Ζωή Κωνσταντοπούλου: «Προσωπικά περιμένω η Δικαστική Εξουσία να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στην κοινωνία»

Κυρία Κων­στα­ντο­πού­λου, παρα­κο­λου­θούμε τις εξε­λί­ξεις στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας κατά των πλει­στη­ρια­σμών πρώτης κατοι­κίας. Πείτε μας για την δίκη που έγινε την περα­σμένη εβδο­μάδα.

Στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας εκδι­κά­στηκε, σε μια κατά­με­στη από πολίτες αίθουσα, η αίτηση ακύ­ρω­σης που είχα κατα­θέ­σει, ως Επι­κε­φα­λής της Πλεύσης Ελευ­θε­ρίας, από το 2018, για την ακύρωση της εκτρω­μα­τι­κής, αντι­συ­νταγ­μα­τι­κής δια­δι­κα­σίας των ηλε­κτρο­νι­κών πλει­στη­ρια­σμών. Η αίτηση αυτή, την οποία εμπλου­τί­σαμε και ενι­σχύ­σαμε το 2019 και το 2020 με πρό­σθε­τους λόγους ακύ­ρω­σης, απο­τε­λεί το τελευ­ταίο ενεργό ένδικο βοήθημα άμυνας απέ­να­ντι στην τερα­τώδη δια­δι­κα­σία των ηλε­κτρο­νι­κών πλει­στη­ρια­σμών και των πλει­στη­ρια­σμών πρώτης κατοι­κίας.

Στη δίκη παρα­στα­θή­καμε μαζί με τον πατέρα μου, τον Νίκο Κων­στα­ντό­πουλο, και 2 ακόμη έγκρι­τους συνα­δέλ­φους, τον Νίκο Τσώλη και τον Απο­στόλη Μπαλ­μπούζη, και εξη­γή­σαμε, με νομικά, ιστο­ρικά και πολι­τικά επι­χει­ρή­ματα και με τεκ­μη­ριω­μένα στοι­χεία, όλους τους λόγους για τους οποίους αυτή τη δια­δι­κα­σία, με την οποία σου παίρ­νουν το σπίτι με το πάτημα ενός κου­μπιού, χωρίς να μπορείς ούτε να παρέμ­βεις ούτε να αμυν­θείς, πρέπει να ακυ­ρω­θεί και να εξα­φα­νι­σθεί από την έννομη τάξη. Είναι μία δια­δι­κα­σία την οποία νομο­θέ­τησε η Κυβέρ­νηση Τσίπρα, την επέβαλε ετσι­θε­λικά, και συνε­χί­ζει να την εφαρ­μό­ζει στο ακέραιο η Κυβέρ­νηση Μητσο­τάκη, την ίδια ώρα που και οι δύο, Μητσο­τά­κης και Τσίπρας, παρι­στά­νουν ότι κόπτο­νται να προ­στα­τεύ­σουν τους πολίτες.

Τι μπο­ρούμε να περι­μέ­νουμε;

Σε μια περίοδο που ο κόσμος έχει χάσει την εμπι­στο­σύνη του στις δικα­στι­κές δια­δι­κα­σίες, μετά και την πρό­σφατη, σκαν­δα­λώδη απόφαση του Αρείου Πάγου, που παρέ­δωσε τους πολίτες βορρά στα funds, το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας καλεί­ται να απο­κα­τα­στή­σει το κύρος της Δικα­στι­κής Εξου­σίας στη συνεί­δηση των πολιτών. «Απο­δώ­στε στους πολίτες εκείνο που δικαιού­νται, εκείνο που ζητούν από εσάς και εκείνο που οφεί­λετε: Δικαιο­σύνη». Έτσι έκλεισα τη διήμερη αγό­ρευσή μου. Προ­σω­πικά περι­μένω η Δικα­στική Εξουσία να ανα­λά­βει τις ευθύνες της απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία. Ιδίως τώρα, που, μετά την τραγωδία-έγκλημα στα Τέμπη, όλο το σάπιο σύστημα έχει βγει στην επι­φά­νεια και κανείς πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από υπο­κρι­τι­κές δια­κη­ρύ­ξεις και δικαιο­λο­γίες.

