Ο ερασιτέχνης φωτογράφος Μ. Σαρρής απαθανατίζει θέματα από την άγρια πανίδα και χλωρίδα της Ρόδου

Πότε είχατε  την πρώτη επαφή με την φωτο­γρα­φία και γιατί σας κέρδισε αυτή η μορφή τέχνης; Ποιο ήταν το κίνητρο;

Με τη φωτο­γρα­φία ασχο­λού­μαι ερα­σι­τε­χνικά από τα μέσα της δεκα­ε­τίας του 2000. Από το 1978 προ­χω­ρούσα σ’ όλο το νησί ανα­κα­λύ­πτο­ντας τα άγνωστα μέρη του ή σαν περι­πα­τη­τής είτε  συμ­με­τέ­χο­ντας σε κοι­νω­φε­λείς σκοπούς που απαι­τού­σαν την καλή γνώση του εδάφους. Κάποτε απο­φά­σισα να πάρω μια φωτο­γρα­φική μηχανή και να απα­θα­να­τίζω όσα όμορφα έβλεπα αλλά και να ψάχνω για ν’ ανα­κα­λύ­πτω και τ’ άλλα που πριν προ­σπερ­νούσα σαν κομ­μά­τια της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μου και δεν τους έδινα την απα­ραί­τητη προσοχή ώστε να δω την πραγ­μα­τική ομορφιά που έκρυβε το μικρό μέγεθός τους. Αλλιώς φαί­νο­νται μέσα από το φακό. Με απα­ραί­τητο όπλο την αγάπη για όλα, για τη Ρόδο, για τη Φύση της κι όλ’ αυτά που βρί­σκο­νται γύρω σου,  γι’ αυτό που κάνεις, με μεράκι και πολλή προσοχή, ανα­κα­λύ­πτεις κι ανα­δει­κνύ­εις θέματα που συν­θέ­τουν την ομορφιά του νησιού μας. Το απο­τέ­λε­σμα απο­τυ­πω­μένο που έχει να διη­γη­θεί τις χίλιες λέξεις του κάθε φορά, είναι που σε κερ­δί­ζει.

Ασχο­λεί­σθε με την φωτο­γρά­φιση της άγριας ζωής της Ρόδου. Τι είναι φωτο­γρα­φία της άγριας ζωής; Τι σας έκανε να επι­λέ­ξετε αυτό το είδος φωτο­γρά­φι­σης;

Φωτο­γρά­φιση της άγριας ζωής είναι η απο­θα­νά­τιση θεμάτων από την άγρια πανίδα και χλωρίδα. Είναι μια ασχολία που δεν αρχίζει και δεν τελειώ­νει μόνο στο κλικ. Θέλει να γνω­ρί­ζεις καλά το έδαφος ώστε να ξέρεις πού θα βρεις τί και πώς και όσον αφορά τα θέματα, χρειά­ζο­νται γνώσεις που συνεχώς πρέπει να ανα­νε­ώ­νεις. Για να πω την αλήθεια, αυτό το τελευ­ταίο είναι και για μένα πολύ δύσκολο κεφά­λαιο, το να εντο­πίζω δηλαδή τις πολύ μικρές δια­φο­ρές μεταξύ των ειδών, ώστε να ανα­γνω­ρι­στούν σωστά, αλλά και τόσο χρο­νο­βόρο που πολλές φορές προτιμώ να το παρα­κάμ­πτω και να μένω μόνο στη φωτο­γρα­φία. Όμως, αυτού του είδους η φωτο­γρά­φιση είναι πολύ συναρ­πα­στική. Ο φωτο­γρά­φος της άγριας ζωής, χλω­ρί­δας και πανίδας, είναι μια άλλη μορφή του «συλ­λέ­κτη». Συνεχώς και­νούρ­για είδη μπορεί να προ­κύ­ψουν σε άγνωστα μέρη και σε ανύ­πο­πτο χρόνο,  που αν κατα­γρα­φούν,  είναι κέρδος όχι μόνο προ­σω­πικό, αλλά και για τον τόπο μας.

