Οι παραλίες οι πεζόδρομοι και τα πάρκα της Ρόδου υπό πολιορκία

Τα τε­λευ­ταία χρό­νια  το φαι­νό­με­νο της κα­τά­λη­ψης  και της εκ­με­τάλ­λευ­σης του  πα­ρα­λια­κού με­τώ­που της  πόλης της Ρόδου έχει εξα­πλω­θεί ως παν­δη­μία   σχε­δόν σε  όλες τις πα­ρα­λί­ες  του νη­σιού που  πα­ρου­σιά­ζουν του­ρι­στι­κό  και οι­κο­νο­μι­κό εν­δια­φέ­ρον. Μά­λι­στα σε πολλά ση­μεία του βο­ρειο­α­να­το­λι­κού πα­ρα­λια­κού με­τώ­που της πόλης  έχουν γίνει επεμ­βά­σεις με φυ­τεύ­σεις και λοι­πές κα­τα­σκευ­ές  με απο­τέ­λε­σμα οι χώροι αυτοί να είναι πε­ρί­κλει­στοι  και  να έχουν απο­λέ­σει   τον κοι­νό­χρη­στο χα­ρα­κτή­ρα  τους. Επί πλέον, οι κα­τα­σκευ­ές και οι λοι­πές πα­ρεμ­βά­σεις στε­ρούν  στους διερ­χό­με­νους, ντό­πιους και ξέ­νους,  να  έχουν οπτι­κή επαφή  αλλά και ελεύ­θε­ρη  πρό­σβα­ση στην πα­ρα­λια­κή ζώνη.

Με  τον απο­κλει­σμό του πα­ρα­λια­κού με­τώ­που   δεν θί­γε­ται μόνο το δι­καί­ω­μα των πο­λι­τών να έχουν  απρό­σκο­πτη  πρό­σβα­ση  στην πα­ρα­λία και  να  αγνα­ντεύ­ουν  το  απέ­ρα­ντο γα­λά­ζιο της θά­λασ­σας , αλλά δη­μιουρ­γού­νται και συν­θή­κες αθέ­μι­του  αντα­γω­νι­σμού σε  ομοει­δείς επι­χει­ρή­σεις που βρί­σκο­νται λίγα μέτρα πιο πέρα και  κα­τα­βάλ­λουν υψηλά ενοί­κια για τη στέ­γα­σή τους.

Πέραν των πα­ρα­θα­λάσ­σιων πε­ριο­χών, ση­μα­ντι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κή επι­βά­ρυν­ση δέ­χο­νται τα πε­ζο­δρό­μια  και οι λε­γό­με­νοι πε­ζό­δρο­μοι που  δυ­στυ­χώς είναι οτι­δή­πο­τε άλλο  εκτός από πε­ζο­δρό­μια και πε­ζό­δρο­μοι. Στο κέ­ντρο της πόλης της Ρόδου, αλλά και στα κε­ντρι­κά ση­μεία πολ­λών χω­ριών τα πε­ζο­δρό­μια και οι πε­ζό­δρο­μοι έχουν κα­τα­λη­φθεί  από πα­ρα­κεί­με­νες επι­χει­ρή­σεις μ’ απο­τέ­λε­σμα να μην είναι δυ­να­τή η διέ­λευ­ση των πεζών, πόσο μάλ­λον των συ­ναν­θρώ­πων μας  που είναι ανα­γκα­σμέ­νοι είτε  να με­τα­κι­νη­θούν με  ανα­πη­ρι­κό κα­ρό­τσι είτε  να  με­τα­φέ­ρουν  το παιδί  ή τα δί­δυ­μα παι­διά τους  με  παι­δι­κό  κα­ρό­τσι.

Ανα­ντίρ­ρη­τα  επι­βάλ­λε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρη αυ­στη­ρό­τη­τα στην αντι­με­τώ­πι­ση των πα­ρα­πά­νω φαι­νο­μέ­νων και άμεση προ­ά­σπι­ση και απο­κα­τά­στα­ση του δη­μό­σιου χα­ρα­κτή­ρα  των κοι­νό­χρη­στων χώρων. Δεν είναι δυ­να­τό να κα­τα­λαμ­βά­νο­νται πε­ζο­δρό­μια  με στα­θε­ρές κα­τα­σκευ­ές  και  να μην αντι­δρά κα­νείς απ’ όσους  έχουν την ευ­θύ­νη και την υπο­χρέ­ω­ση να το πρά­ξουν. Αν δεν απε­λευ­θε­ρω­θούν τα πε­ζο­δρό­μια  και οι  λοι­ποί κοι­νό­χρη­στοι χώροι , τότε είναι βέ­βαιο ότι η Πόλη και οι κω­μο­πό­λεις της Ρόδου θα με­τα­τρα­πούν  σε ένα απέ­ρα­ντο  υπαί­θριο κα­φε­νείο  σε βάρος των υπο­λοί­πων εμπο­ρι­κών  δρα­στη­ριο­τή­των, αλλά και της απρό­σκο­πτης διέ­λευ­σης για όσους θέ­λουν να επι­σκε­φτούν τα αξιο­θέ­α­τα της πόλης ή να απο­λαύ­σουν τον πε­ρί­πα­τό τους.