Γιατί φτάσαμε ως εδώ με το θέμα των πλει­στη­ρια­σμών και των τρα­πε­ζών;

Διότι όλες οι Κυβερ­νή­σεις των τελευ­ταίων 13 ετών άφησαν απρο­στά­τευ­τους τους πολίτες έναντι των Τρα­πε­ζών και τώρα έναντι των funds, αφού πρώτα τους υπερ­χρέ­ω­σαν μέσω του δανει­σμού, τον οποίο ενθάρ­ρυ­ναν ως κομμάτι της πολι­τι­κής τους. Ενώ από το 2012 μιλού­σαμε για δια­γραφή χρεών και Σει­σά­χθεια, με ανα­γνώ­ριση ότι οι υπερ­χρε­ω­μέ­νοι πολίτες βρέ­θη­καν ανυ­παί­τια σε αυτή τη θέση, λόγω της οικονομικής-τραπεζικής κρίσης, για την οποία όχι μόνον δεν προει­δο­ποι­ή­θη­καν, αλλά ελάμ­βα­ναν αντί­θε­τες δια­βε­βαιώ­σεις των κυβερ­νή­σεων, τελικώς ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον δεν διέ­γραψε τα χρέη των απλών ανθρώ­πων, αλλά αντί­θετα έδωσε στις τρά­πε­ζες και στα funds πανί­σχυρα εργα­λεία, για να του παίρ­νουν την πρώτη κατοι­κία, χωρίς δημο­σιό­τητα, εκτός δικα­στι­κών αιθου­σών, χωρίς πρό­σβαση από τους ενδια­φε­ρό­με­νους, χωρίς στοι­χειώ­δεις εγγυ­ή­σεις. Χρειά­στηκε να φτά­σουμε στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας, ζητώ­ντας δικα­στική προ­στα­σία των πολιτών από την αρπαγή των κατοι­κιών τους,, , μέσω των ηλε­κτρο­νι­κών πλει­στη­ρια­σμών, των πρώτων κατοι­κιών, των μικρών περιου­σιών που απέ­κτη­σαν με το μόχθο τους, διότι καμμία Κυβέρ­νηση δεν θέλησε να νομο­θε­τή­σει προ­στα­τευ­τικά για τους πολίτες. Και ας μην κοροϊ­δευό­μα­στε: πώς να νομο­θε­τή­σουν πρόσωπα και κόμματα, που είναι προ­σω­πικά και συλ­λο­γικά εκτε­θει­μένα και εξαρ­τη­μένα από τις τρά­πε­ζες, είτε μέσω σκαν­δα­λώ­δους δανει­σμού είτε μέσω άλλων συναλ­λα­γών;

Κατά την εκτί­μησή σας, θα μπο­ρέ­σει να βρεθεί λύση και τι θα πρέπει να γίνει για να προ­στα­τευ­τεί η πρώτη κατοι­κία (και οι χιλιά­δες άνθρω­ποι που απει­λού­νται);

