O φοιτητής Aλ. Σαλαχούρης παραμένει στην Iταλία και αφηγείται στη “δ” την κατάσταση στη γείτονα χώρα

Αλέ­ξαν­δρε, πότε πήγες στην Ιτα­λία;

Στην Ιτα­λία ήρθα πριν από 1,5 χρόνο πε­ρί­που. Τον πρώτο χρόνο, έκανα μα­θή­μα­τα γλώσ­σας και αφού ολο­κλή­ρω­σα τον κύκλο, ξε­κί­νη­σα να φοιτώ στο Πα­νε­πι­στή­μιο.

Ολη η ανα­στά­τω­ση, με το θέμα της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού πότε γι­γα­ντώ­θη­κε στην Ιτα­λία; Πότε άρ­χι­σε να γί­νε­ται αντι­λη­πτό ότι μι­λά­με πλέον για τρα­γω­δία με εκα­τόμ­βες νε­κρών;

Αυτό έγινε στα­δια­κά. Στην αρχή, η αλή­θεια είναι ότι δεν έδω­σαν πολύ ση­μα­σία στον ιό. Θα μπο­ρού­σα να πω ότι η σο­βα­ρό­τη­τα της κα­τά­στα­σης, έγινε αντι­λη­πτή μετά το καρ­να­βά­λι. Βέ­βαια, επι­σή­μως το καρ­να­βά­λι ακυ­ρώ­θη­κε, αλλά ωστό­σο ο κό­σμος συ­γκε­ντρώ­θη­κε κι εκεί εκτι­μά­ται ότι έγινε η με­γά­λη δια­σπο­ρά που οδή­γη­σε στα ση­με­ρι­νά απο­τε­λέ­σμα­τα.

Επει­τα από την αυ­θόρ­μη­τη αυτή συ­γκέ­ντρω­ση των καρ­να­βα­λι­στών τα μέτρα έγι­ναν πιο αυ­στη­ρά και ελή­φθη η από­φα­ση για δια­κο­πή της κυ­κλο­φο­ρί­ας.

Τον Φε­βρουά­ριο αυτά;

Ναι, τέλη Φε­βρουα­ρί­ου, αρχές Μαρ­τί­ου, κάπου εκεί.

Το Πα­νε­πι­στή­μιο πότε έκλει­σε;

Το Πα­νε­πι­στή­μιο έκλει­σε, με­ρι­κές εβδο­μά­δες μετά το καρ­να­βά­λι, όταν απα­γο­ρεύ­τη­κε η κυ­κλο­φο­ρία. Στην αρχή δια­κό­πη­καν τα μα­θή­μα­τα, μετά ανα­βλή­θη­καν και οι εξε­τα­στι­κές και τώρα πολλά μα­θή­μα­τα γί­νο­νται δια­δι­κτυα­κά.

Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά σου πώς είναι;

Το Τέ­ρα­μο, ως πόλη είναι έτσι κι αλ­λιώς ήσυχη. Δεν έχει έντο­νη νυ­χτε­ρι­νή ζωή, του­λά­χι­στον όχι όπως την ξέ­ρου­με στην Ελ­λά­δα. Βέ­βαια τώρα, δεν κυ­κλο­φο­ρεί πλέον κα­νέ­νας στους δρό­μους. Κα­νο­νι­κά θα πη­γαί­να­με στο γυ­μνα­στή­ριό μας, για τον καφέ μας, θα πη­γαί­να­με την βόλτα μας στο πάρκο, τώρα αυτό απα­γο­ρεύ­ε­ται. Μπο­ρείς να βγεις έξω μόνο για να αγο­ρά­σεις τρό­φι­μα και το πολύ πολύ, να συ­να­ντή­σεις ένα, δύο άτομα στο δρόμο. Η αστυ­νο­μία είναι έξω συ­νε­χώς και ελέγ­χει τον κόσμο. Για πα­ρά­δειγ­μα, τις προ­άλ­λες στα­μά­τη­σαν τον ξά­δερ­φό μου, ο οποί­ος βέ­βαια είχε το χαρτί μαζί του και όταν τους είπε ότι πη­γαί­νει για ψώνια, του ζή­τη­σαν να κάνει τα ψώνια του στον συ­ντο­μό­τε­ρο χρόνο και να γυ­ρί­σει στο σπίτι του αμέ­σως. Είναι τόσο αυ­στη­ροί. Αν σε πιά­σουν χωρίς χαρτί αμέ­σως πέ­φτει πρό­στι­μο. Αν κά­νεις πα­ρά­βα­ση, δεν υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση να τη γλι­τώ­σεις.

Σε ανη­σύ­χη­σε αυτή η κα­τά­στα­ση; Εμείς στην Ελ­λά­δα το βιώ­σα­με με­ρι­κές εβδο­μά­δες μετά από την Ιτα­λία.