Η  ανα­τρο­πή αυτής  της κα­τά­στα­σης, πρέ­πει να γίνει άμεσα  προ­τού πα­γιω­θεί και γε­νι­κευ­τεί  από άκρη σε άκρη σε όλη τη Ρόδο. Η  απε­λευ­θέ­ρω­ση των πε­ζο­δρο­μί­ων και των λοι­πών κοι­νο­χρή­στων χώρων ενα­πό­κει­ται στην    απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα  και στην πο­λι­τι­κή  βού­λη­ση των υπευ­θύ­νων  του Δήμου, και των όποιων άλλων έχουν αρ­μο­διό­τη­τα, να εφαρ­μο­στεί η νο­μο­θε­σία περί πε­ζο­δρο­μί­ων και κοι­νο­χρή­στων χώρων.

Σί­γου­ρα  η Ρόδος έχει ανά­γκη από κοι­νό­χρη­στους χώ­ρους, αλλά και από χώ­ρους στάθ­μευ­σης. Είναι φα­νε­ρό ότι η  κα­τα­σκευή  του ξύ­λι­νου πε­ζό­δρο­μου  από την Πύλη του Αγίου Παύ­λου μέχρι το λι­μά­νι της Ακα­ντιάς   υπη­ρε­τεί αυτή την ανα­γκαιό­τη­τα. Ο ξύ­λι­νος αυτός πε­ζό­δρο­μος με πρό­βο­λο  επί της  ακτής  δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα στους πε­ζούς να κι­νη­θούν με ασφά­λεια και συγ­χρό­νως να απο­λαύ­σουν τη θέα του θα­λασ­σι­νού ορί­ζο­ντα αλλά και τα επι­βλη­τι­κά και μο­να­δι­κά τείχη της Με­σαιω­νι­κής Πόλης και όχι μόνο.

Σε αντί­θε­ση με την ασφα­λή κί­νη­ση  των πεζών στον πα­ρα­πά­νω πε­ζό­δρο­μο, η κυ­κλο­φο­ρία των πεζών στην οδό Πα­πα­λου­κά, η οποία, ως γνω­στό, στε­ρεί­ται πε­ζο­δρο­μί­ου και από τις δύο πλευ­ρές, η κί­νη­ση των πεζών και  των οχη­μά­των σε ένα  τόσο κομ­βι­κό δρόμο προς την Ακτή Μια­ού­λη και την Με­σαιω­νι­κή Πόλη είναι άκρως επι­κίν­δυ­νη, ιδιαί­τε­ρα δε κατά τις νυ­κτε­ρι­νές ώρες  για ευ­νό­η­τους λό­γους.

Η  ασφα­λής  κί­νη­ση των πεζών επ’ αυτής της οδού  είναι δυ­να­τό να επι­τευ­χθεί   με τη   μο­νο­δρό­μη­ση της   και  ασφα­λώς με την κα­τα­σκευή πε­ζο­δρο­μί­ων εκα­τέ­ρω­θεν αυτής.

Οι πεζοί  και ιδιαί­τε­ρα  οι επι­σκέ­πτες της Ρόδου  πρέ­πει να προ­στα­τευ­τούν και να διευ­κο­λυν­θούν  στις κα­θη­με­ρι­νές τους με­τα­κι­νή­σεις μέσα στην πόλη και στις  λοι­πές κω­μο­πό­λεις μας. Είναι ανε­πί­τρε­πτο να γί­νο­νται ατυ­χή­μα­τα , ενί­ο­τε θα­να­τη­φό­ρα, λόγω έλ­λει­ψης  ή και  κα­τά­λη­ψης των πε­ζο­δρο­μί­ων και των κοι­νό­χρη­στων χώρων.

Άλλοι  ση­μα­ντι­κοί   δη­μό­σιοι  χώροι σε μια Πόλη   είναι τα  Πάρκα. Η Ρόδος είναι προι­κι­σμέ­νη με  ση­μα­ντι­κά Πάρκα γύρω από την Με­σαιω­νι­κή Πόλη αλλά και σε πολλά άλλα ση­μεία. Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα πάρκα, αν όχι όλα, έχουν δια­μορ­φω­θεί εδώ και εκατό χρό­νια κατά την πε­ρί­ο­δο της  Ιτα­λο­κρα­τί­ας. Τα πάρκα της Ρόδου κο­σμούν  την πόλη και εντυ­πω­σιά­ζουν τους επι­σκέ­πτες. Όμως, τα τε­λευ­ταία χρό­νια τα Πάρκα της Ρόδου, όπως π.χ. το πάρκο του Ρο­δι­νιού, το οποίο απο­τε­λεί μία ξε­χω­ρι­στή πε­ρί­πτω­ση εγκα­τά­λει­ψης και απα­ξί­ω­σης, αλλά και αυτά   που δε­σπό­ζουν στο κέ­ντρο της πόλης ( πάρκο  Ρο­δια­κής Έπαυ­λης και πάρκο πέριξ της Με­σαιω­νι­κής τά­φρου)  δεν είναι πε­ρι­ποι­η­μέ­να και φρο­ντι­σμέ­να όσο επι­βάλ­λε­ται να είναι, γε­γο­νός που έχει αρ­νη­τι­κό αντί­κτυ­πο στην ει­κό­να  της Πόλης .