Η λύση περνάει απα­ραί­τητα μέσα από την δια­γραφή των χρεών των πολιτών που δεν μπορούν να αντα­πο­κρι­θούν πλέον στην εξό­φληση δανεια­κών υπο­χρε­ώ­σεων. Δεν μιλάμε για κακό­πι­στους δανειο­λή­πτες, αυτό εξάλλου είναι ένας μύθος. Το αφήγημα των «στρα­τη­γι­κών κακο­πλη­ρω­τών» κατα­σκευά­στηκε από τις μνη­μο­νια­κές κυβερ­νή­σεις για να ενερ­γο­ποι­ή­σει κοι­νω­νι­κούς αυτο­μα­τι­σμούς και να στο­χο­ποι­ή­σει τους ανθρώ­πους που χάνουν τα σπίτια και τις ιδιο­κτη­σίες τους. Για να απε­νερ­γο­ποι­ή­σει την κοι­νω­νική αλλη­λεγ­γύη. Οι άνθρω­ποι που χάνουν τα σπίτια τους είναι απλοί άνθρω­ποι της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, που βρέ­θη­καν ανυ­παί­τια υπερ­χρε­ω­μέ­νοι, σε οικο­νο­μι­κές συν­θή­κες για τις οποίες δεν ευθύ­νο­νται και για τις οποίες κανείς δεν τους προει­δο­ποί­ησε. Οι τρά­πε­ζες έχουν απο­ζη­μιω­θεί για τα όποια ρίσκα τους. Έχουν γίνει 3 πολυ­δά­πα­νες ανα­κε­φα­λαιο­ποι­ή­σεις με δεκάδες δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ, με δημόσιο χρήμα, δηλαδή με χρήματα των ελλήνων φορο­λο­γου­μέ­νων και των δανειο­λη­πτών. Οι τρά­πε­ζες, με νόμο Τσίπρα, πού­λη­σαν τις μετοχές και τις απαι­τή­σεις τους στα funds αντί πινα­κίου φακής. Δεν μπορεί τώρα λοιπόν τα funds να παρι­στά­νουν ότι οι ίδιες απαι­τή­σεις, τις οποίες αγό­ρα­σαν για ψίχουλα, έχουν δήθεν αξία δεκάδων ή εκα­το­ντά­δων χιλιά­δων ευρώ κάθε φορά. Η λύση συνεπώς θα έπρεπε να είναι νομο­θε­τική, προ πολλού. Αφού δεν δόθηκε από τις κυβερ­νή­σεις, θα πρέπει να δοθεί από τα Δικα­στή­ρια. Και όσο αυτό δεν συμ­βαί­νει, θα συνε­χί­σουμε να αγω­νι­ζό­μα­στε. Προ­σω­πικά έχω υπε­ρα­σπι­στεί, αφι­λο­κερ­δώς πάμπολ­λους συμπο­λί­τες μας απέ­να­ντι σε παρά­νο­μες δια­δι­κα­σίες πλει­στη­ρια­σμών κι έχω στα­μα­τή­σει, με τη φυσική μου παρου­σία, πάρα πολλούς πλει­στη­ρια­σμούς πρώτης κατοι­κίας, όταν ακόμη οι πλει­στη­ρια­σμοί γίνο­νταν στα Ειρη­νο­δι­κεία, τότε που η Κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ έκανε ιδιώ­νυμο αδίκημα την απο­τροπή των πλει­στη­ρια­σμών πρώτης κατοι­κίας…

