Τα «όρια» για τα αναδρομικά έθεσε το Συμβούλιο της Επικρατείας

Σε προσ­διο­ρι­σμό των προσ­δο­κιών για τις διεκ­δι­κή­σεις των ανα­δρο­μι­κών, προ­κει­μέ­νου να υπάρ­ξουν προ­σεγ­γί­σεις κοντά στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, προέβη κατά τη διάρ­κεια της κρί­σι­μης δίκης που διε­ξή­χθη την Παρα­σκευή στην Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας η Αικα­τε­ρίνη Σακελ­λα­ρο­πού­λου, τονί­ζο­ντας ότι «στόχος της πιλο­τι­κής δίκης είναι οι διευ­κρι­νί­σεις αν τυχόν υπάρ­χουν κενά σε σχέση με τις ήδη υπάρ­χου­σες δικα­στι­κές απο­φά­σεις του ΣτΕ», συμπλη­ρώ­νο­ντας πως αυτές «μπορεί να αφορούν είτε το δεκά­μηνο μεταξύ της απο­φά­σεως του ΣτΕ το 2015 και ώς την εφαρ­μογή του νόμου Κατρού­γκα­λου είτε κάποιο άλλο διά­στημα».

Η δίκη που διε­ξή­χθη σε κατά­με­στη αίθουσα, ενώ εκτός δικα­στη­ρίου είχαν από νωρίς συγκε­ντρω­θεί εκα­το­ντά­δες συντα­ξιού­χοι, αφο­ρούσε 40 υπο­θέ­σεις για διεκ­δι­κή­σεις ανα­δρο­μι­κών για συγκε­κρι­μένα –κατά περί­πτωση– χρονικά δια­στή­ματα από το 2012 και και την έκδοση της από­φα­σης της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ τον περα­σμένο Οκτώ­βριο.

Νομικοί παρα­στά­τες των περίπου 140 συντα­ξιού­χων που είχαν προ­σφύ­γει και των επτά χιλιά­δων, οι οποίοι είχαν ασκήσει δικαί­ωμα απλώς παρέμ­βα­σης στη δίκη, με σωρεία επι­χει­ρη­μά­των προ­σπά­θη­σαν να πείσουν το δικα­στή­ριο ότι συντα­ξιού­χοι δικαιού­νται ανα­δρο­μι­κών παροχών, είτε λόγω των περι­κο­πών που υπέ­στη­σαν από το 2012 και μετά είτε με βάση τις δια­τά­ξεις του λεγό­με­νου νόμου Κατρού­γκα­λου.

Ειδι­κό­τερα, η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία τους στη­ρί­χθηκε στην ανάγκη «αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σης των συντα­ξιού­χων» και στις απο­φά­σεις του 2015 (γνωστές ως απο­φά­σεις Ρίζου, εξαι­τίας του ότι εξε­δό­θη­σαν υπό την προ­ε­δρία του τότε προ­έ­δρου του ΣτΕ Σωτή­ριου Ρίζου) με τις οποίες κρί­θη­καν αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές οι περι­κο­πές που έγιναν μετά το 2012, χωρίς ωστόσο οι απο­φά­σεις αυτές να ανα­γνω­ρί­σουν ανα­δρο­μικά παρά μόνο μετά τη δημο­σί­ευσή τους.

Αλλωστε, αυτό το χρονικό διά­στημα από το 2015 που εκδό­θη­καν οι απο­φά­σεις Ρίζου έως την εφαρ­μογή του νόμου Κατρού­γκα­λου, το 2016, είναι το κρι­σι­μό­τερο και εκείνο για το οποίο οι νομικοί παρα­στά­τες των συντα­ξιού­χων και των ταμείων επέ­μει­ναν και χθες ενώπιον της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ ότι μπορεί να τύχουν θετικής αντι­με­τώ­πι­σης από το δικα­στή­ριο.