Πόσο δύσκολο είναι να είσαι φωτο­γρά­φος της άγριας ζωής;

Τα αλλη­λέν­δετα απαι­τού­μενα, εξο­πλι­σμός και κατα­στά­σεις για να την πετύ­χεις όπως πρέπει, την κάνουν να είναι κάπως δύσκολη. O εξο­πλι­σμός που χρειά­ζε­ται για να φωτο­γρα­φί­σεις την άγρια πανίδα είναι ακριβός, όπως και οι απαι­τού­με­νες μετα­κι­νή­σεις. Ο απαι­τού­με­νος χρόνος είναι απρό­βλε­πτος .Χωρίς αυτά, δεν μπορείς να εξε­λί­ξεις τα υπό­λοιπα. Πρέπει να εκπαι­δεύ­σεις το μάτι στο να εντο­πί­ζει θέματα κοντά και μακριά, πράγμα πολύ κου­ρα­στικό. Το σώμα πρέπει να ελέγ­χε­ται πλήρως ώστε να απο­φεύ­γο­νται κινή­σεις που μπορεί να θεω­ρη­θούν λαν­θα­σμέ­νες. Τα συναι­σθή­ματα τη στιγμή του εντο­πι­σμού να είναι κι αυτά ελεγ­χό­μενα, ώστε σε συν­δυα­σμό με την κίνηση σε καμιά περί­πτωση να μην  ενο­χλή­σεις τα θέματά σου, τα οποία αν κι εφ’ όσον θέλουν , τότε μόνο τα φωτο­γρα­φί­ζεις. Με λίγα λόγια, όλα αυτά, για τα οποία θα μπο­ρούσα να μιλώ πολλές μέρες, είναι, ότι πρέπει σαν πομπο­δέ­κτης να εκπέμ­ψεις πως οι προ­θέ­σεις σου είναι καλές κι ότι τα προ­σεγ­γί­ζεις σαν φίλος κι αυτά τα κατα­λα­βαί­νουν από πάρα πολύ μακριά. Επι­τυ­χία είναι, να μπο­ρέ­σεις να δια­βά­σεις τη στάση τους, μαντεύ­ο­ντας ότι σιωπηρά ερωτούν ενστι­κτω­δώς και να δώσεις σωστές απα­ντή­σεις με τη γλώσσα του σώματος ώστε να κερ­δί­σεις την εμπι­στο­σύνη τους.

Πώς πιστεύ­ετε  πως η φύση και η άγρια ζωή του νησιού μπορεί να βοη­θή­σει το του­ρι­στικό μας προϊόν, αυτό που λέμε εναλλακτικό-θεματικό  του­ρι­σμό;  Πώ ς πιστεύ­ετε ότι θα μπο­ρού­σαν να αξιο­ποι­η­θούν οι φωτο­γρα­φίες σας αλλά και η εμπει­ρία σας;

Η ροδί­τικη φύση βοηθά ήδη το του­ρι­στικό προϊόν. Είναι πανέ­μορφη!

Προ­σω­πική μου γνώμη είναι πως ναι, η άγρια ζωή μπορεί να απο­τε­λέ­σει ένα μεγάλο κομμάτι του παζλ  της εναλ­λα­κτι­κής μορφής του όλο το χρόνο, αρκεί να γίνει γνωστή και να προ­βλη­θεί. Πρα­κτικά είναι δύσκολο γιατί είναι πολλά τα «πρέπει».

Όποια είδη επι­λε­γούν για να απο­τε­λέ­σουν πόλο έλξης- και δεν είναι λίγα, πρέπει να εντο­πι­στούν, να κατα­γρα­φούν, να ανα­γνω­ρι­στούν, να εκτυ­πω­θούν σε καλαί­σθητα βιβλία- οδηγούς και μέσα από τους ήδη εξει­δι­κευ­μέ­νους θεμα­τι­κούς υπάρ­χο­ντες να προ­βλη­θούν. Λίγα είπα κι αν γι’αυτά μόνο μοι­ρά­σετε ρόλους σε ειδι­κούς, τότε μπο­ρείτε να δείτε το βαθμό δυσκο­λίας.

Μερικές φωτο­γρα­φίες μου, για ορι­σμένα κοινά είδη άγριας ζωής, ζητή­θη­καν και δόθηκαν, ανι­διο­τε­λώς φυσικά, σε καλούς φίλους επι­στή­μο­νες ή και μη, για να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν στην προβολή άλλων περιο­χών της Ελλάδας.

Ο τρόπος που βρήκα για να αξιο­ποιού­νται οι φωτο­γρα­φίες μου τοπικά, είναι η δημο­σί­ευσή τους στο δια­δί­κτυο, την ίδια ημέρα που γίνο­νται, ώστε να απο­τε­λούν (και) πλη­ρο­φο­ρία, σε μια σελίδα που λει­τουρ­γεί σαν ημε­ρο­λό­γιο και δείχνει τι μπορεί να βρει στη Ρόδο κάποιος τη χρονική περίοδο που τον ενδια­φέ­ρει.  Μέσα απ’ αυτή τη σελίδα, πολλοί ζήτησαν και πήραν πλη­ρο­φο­ρίες για ορι­σμένα είδη που τους ενδιέ­φε­ραν και πολλοί επι­σκέ­φθη­καν κι επι­σκέ­πτο­νται το νησί μας. Ενδει­κτικά, να σας πω για έναν μόνο απ’ αυτούς, ένα καλό φίλο (πλέον) Γερμανό φυσιο­λά­τρη κι ερα­σι­τέ­χνη φωτο­γράφο που για τρίτη χρονιά έρχεται έξι φορές κάθε χρόνο για να φωτο­γρα­φί­σει λιβε­λού­λες. Ολα αυτά είναι μια προ­σω­πική πινελιά.