Πρό­σφατα είδαμε την παρέμ­βασή σας, κατά του Αλέξη Τσίπρα και του Παύλου Πολάκη με αφορμή όσα δια­δρα­μα­τί­στη­καν. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Η περί­πτωση Πολάκη είναι χαρα­κτη­ρι­στική της πολι­τι­κής υπο­κρι­σίας, της κωλο­τού­μπας, της τζάμπα μαγκιάς όχι μόνο του ίδιου, αλλά και συνο­λικά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Πολάκης είναι ο άνθρω­πος που στήριξε πρώτος πρώτος τον Τσίπρα όταν έκανε την κωλο­τού­μπα, για να φέρει το 3ο Μνη­μό­νιο και, ως αντα­μοιβή για τη στήριξη στην προ­δο­σία ο Τσίπρας τον έκανε Υπουργό. Είναι αυτός που περι­φε­ρό­ταν περι­χα­ρής δίπλα στον Τσίπρα, σε σκάφη και τσι­μπού­σια, την ίδια ώρα που ο κόσμος στέναζε από τα νομο­θε­τή­ματα που έφερναν για περι­κο­πές συντά­ξεων και απο­δο­χών και νέες επι­βα­ρύν­σεις. Είναι ο άνθρω­πος που το βράδυ της τρα­γω­δίας στο Μάτι, ενώ γνώριζε ότι έχουν καεί και χάσει τη ζωή τους δεκάδες και άλλοι αγνο­ού­νταν και άλλοι χαρο­πά­λευαν, κάθισε ατά­ρα­χος δίπλα στον Τσίπρα, μπροστά στις κάμερες, παρι­στά­νο­ντας ότι δεν γνω­ρί­ζει τίποτε και δια­βε­βαιώ­νο­ντας τον ελλη­νικό λαό ότι υπάρ­χουν μόνον «κάποιοι τραυ­μα­τίες, που τους μετέ­φερε το λιμε­νικό στο Νοσο­κο­μείο». Είναι ο άνθρω­πος που εξα­σφά­λισε για τον εαυτό του δάνειο 100.000 ευρώ, κατα­να­λω­τικό υπο­τί­θε­ται, ενώ ήταν Υπουρ­γός, λίγους μήνες πριν τις εκλογές του 2019, από την Attica Bank, που ήλεγχε η Κυβέρ­νησή του, την ώρα που οι τρά­πε­ζες έπαιρ­ναν τα σπίτια των απλών ανθρώ­πων με ηλε­κτρο­νι­κούς πλει­στη­ρια­σμούς, με νόμο Τσίπρα. Και πόσα άλλα. Κι όταν εκλήθη να λογο­δο­τή­σει για συμπε­ρι­φο­ρές του, κρύ­φτηκε πίσω από την ασυλία. Η σημε­ρινή σύγκρουση Τσίπρα-Πολάκη δεν έχει ούτε αξιακές ανα­φο­ρές ούτε πολι­τικό υπό­βα­θρο. Ο Τσίπρας απλώς απο­φά­σισε να ρίξει γέφυρες σε Παπανδρέου-Ανδρουλάκη-Καραμανλή-Στουρνάρα-Βενιζέλο και ο Πολάκης παρι­στά­νει τον επα­να­στάτη, ενώ με τους ίδιους αυτούς συνέ­πραξε μια χαρά το 2015 για να φέρουν το 3ο Μνη­μό­νιο και να παρα­βιά­σουν την εντολή του δημο­ψη­φί­σμα­τος. Κι ο Τσίπρας τώρα, παρι­στά­νει ότι προ­σε­βλή­θη­σαν δήθεν οι συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σίες του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί ο Πολάκης βγήκε δήθεν εκτός γραμμής. Μα, οι συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σίες του ΣΥΡΙΖΑ έχουν καταρ­γη­θεί από το 2015, όταν ο Τσίπρας, με τη βοήθεια και του Πολάκη, κατάρ­γησε ακόμη και το δημο­ψή­φι­σμα. Όσο για τον Πολάκη, είναι βέβαιο ότι την κατάλ­ληλη στιγμή θα συμ­μορ­φω­θεί με το συμ­φέ­ρον του, όπως πάντα κάνει. Και με τον Μητσο­τάκη θα συνερ­γα­στεί αν του το υπο­δεί­ξει ο Τσίπρας, όπως έκαναν και το 2015, που όλοι μαζί ψήφισαν 4 νομο­σχέ­δια του 3ου Μνη­μο­νίου κι όλοι μαζί επι­τέ­θη­καν σε εμένα, ως Πρόεδρο της Βουλής, που υπε­ρα­σπι­ζό­μουν την λαϊκή εντολή, όπως οφείλει ο Πρό­ε­δρος της Βουλής σε μια δημο­κρα­τία.

Ολό­κληρη η κοινή γνώμη παρα­κο­λου­θεί, άφωνη και παγω­μένη το τραγικό δυστύ­χημα στα Τέμπη, και τις απο­κα­λύ­ψεις. Τι λέτε γι αυτό;

Είμαι συγκλο­νι­σμένη από αυτό που συνέβη. Την τόσο άδικη απώλεια τόσων ανθρώ­πι­νων ζωών. Τόσων νέων ανθρώ­πων. Αυτό που έγινε δεν πρέπει να μείνει αδιε­ρεύ­νητο, ούτε ατι­μώ­ρητο. Και θα κάνω ό,τι περνάει απ’το χέρι μου για να τιμω­ρη­θούν οι υπαί­τιοι. Για να μην βρεθεί ποτέ ξανά κανένας άνθρω­πος στη θέση των ανθρώ­πων που έχασαν τη ζωή τους, ανυ­πο­ψί­α­στοι, και των ανθρώ­πων που έχασαν τους δικούς τους τόσο τραγικά, χωρίς να τους προ­στα­τεύ­σουν εκείνοι που είχαν την ευθύνη. Δεν ήταν ατύχημα, ήταν έγκλημα. Όπως και το Μάτι. Ο βούρκος του πολι­τι­κού συστή­μα­τος, η δια­φθορά, η δια­πλοκή δεκα­ε­τιών, η αδια­φο­ρία για την ανθρώ­πινη ζωή, όλα βγαί­νουν στην επι­φά­νεια με τον πιο τραγικό τρόπο. Μοι­ραίοι και φαύλοι κυβερ­νώ­ντες, που παρι­στά­νουν τους φιλο­πρό­ο­δους και τους εκμο­ντερ­νι­στές και παίζουν στα ζάρια τις ζωές των απλών ανθρώ­πων. Αυτό που συνέβη ήταν θέμα χρόνου να συμβεί, είχε προ­α­ναγ­γελ­θεί από τους εργα­ζο­μέ­νους, ήταν θέμα τύχης ότι δεν συνέβη νωρί­τερα! Και αυτό το γνώ­ρι­ζαν. Και οι σημε­ρι­νοί και οι προη­γού­με­νοι. Και αυτή την ύστατη ώρα, που θα έπρεπε όλοι όσοι ενέ­χο­νται να ανα­λά­βουν τις ευθύνες τους και να παραι­τη­θούν, να απο­συρ­θούν από την πολι­τική, γιατί από τις πράξεις και τις παρα­λεί­ψεις τους έχασαν τις ζωές τους τόσοι άνθρω­ποι, τους βλέ­πουμε να προ­σπα­θούν να απο­σεί­σουν τις ευθύνες τους και να τις ρίξουν ο ένας στον άλλο. Και εμφα­νί­ζο­νται με κρο­κο­δεί­λια δάκρυα να υπό­σχο­νται πάλι ότι τώρα θα διορ­θώ­σουν τα πράγ­ματα.