Η υπόθεση των ανα­δρο­μι­κών, που αφορά χιλιά­δες συντα­ξιού­χους, έφθασε στην Ολο­μέ­λεια, η οποία και συνε­δρί­ασε υπό διευ­ρυ­μένη σύνθεση –μετεί­χαν 31 ανώ­τα­τοι δικα­στι­κοί λει­τουρ­γοί– με πρω­το­βου­λία της προ­έ­δρου του δικα­στη­ρίου, Αικα­τε­ρί­νης Σακελλ­λα­ρο­πού­λου, και των αντι­προ­έ­δρων Αθα­να­σίου Ράντου και Σπυ­ρι­δού­λας Χρυ­σι­κο­πού­λου, που απο­φά­σι­σαν να ξεκα­θα­ρί­σει ορι­στικά το τοπίο των διεκ­δι­κή­σεων σε ανα­δρο­μικά, προ­κει­μέ­νου να ξέρουν οι συντα­ξιού­χοι τι θα πάρουν, και αν θα πάρουν, και το Δημόσιο αν θα πλη­ρώ­σει και τι ποσά.

Ετσι, εφαρ­μό­στηκε ο θεσμός της πιλο­τι­κής δίκης, που σημαί­νει ότι η απόφαση που θα εκδοθεί θα είναι «μια κι έξω», δηλαδή θα επι­λύ­σει τα όποια θέματα άπαξ διά παντός, ενώ σημα­ντικό είναι και το γεγονός ότι 6.000 δίκες που είναι σε εκκρε­μό­τητα με αιτή­ματα ανα­δρο­μι­κών σε κατώ­τερα δικα­στή­ρια σε όλη τη χώρα έχουν «παγώσει» έως ότου εκδοθεί η απόφαση της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ.

Πάντως, ένας εκ των νομικών παρα­στα­τών των συντα­ξιού­χων, ο κ. Λουκάς Απο­στο­λί­δης, ανα­πτύσ­σο­ντας τις απόψεις του ενώπιον της Ολο­μέ­λειας, ισχυ­ρί­στηκε πως «ο ΕΦΚΑ είχε σκο­πι­μό­τητα για να φέρει ενώπιον του ΣτΕ την υπόθεση» καθώς, όπως ανέφερε, «ήδη υπήρξαν 54 απο­φά­σεις δικαί­ω­σης συντα­ξιού­χων από κατώ­τερα δικα­στή­ρια».

Από την πλευρά τους, οι δικη­γό­ροι του ΕΦΚΑ υπο­στή­ρι­ξαν ότι δεν υπάρ­χουν περι­θώ­ρια ανα­γνώ­ρι­σης ανα­δρο­μι­κών με βάση τις απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ του 2015 και της πρό­σφα­της για τον νόμο Κατρού­γκα­λου τον Οκτώ­βριο του 2019, ενώ ανα­φε­ρό­με­νοι στο κρίσιμο διά­στημα των δέκα μηνών (από την έκδοση των απο­φά­σεων του 2015 έως την εφαρ­μογή του νόμου Κατρού­γκα­λου) τόνισαν ότι το συνο­λικό κόστος, αν τυχόν υπάρξει θετική απόφαση του δικα­στη­ρίου, θα ανέλθει στα 4 δισ. ευρώ.

Κατά τη διάρ­κεια της δίκης από την πλευρά της προ­έ­δρου επι­ση­μάν­θηκε ότι το δικα­στή­ριο «γνω­ρί­ζει τα κοι­νω­νικά προ­βλή­ματα, δεν βρί­σκε­ται εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας», επέ­μεινε όμως στην προ­σέγ­γιση του όλου θέματος με όρους νομι­κούς, ενώ η απόφαση του δικα­στη­ρίου, που ανα­μέ­νε­ται με εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον, πρό­κει­ται σύμφωνα με εκτι­μή­σεις να εκδοθεί σε λίγους μήνες.