­• Εχετε μια ιδιαί­τερη σχέση με τα ελάφια. Το βλέ­πουμε στις φωτο­γρα­φίες σας, παρ’ όλο που δεν πρέπει να είναι εύκολη η φωτο­γρά­φισή τους. Θα μας μιλή­σετε λίγο γι’ αυτή την ιδιαί­τερη επαφή;

Με τα ελάφια απο­κτή­σαμε μια φιλία με χρονικό βάθος πολλών δικών τους γενιών.

Φυσικά και είναι το ιδιαί­τερα αγαπητό μου θέμα για ποι­κί­λους λόγους.

Γιατί είναι το σύμβολο του νησιού, έχουν παγκό­σμια ιδιαι­τε­ρό­τητα, είναι απί­στευτα πανέ­μορφα μοντέλα, συμπε­ρι­φέ­ρο­νται σαν μωρά εκπέ­μπο­ντας μια χαρι­τω­μένη αθώα αρχο­ντιά όταν ποζά­ρουν.

Η συνα­να­στροφή μαζί τους με δίδαξε πολλά, με πρώτο το να ελέγχω πλήρως τον εαυτό μου ώστε να μπορώ να κερδίζω την εμπι­στο­σύνη τους, να τα προ­σεγ­γίζω και να μου ποζά­ρουν χωρίς να ενο­χλού­νται που είναι νόμος της φωτο­γρά­φι­σης της άγριας ζωής.

Περνάμε πολύ καλά μαζί!

Ποια πιστεύ­ετε πως είναι η σχέση του Ροδίτη, της Ροδί­τισ­σας με την φύση και την άγρια ζωή του νησιού τους; Πώς θα θέλατε αυτές τις εικόνες και την εμπει­ρία σας να τις αξιο­ποι­ή­σετε;

Όταν άρχισα να δημο­σιεύω φωτο­γρα­φίες σε δια­δι­κτυακό τόπο, πολλοί συντο­πί­τες μας με ερω­τού­σαν αν όλα αυτά που δείχνω φωτο­γρα­φί­ζο­νται στη Ρόδο. Τώρα βλέπω πολλούς απ’ αυτούς που πριν μ’ ερω­τού­σαν να αναρ­τούν δικές τους φωτο­γρα­φίες με θέματα κυρίως της άγριας ροδί­τι­κης χλω­ρί­δας και το χαί­ρο­μαι.

Είναι πολύ μακρύς ο δρόμος ακόμη για να δηλώσω έμπει­ρος γιατί κάθε μέρα βρί­σκο­μαι σε μια και­νούρ­για στροφή κι όχι μόνο γι’ αυτό. Το απλό που επι­διώκω είναι, να μετα­φέρω σε κοινή θέα τις εικόνες των θαυ­μά­των της ροδί­τι­κης φύσης που ανα­κα­λύ­πτω και τα θεωρώ στο­λί­δια του νησιού μας, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του­μι­κρό­κο­σμού της, που δύσκολα και με πολύ κόπο εντο­πί­ζε­ται με γυμνό μάτι και φωτο­γρα­φί­ζε­ται με ειδικό εξο­πλι­σμό

Αξιο­ποί­ηση των φωτο­γρα­φιών, αν εννο­είτε την εμπο­ρική, δεν την σκέ­φτο­μαι. Όποτε έδωσα φωτο­γρα­φίες μου, αυστηρά για σοβαρή χρήση, το έκανα αφι­λο­κερ­δώς. Ο χώρος αυτός ανήκει στους επαγ­γελ­μα­τίες.

Σαν ερα­σι­τέ­χνης που είμαι, τις μοι­ρά­ζο­μαι μαζί με τους φίλους-μέλη του γκρουπ μου. Ανάμεσά τους κι επι­στή­μο­νες που ενη­με­ρώ­νο­νται και κατα­γρά­φουν τι και πότε βρί­σκε­ται πάνω στο νησί μας. Λάτρεις της άγριας ζωής και οι ενδια­φε­ρό­με­νοι για κάποια είδη παίρ­νουν τις πλη­ρο­φο­ρίες που ζητούν. Αυτά μου φτάνουν για να τις θεωρώ αξιο­ποιού­με­νες και μου είναι αρκετά για να με κάνουν να συνε­χίζω ότι κάνω χαρού­μενα.