Ντροπή. Εγώ είμαι με τον κόσμο που εξε­γεί­ρε­ται και κατε­βαί­νει στους δρόμους, ζητώ­ντας το αυτο­νό­ητο: τον σεβασμό και την προ­στα­σία της ζωής του. Αυτός ο κόσμος πιστεύω ότι είναι έτοιμος να πάρει αυτή τη φορά τη ζωή του στα χέρια του, να μην εκχω­ρή­σει πια το μέλλον του σε αδί­στα­κτες, διε­φθαρ­μέ­νες και φαύλες εξου­σίες που τον θυσιά­ζουν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Αν και δια­νύ­ουμε μια προ­ε­κλο­γική περίοδο, ο πρω­θυ­πουρ­γός δεν έχει προ­κη­ρύ­ξει επίσημα τις εθνικές εκλογές. Πώς θα δια­μορ­φω­θεί το κλίμα κατά την άποψή σας;

Πιστεύω και ελπίζω ότι όλα τα κόμματα που εκπρο­σω­πούν το παλαιό πολι­τικό σύστημα που κατέ­στρεψε τη χώρα, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και όσοι συνερ­γά­στη­καν μαζί τους στις κυβερ­νή­σεις των μνη­μο­νίων, αλλά κι όσοι ονει­ρεύ­ο­νται συνερ­γα­σίες μαζί τους τώρα, θα κατα­πο­ντι­στούν.

Θα εισπρά­ξουν την απόρ­ριψη των πολιτών. Ταυ­τό­χρονα, ελπίζω και θα παλέψω οι πολίτες, σε αυτή την καμπή της ιστο­ρίας μας, να εμπι­στευ­τούν και να δώσουν δύναμη στην Πλεύση Ελευ­θε­ρίας, που υπε­ρα­σπί­ζε­ται, όπως και εγώ, όλα αυτά τα χρόνια, τα δίκαια και τα δικαιώ­ματά τους. Για να μπο­ρέ­σουμε, μέσα από τη Βουλή, να κάνουμε ακόμη περισ­σό­τερα, όπως έχω δείξει ότι μπορεί να γίνει, όταν ήμουν βου­λευ­τής και Πρό­ε­δρος της Βουλής. Πιστεύω ότι ο κόσμος κατα­λα­βαί­νει ότι η αποχή και η μη συμ­με­τοχή θα ενι­σχύ­σει αυτούς που τον έφεραν στη θέση του θύματος. Είναι συνεπώς η ώρα της ενεργού συμ­με­το­χής και σε αυτήν προ­σκαλώ και προ­σκα­λούμε τους πολίτες όλης της χώρας και της δια­σπο­ράς. Εισπράττω από πάρα πολλούς πολίτες, σε όλη την Ελλάδα, ότι αυτό πια είναι συνεί­δηση. Ο κόσμος ενερ­γο­ποιεί­ται με έναν πρω­τό­γνωρο τρόπο κι έρχεται κοντά μας αυθόρ­μητα. Κι εμείς είμαστε και θα είμαστε κοντά στον κόσμο, παντού.

Θα σας δούμε και στη Ρόδο και τα Δωδε­κά­νησα;

Ναι, πολύ σύντομα!