Το «καινούργιο»

Μέσα στην κρίση που δια­νύ­ουμε ως χώρα, ανα­λύ­ουμε όλο και πιο συχνά, όλο και με μεγα­λύ­τερη ένταση, την ευθύνη του πολι­τι­κού κόσμου και την ανάγκη ανα­νέ­ω­σης πρα­κτι­κών, αξιών και προ­σώ­πων.

Φτάνει να κατα­νο­ή­σουμε και να συμ­φω­νή­σουμε πώς ορί­ζε­ται το και­νούρ­γιο. Το αίτημα για ανα­νέ­ωση απο­τε­λεί κάθε φορά ένα από τα κεντρικά συν­θή­ματα των τελευ­ταίων εκλογών, είτε αυτο­διοι­κη­τι­κών, είτε εθνικών, σερ­βι­ρι­σμένο με διάφορα περι­τυ­λίγ­ματα, καθώς είναι σαφές ότι τσι­γκλί­ζει τον κόσμο και είναι ζητού­μενο της κοι­νω­νίας. Ωστόσο, είναι σαφές ότι υπάρ­χουν και αρκετές παρα­νο­ή­σεις ως προς το τί εστί «ανα­νέ­ωση» και τί «και­νούρ­γιο».

Οπως για παρά­δειγμα ότι το «και­νούρ­γιο» δεν έχει να κάνει με ηλικίες.

Η ανα­νέ­ωση δεν υπη­ρε­τεί­ται με το ληξιαρ­χικά νεαρό της ηλικίας, αλλά με το δια­φο­ρε­τικό, το προ­ο­δευ­τικό, το ανα­τρε­πτικό, το αντι­συ­στη­μικό.

Γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που νέοι άνθρω­ποι μιλούν και σκέ­φτο­νται με τρόπο που μυρίζει ναφθα­λίνη, πιο συντη­ρη­τικά και ξύλινα από πολύ μεγα­λύ­τε­ρούς τους.

Συμ­βαί­νει μάλιστα κυρίως σε αυτούς, που απο­φα­σί­ζουν να ακο­λου­θή­σουν το «επάγ­γελμα του πολι­τι­κού», περ­νώ­ντας μόνο από τα καλού­πια του κομ­μα­τι­κού μηχα­νι­σμού. Απο­τέ­λε­σμα; Νέοι άνθρω­ποι χωρίς εμπει­ρία και ιδέες, αντί­γραφα των παλαιο­κομ­μα­τι­κών προ­τύ­πων. Σε περί­πτωση μάλιστα που κου­βα­λούν και κάποιο πολι­τικό όνομα για προίκα, τότε το πακέτο ολο­κλη­ρώ­νε­ται!

Πόσο και­νού­ρια και σύγ­χρονα είναι όλα αυτά; Καθόλου! Πιστή ανα­πα­ρα­γωγή ενός συστή­μα­τος που κυριάρ­χησε στη χώρα επί δεκα­ε­τίες και την έφερε στο σημείο που είναι σήμερα.

Στη σημε­ρινή κρίση, η ηχηρή απαί­τηση για ουσια­στική ανα­νέ­ωση ανε­βά­ζει τον πήχη πολύ ψηλά. Απαιτεί από τους ανθρώ­πους της πολι­τι­κής να κου­βα­λούν εμπει­ρία και γνώση και να έχουν απο­δεί­ξει απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα στη ζωή, στην κοι­νω­νία, στο επάγ­γελμα τους.

Δεν έχουμε, πλέον, την πολυ­τέ­λεια να εκλέ­γουμε πολι­τι­κούς με βάση την ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητα, την εικόνα, την ηλικία ή το πολι­τικό όνομα. Δεν έχουμε την πολυ­τέ­λεια να εκλέ­γουμε ανθρώ­πους που βλέπουν την πολι­τική ως επάγ­γελμα. Δεν έχουμε την πολυ­τέ­λεια της εν λευκώ ψήφου για να μάθουν στις πλάτες μας.

Χρεια­ζό­μα­στε ανθρώ­πους μαθη­μέ­νους, έμπει­ρους και ικανούς που να έχουν δώσει δείγμα γραφής για το τί μπορούν να πετύ­χουν και τότε μόνο να τους εμπι­στευ­τούμε την εξουσία, την διοί­κηση, την χάραξη πολι­τι­κής.

Αυτού του είδους την ανα­νέ­ωση χρεια­ζό­μα­στε. Αυτήν που δεν έχει να κάνει με ηλικίες, αλλά με νέες και ανα­τρε­πτι­κές αντι­λή­ψεις και νοο­τρο­πίες.

Είναι αυτό το και­νούρ­γιο που περι­μέ­νουμε από την πολι­τική ζωή του τόπου και τους πρω­τα­γω­νι­στές της για την και­νού­ρια χρονιά και για όλες τις επό­με­νες.

Είναι αυτό που πρέπει να ψάξουμε πολύ προ­σε­κτικά μέσα στις λίστες των κομ­μά­των που δυστυ­χώς δεν κατά­φε­ραν και πάλι να κάνουν την υπέρ­βαση. Τα ίδια ( και χει­ρό­τερα σε πολλές των περι­πτώ­σεων) Παντε­λάκη μου τα ίδια Παντελή μου.