Στο μικροκοσμό μας

Με «κομμένη την ανάσα» παρα­κο­λού­θησε η Ευρώπη τις δρα­μα­τι­κές εξε­λί­ξεις στις υπο­θέ­σεις ομηρίας του Παρι­σιού που σε συνέ­χεια της αιμα­τη­ρής επί­θε­σης στην εφη­με­ρίδα Charlie Hebdo.

Εμβρό­τη­τοι και ανή­συ­χοι όλοι εκτός από τα ελλη­νικά κανάλια.

Παντού στον κόσμο διέ­κο­πταν την ροή του προ­γράμ­μα­τός τους για να ανα­με­τα­δί­δουν τις τρα­γι­κές ειδή­σεις, έφτια­χναν πάνελ με ανα­λυ­τές και μελε­τη­τές, τα δικά μας ανα­λώ­θη­καν στις προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες προ­ε­κλο­γι­κές εμφα­νί­σεις στις οποίες κανείς δημο­σιο­γρά­φος δεν είχε να ρωτήσει τίποτε για το θέμα και κανείς πολι­τι­κός να πει το παρα­μι­κρό, εκτός ελα­χί­στων περι­πτώ­σεων που εξέ­φρα­ζαν την λύπη τους.

Την αποφυγή ενός δια­λό­γου για την ελευ­θε­ρία του Τύπου και για τις επι­κίν­δυ­νες μισαλ­λό­δο­ξες προ­ε­κτά­σεις μιας τόσο ακραίας ενέρ­γειας, θα τη βρούμε μπροστά μας και θα πέφτουμε από τα σύννεφα δεξιοί, αρι­στε­ροί και κεντρώοι, όπως πέσαμε από τα σύννεφα με τα ποσοστά της ναζι­στι­κής οργά­νω­σης ανάμεσα στους πολίτες της χώρας.

Δεν ήταν μόνο οι διά­φο­ροι Αδώ­νι­δες που βρήκαν ευκαι­ρία να συκο­φα­ντή­σουν οπαδούς μιας θρη­σκείας ως ενόχους συλ­λή­βδην. Είναι μια συνο­λική αδια­φο­ρία και μια απάθεια σε κάτι που δεν μας… αγγίζει εδώ στην Ελλάδα. Οπως δεν μας άγγιζε τότε η πτώση των Δίδυμων Πύργων, όπως δεν μας αγγί­ζουν οι βομ­βαρ­δι­σμοί ολό­κλη­ρων λαών.

΄Οποιος όμως δεν κατά­λαβε, ότι οι δολο­φο­νίες του Παρι­σιού είναι μια αλυσίδα μίσους που μας αγγίζει όλους, δεν έχει επί­γνωση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας κι αυτό είναι το πλέον μαύρο μέλλον για όλους.