο­κρη­πί­δας και της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης και, αν αυτό δεν κατα­στεί δυνατό, για το θέμα αυτό να αχθούμε ενώπιον διε­θνούς δικαιο­δο­σίας όταν υπάρ­ξουν οι κατάλ­λη­λες συν­θή­κες» και προ­σθέ­τει: «υπό την έννοια αυτή είναι σημα­ντικό να καθο­ρί­σουμε πολύ συγκε­κρι­μένα το ζήτημα το οποίο θα μπο­ρούσε να φτάσει στη Χάγη. Κανένα άλλο ζήτημα δεν μπορεί να είναι περιε­χό­μενο ενός τέτοιου συνυ­πο­σχε­τι­κού».

Για τη Μονή της Χώρας

Σε ό,τι αφορά τη μετα­τροπή της Μονής της Χώρας σε τζαμί, ο κ. Γερα­πε­τρί­της τονίζει ότι «είναι απο­γοη­τευ­τικό στη φάση στην οποία βρι­σκό­μα­στε, σε μία φάση που προ­σπα­θούμε να χτί­σουμε εμπι­στο­σύνη και αμοι­βαία κατα­νό­ηση, να έχουμε τέτοια γεγο­νότα» και υπο­γραμ­μί­ζει ότι πέραν του υψη­λό­τα­του συμ­βο­λι­σμού για την Ελλάδα, η Μονή της Χώρας απο­τε­λεί ένα βυζα­ντινό μνημείο απα­ρά­μιλ­λης αξίας και η αλλοί­ωση του οικου­με­νι­κού της χαρα­κτήρα «απο­τε­λεί ένα σφάλμα το οποίο δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί».

Μείζων προ­τε­ραιό­τητα το Κυπριακό

Με αφορμή τις επαφές της προ­σω­πι­κής απε­σταλ­μέ­νης του γ.γ. του ΟΗΕ Μαρία Ανχελα Ολγκίν Κου­ε­γιάρ σε Κύπρο και Τουρκία, ο κ. Γερα­πε­τρί­της σημειώ­νει πως το Κυπριακό ζήτημα απο­τε­λεί μείζονα προ­τε­ραιό­τητα της ελλη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής τονί­ζο­ντας πως ο ίδιος έχει επεν­δύ­σει σημα­ντικά «στο να μπο­ρέ­σουμε να προ­ω­θή­σουμε το Κυπριακό», με τακτική επι­κοι­νω­νία με τον Οργα­νι­σμό Ηνω­μέ­νων Εθνών -τόσο με τον Γενικό Γραμ­μα­τέα όσο και με την προ­σω­πική απε­σταλ­μένη του, τον Κύπριο Πρόεδρο και τον Υπουργό Εξω­τε­ρι­κών.

«Βεβαίως συζη­τούμε και στο πλαίσιο των ελλη­νο­τουρ­κι­κών σχέσεων για το θέμα του Κυπρια­κού», επι­ση­μαί­νει ο υπουρ­γός, εκτι­μώ­ντας ότι «η στιγμή είναι κατάλ­ληλη έτσι ώστε να επα­νεκ­κι­νή­σουν οι συζη­τή­σεις, οι οποίες αφορούν την επίλυση του Κυπρια­κού, στο πλαίσιο ακριβώς των ψηφι­σμά­των του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών για τη Διζω­νική, Δικοι­νο­τική Ομο­σπον­δία».

Υπο­γραμ­μί­ζει, μάλιστα, πως θα συνε­χί­σει τις προ­σπά­θειές του ώστε να υπάρ­ξουν ωφέλιμα απο­τε­λέ­σματα.

Για τη Συμ­φω­νία των Πρεσπών

Ερω­τη­θείς για τις προ­ο­πτι­κές επι­βί­ω­σης της Συμ­φω­νίας των Πρεσπών, μετά τις εκλογές στη Βόρεια Μακε­δο­νία, ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών επα­να­λαμ­βά­νει ότι η πορεία της χώρας προς την ΕΕ περνά και μέσα από την πιστή τήρηση της εν λόγω Συμ­φω­νίας υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως «η ελλη­νική κυβέρ­νηση παρα­κο­λου­θεί με διάρ­κεια και αυστη­ρό­τητα την εφαρ­μογή της και θα κάνει τις ανα­γκαίες παρεμ­βά­σεις».

«Ανε­ξάρ­τητα από τα ζητή­ματα τα οποία είχε εξ αρχής η Συμ­φω­νία των Πρεσπών και τα οποία εγκαί­ρως είχε τονίσει η Νέα Δημο­κρα­τία ως αντι­πο­λί­τευση τότε, η Συμ­φω­νία αυτή απο­τε­λεί μία διεθνή συνθήκη, η οποία είναι υπερ­κεί­μενη κάθε εσω­τε­ρι­κού νόμου και θα πρέπει να τηρεί­ται από τα μέρη, δεν επι­τρέ­πε­ται δε η οποια­δή­ποτε ανα­θε­ώ­ρησή της χωρίς τη συμ­φω­νία των μερών. Υπό την έννοια αυτή, θεω­ρούμε ανα­γκαίο η Συμ­φω­νία να εξα­κο­λου­θεί να εφαρ­μό­ζε­ται και θεωρώ ότι αυτή θα είναι και η στάση της νέας πολι­τι­κής ηγεσίας της Βόρειας Μακε­δο­νίας, η οποία θα προ­κύ­ψει μετά τις εκλογές», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Για Κόσοβο και Συμ­βού­λιο της Ευρώπης

Για το ενδε­χό­μενο εισ­δο­χής του Κοσόβου στο Συμ­βού­λιο της Ευρώπης, ο κ. Γερα­πε­τρί­της εξηγεί ότι η Ελλάδα θα απέχει όταν θα τεθεί το ζήτημα στο Συμ­βού­λιο Υπουρ­γών διότι «δεν έχουν εισέτι πλη­ρω­θεί οι όροι που ετέ­θη­σαν για την ένταξη του Κοσόβου στο Συμ­βού­λιο της Ευρώπης, ιδίως δε το ζήτημα της σύστα­σης της Ένωσης των Σερ­βι­κών Δήμων».

Υπεν­θυ­μί­ζει ότι η Ελλάδα παρέχει τις καλές της υπη­ρε­σίες έτσι ώστε να υπάρχει μία ειρη­νική διευ­θέ­τηση των δια­φο­ρών μεταξύ του Βελι­γρα­δίου και της Πρί­στι­νας και τονίζει πως θα πρέπει να εφαρ­μο­στούν στο ακέραιο τα συμ­φω­νη­θέ­ντα μεταξύ των δύο μερών στην Αχρίδα, εκτι­μώ­ντας πως η επίλυση των δια­φο­ρών αυτών «θα συμ­βά­λει ουσιω­δώς όχι μόνο στην ευρω­παϊκή τους πορεία, αλλά και στη γενι­κό­τερη ειρήνη και ευη­με­ρία στα Βαλ­κά­νια, μία περιοχή η οποία ιστο­ρικά είναι εξαι­ρε­τικά ευάλωτη, αλλά υψηλού ενδια­φέ­ρο­ντος για την ελλη­νική εξω­τε­ρική πολι­τική».