Δεν φο­βή­θη­κα, δεν το αι­σθαν­θή­κα­με τόσο έντο­να γιατί η πόλη που μέ­νου­με είναι μικρή και ήσυχη και δεν εί­χα­με κρού­σμα­τα αρ­χι­κά. Σή­με­ρα έχουν κα­τα­γρα­φεί 11 επι­βε­βαιω­μέ­να κρού­σμα­τα. Οταν έκλει­σαν τα πάντα, στο πλαί­σιο της εφαρ­μο­γής των πολύ αυ­στη­ρών μέ­τρων, αυτό ήταν που μας έφερε αντι­μέ­τω­πους με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Τότε ανα­γκα­στι­κά έπρε­πε να μεί­νου­με στο σπίτι.

Πώς και δεν πήρες την από­φα­ση να έρ­θεις στην Ελ­λά­δα, όπως έκα­ναν άλλοι φοι­τη­τές;

Εγώ ήθελα να μείνω εδώ για να συ­νε­χί­σω το διά­βα­σμά μου, διότι είχα προ­γραμ­μα­τί­σει να έρθω στην Ελ­λά­δα στις αρχές Απρι­λί­ου για να κάνω Πάσχα με την οι­κο­γέ­νειά μου στη Ρόδο. Τε­λι­κά, έκλει­σαν τα αε­ρο­δρό­μια, δια­κό­πη­καν οι πτή­σεις και έμει­να εδώ ανα­γκα­στι­κά. Πα­ρ΄ό­τι θε­ω­ρού­σα­με ότι εν­δε­χο­μέ­νως μέχρι το Πάσχα να είχαν αρθεί τα μέτρα για την απα­γό­ρευ­ση με­τα­κι­νή­σε­ων, αυτό δεν έγινε κι έτσι έμει­να εδώ.

Θα ήθε­λες να είχες προ­λά­βει να επι­στρέ­ψεις στην Ελ­λά­δα;

Οχι απα­ραί­τη­τα, δεν πι­στεύω ότι θα έκανε καμία ιδιαί­τε­ρη δια­φο­ρά για μένα. Ισα ισα που θα φο­βό­μουν πε­ρισ­σό­τε­ρο, όχι για εμένα αλλά για τους δι­κούς μου κυ­ρί­ως, διότι μπο­ρεί -παρ΄ό,τι δεν βγαί­νω από το σπίτι- να είχα με­τα­φέ­ρει τον ιό με κά­ποιον τρόπο στη Ρόδο. Δεν έχω κάνει εξε­τά­σεις, ακρι­βώς γιατί δεν βγαί­νω από το σπίτι, δεν έχω συμ­πτώ­μα­τα αλλά αυτό δεν ση­μαί­νει απο­λύ­τως τί­πο­τα. Θα μπο­ρού­σα να τον έχω κολ­λή­σει και να μην έχω συμ­πτώ­μα­τα ή θα ήταν πι­θα­νόν να τον κολ­λή­σω στη διάρ­κεια του τα­ξι­διού και να τον με­τα­φέ­ρω χωρίς να το γνω­ρί­ζω στους δι­κούς μου αν­θρώ­πους.

Η πα­ρα­μο­νή μου εδώ προ­στα­τεύ­ει κυ­ρί­ως εκεί­νους, εγώ είμαι νέος σε ηλι­κία και μπο­ρεί ακόμα κι αν κολ­λή­σω τον ιό, να μην εμ­φα­νί­σω συμ­πτώ­μα­τα ή να εμ­φα­νί­σω που ελα­φριά.

Πόσο καιρό τώρα με­τράς μέσα στο σπίτι;

Είμαι μέσα στο σπίτι για πε­ρισ­σό­τε­ρο από 1,5 μήνα. Προ­σπα­θού­με, με τον ξά­δελ­φό μου, να βρού­με διά­φο­ρες ασχο­λί­ες για να πε­ρά­σει η ώρα. Δια­βά­ζου­με, βλέ­που­με ται­νί­ες, κά­νου­με γυ­μνα­στι­κή στο σπίτι, μα­γει­ρεύ­ου­με… Ο,τι μπο­ρεί να κάνει κα­νείς μέσα στο σπίτι για να πε­ρά­σει η ώρα του.

Πριν περ­νού­σα­με σχε­δόν όλη την μέρα μας εκτός σπι­τιού με διά­φο­ρες δρα­στη­ριό­τη­τες μετά το Πα­νε­πι­στή­μιο, όπως είναι το γυ­μνα­στή­ριο για πα­ρά­δειγ­μα ή πη­γαί­να­με για καφέ.

