Μάνα και γιος κατηγορούνται για εκβίαση από κοινού

Σε δίκη ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των κατη­γο­ρού­με­νοι για εκβίαση από κοινού, παρα­πέμ­φθη­καν με βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, δύο κάτοι­κοι της Ρόδου, μάνα και γιος, στους οποίους απο­δί­δε­ται ότι εξα­νά­γκα­σαν με απειλές έναν ηλι­κιω­μένο να μην επα­να­φέ­ρει αγωγή, που είχε ασκήσει, διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μί­ωση από τη χρήση μισθίου.

Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο που έχει σχη­μα­τι­στεί η πρώτη κατη­γο­ρού­μενη την 26η Μαρτίου 1986 είχε συνάψει με τον εγκα­λού­ντα ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό μίσθω­σης, με το οποίο μίσθωσε από αυτόν ένα ισόγειο κατά­στημα, προ­κει­μέ­νου να το χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ως κομ­μω­τή­ριο.

Το μηνιαίο μίσθωμα ορί­στηκε στο ποσό των 17.000 δρχ., η δε διάρ­κεια της μίσθω­σης ήταν τριετής, αρξο­μένη την 1η Απρι­λίου 1986 και λήξασα την 1η Απρι­λίου 1989.

Η πρώτη κατη­γο­ρού­μενη παρέ­μεινε στην κατοχή του μισθίου και μετά την λήξη της συμ­βα­τι­κής διάρ­κειας, οπότε η μίσθωση, ως επαγ­γελ­μα­τική, παρα­τά­θηκε και κατέστη εκ του νόμου δωδε­κα­ε­τής, πλην όμως μετά την 2α Απρι­λίου 1992, οπότε συμπλη­ρώ­θηκε χρόνος έξι ετών της μίσθω­σης αυτής και επειδή η μίσθωση πέραν της εξα­ε­τίας σε παρα­με­θό­ριο περιοχή υπά­γε­ται στη ρύθμιση του άρθρου 25 Ν.1982/1990, περί απα­γο­ρεύ­σεως δικαιο­πρα­ξιών και δεν ήρθη η απα­γό­ρευσή της, με απόφαση της επι­τρο­πής του άρθρου 26 του ίδιου Νόμου, κατέστη από 2 Απρι­λίου 1992 απο­λύ­τως άκυρη.

Η πρώτη κατη­γο­ρού­μενη παρα­μέ­νουσα στη χρήση του ακι­νή­του και εντεύ­θεν, όφειλε στον εγκα­λού­ντα για κάθε μήνα που παρέ­μενε στη χρήση του ακι­νή­του απο­ζη­μί­ωση χρήσης ίση με το ποσό του συμ­φω­νη­μέ­νου μισθώ­μα­τος, που περί τον Αύγου­στο του 2007 ανερ­χό­ταν στο ποσό των 230 ευρώ μηνιαίως. Καθώς όμως από τον μήνα αυτόν και εντεύ­θεν δεν είχε κατα­βά­λει στον εγκα­λού­ντα την ανωτέρω απο­ζη­μί­ωση, αυτός είχε ασκήσει σε βάρος της τον Οκτώ­βριο του 2009 αγωγή, με την οποία ζητούσε να του κατα­βά­λει το ποσό των 6.210 ευρώ ως απο­ζη­μί­ωση χρήσης για 27 μήνες, για τους οποίους παρέ­μενε στη χρήση του μισθίου με δική του ζημία και επι­πλέον ζητούσε ποσό 7.500 ευρώ χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ηθικής βλάβης.

Η κατη­γο­ρού­μενη όμως, καθώς η συζή­τηση της ανωτέρω αγωγής είχε ματαιω­θεί, από κοινού με τον δεύτερο κατη­γο­ρού­μενο φέρο­νται να τον εκβί­α­σαν.

Κατη­γο­ρού­νται συγκε­κρι­μένα ότι σε άγνωστο χρόνο, αλλά πάντως εντός του έτους 2012 δύο φορές η πρώτη κατη­γο­ρού­μενη από κοινού με τον συγκα­τη­γο­ρού­μενό της, ο οποίος είναι υιός της, για να μην συζη­τη­θεί η ανωτέρω αγωγή, από την οποία υπο­χρε­ού­νταν σε περιου­σιακή βλάβη, εξα­νά­γκα­σαν τον εγκα­λού­ντα, εκμε­ταλ­λευό­με­νοι την ηλικία του, που καθώς γεν­νή­θηκε το έτος 1935, απει­λώ­ντας αυτόν δύο φορές στο ανωτέρω διά­στημα σε παρά­λειψη άσκησης νόμιμου δικαιώ­μα­τός του, ήτοι στο να μην επα­να­φέ­ρει προς συζή­τηση την προ­α­να­φερ­θείσα αγωγή, που είχε ματαιω­θεί, από την οποία επήλθε η κατά το προ­α­να­φε­ρό­μενο ποσό ζημία αυτού.