Με τους συμ­φοι­τη­τές σου είστε σε επαφή;

Ναι, έχου­με μια δια­δι­κτυα­κή ομάδα με συμ­φοι­τη­τές, μέσω της οποί­ας εί­μα­στε σε επαφή και ασχο­λού­μα­στε κυ­ρί­ως με θέ­μα­τα που αφο­ρούν στο πα­νε­πι­στή­μιο, μα­θή­μα­τα, ασκή­σεις κλπ.

Το Πα­νε­πι­στή­μιο με βάση τον αρ­χι­κό προ­γραμ­μα­τι­σμό επρό­κει­το να ανοί­ξει στις 3 Απρι­λί­ου, όπως είχαν πει αρ­χι­κά, αλλά αυτό δεν έγινε λόγω των δια­στά­σε­ων που έχει λάβει η κα­τά­στα­ση με τον κο­ρω­νο­ϊό εδώ στην Ιτα­λία.

Ωστό­σο οι δευ­τε­ρο­ε­τείς και οι τρι­το­ε­τείς μπο­ρούν να δί­νουν εξε­τά­σεις για να πε­ρά­σουν τα μα­θή­μα­τα κάθε μήνα, οπότε ακόμα κι αν χά­σου­με κά­ποια μα­θή­μα­τα μπο­ρού­με να τα με­τα­θέ­σου­με στον επό­με­νο μήνα των εξε­τά­σε­ων, ή στον με­θε­πό­με­νο. Δεν θα πάει χα­μέ­νη όλη η χρο­νιά.

Μιας και ανα­φέρ­θη­κες στο διά­στη­μα αυτό που είστε κλει­σμέ­νοι μέσα στο σπίτι, θέλω να σε ρω­τή­σω αν φο­βή­θη­κες βλέ­πο­ντας την κα­τά­στα­ση να χει­ρο­τε­ρεύ­ει στην Ιτα­λία.

Πιο πολύ φο­βή­θη­κα για τους δι­κούς μου. Φο­βή­θη­κα για τους αν­θρώ­πους της με­γα­λύ­τε­ρης ηλι­κί­ας της οι­κο­γέ­νειάς μου στην Ελ­λά­δα. Εγώ εδώ προ­σέ­χω έτσι κι αλ­λιώς, δεν φο­βά­μαι για να μην κολ­λή­σω. Πε­ρισ­σό­τε­ρο ανη­σύ­χη­σα όταν έφτα­σε ο ιός στην Ελ­λά­δα.

Και φα­ντά­ζο­μαι αντι­στοί­χως θα ανη­συ­χούν και οι δικοί σου για εσένα μιας που έμει­νες στην Ιτα­λία και δεν επέ­στρε­ψες.

Ναι, οι γο­νείς μου στην αρχή με έπαιρ­ναν τη­λέ­φω­νο κάθε μέρα, η για­γιά μου με έπαιρ­νε κι εκεί­νη τη­λέ­φω­νο για να δει αν βήχω! Αλλά, εντά­ξει ξέ­ρουν ότι προ­σέ­χω.

Μιλάω και με τους φί­λους μου στην Ελ­λά­δα, σχε­δόν κάθε μέρα, ξέρω πώς είναι η κα­τά­στα­ση κι εκεί όπου σαφώς είναι κα­λύ­τε­ρη απ’ ό,τι εδώ στην Ιτα­λία αλλά δεν παύω να ανη­συ­χώ για τους δι­κούς μου. Εχω μια αδελ­φή μι­κρό­τε­ρη, και έναν δί­δυ­μο αδελ­φό που έχουν επι­στρέ­ψει στη Ρόδο από την Αθήνα, όπου σπου­δά­ζουν.

Οπότε τώρα εσείς εκεί πε­ρι­μέ­νε­τε τη στα­δια­κή άρση των μέ­τρων.

Ναι, και πότε θα ανοί­ξει το Πα­νε­πι­στή­μιο για να μπο­ρού­με να πα­ρα­κο­λου­θού­με και πάλι τα μα­θή­μα­τά μας και να μπού­με σε μια σειρά. Εί­μα­στε σε κα­τά­στα­ση ανα­μο­νής όπως συμ­βαί­νει και στην Ελ­λά­δα.

Θεωρώ ότι η απα­γό­ρευ­ση της κυ­κλο­φο­ρί­ας θα ζο­ρί­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο τους Ελ­λη­νες, διότι έχου­με άλλες συ­νή­θειες. Η δια­σκέ­δα­ση, η συ­να­να­στρο­φή με πα­ρέ­ες, ο καφές με φί­λους, είναι κάτι που θα λεί­ψει πε­ρισ­σό­τε­ρο στους Ελ­λη­νες παρά στους Ιτα­λούς.

Αυτό το πρό­βλη­μα το αντι­με­τώ­πι­σα κι εγώ ερ­χό­με­νος εδώ. Ελ­πί­ζω και εύ­χο­μαι όλα να τε­λειώ­σουν πολύ σύ­ντο­μα και για την Ιτα­λία και για την Ελ­λά­δα.