Πέραν των προ­α­να­φερ­θέ­ντων πάρ­κων, στη πόλη της Ρόδου υπάρ­χουν χώροι που  έχουν δε­σμευ­τεί   να γί­νουν πάρκα, σύμ­φω­να με το  σχέ­διο επέ­κτα­σης της πόλης.  Στη συ­νέ­χεια  ανα­φέ­ρο­νται  χώροι,  που μο­λο­νό­τι  προ­ο­ρί­ζο­νται για πάρκα μέχρι σή­με­ρα δεν έχουν δια­μορ­φω­θεί ή και αν έχουν δια­μορ­φω­θεί έχουν  εγκα­τα­λει­φθεί  και με­τα­τρα­πεί  σε χώ­ρους  Parking . Ορι­σμέ­νοι από τους πα­ρα­πά­νω χώ­ρους –  πάρκα βρί­σκο­νται  στις  πα­ρα­κά­τω το­πο­θε­σί­ες :

1. Εθνι­κής Αντί­στα­σης και Μεγ. Κων­στα­ντί­νου

2. Πλ. Ασκλη­πιού  και Ατ­τα­βύ­ρου

3. Λεωφ. Καλ­λι­θέ­ας και Σμύρ­νης

4. Γε­ωρ­γί­ου Σε­φέ­ρη – ΜΗ.ΔΙΑ.

5. Παν. Τσαλ­δά­ρη  και Εθνι­κής Αντί­στα­σης

6. Δα­μά­γη­του και Δελ­φών , πε­ριο­χή Κο­ρα­κό­νε­ρο

7. Πλ. Δη­μο­γε­ρό­ντων,  στην οδό Κα­να­δά , καθώς και πολλά άλλα μι­κρό­τε­ρης επι­φά­νειας .

Από τα πα­ρα­πά­νω βγαί­νει αβί­α­στα το συ­μπέ­ρα­σμα ότι οι πο­λί­τες της Ρόδου, εκ­με­ταλ­λευό­με­νοι την αδρά­νεια  δε­κα­ε­τιών του Δήμου Ρόδου να δια­μορ­φώ­σει τους χώ­ρους αυ­τούς σε χώ­ρους πρά­σι­νου και ανα­ψυ­χής, έδω­σαν λύση  στο συ­νε­χώς αυ­ξα­νό­με­νο πρό­βλη­μα στάθ­μευ­σης και ενα­πό­θε­σης των κάθε λογής οχη­μά­των τους με­τα­τρέ­πο­ντας τους χώ­ρους αυ­τούς σε  χώ­ρους  parking.

Στην πα­ρα­πά­νω επι­λο­γή είναι πι­θα­νό να συ­νέ­βα­λε και το γε­γο­νός ότι μι­κρό­τε­ροι χώροι που έχουν δια­μορ­φω­θεί σε  πε­ρι­φε­ρεια­κά πάρκα πα­ρου­σιά­ζουν ει­κό­να ερή­μω­σης πλην κά­ποιων εξαι­ρέ­σε­ων.

Απ’ ότι φαί­νε­ται οι εν λόγω χώροι  θα συ­νε­χί­σουν να δί­νουν λύση στο οξύ πρό­βλη­μα της έλ­λει­ψης χώρων στάθ­μευ­σης και στο μέλ­λον. Του­λά­χι­στον  ας γίνει αυτό με σωστή δια­μόρ­φω­ση των χώρων αυτών σε parking, έτσι ώστε να δώ­σουν λύση στάθ­μευ­σης όσο  γί­νε­ται  σε πε­ρισ­σό­τε­ρα  οχή­μα­τα.

Τέλος, τα πάρκα της Ρόδου, ιδιαί­τε­ρα αυτά που  βρί­σκο­νται πε­ρι­με­τρι­κά της Με­σαιω­νι­κής τά­φρου, τα οποία κα­τα­λαμ­βά­νουν ση­μα­ντι­κή έκτα­ση  και δια­θέ­τουν πολλά δέ­ντρα  και θά­μνους , θα πρέ­πει να έχουν συ­νε­χή και  κα­λύ­τε­ρη φρο­ντί­δα. Μά­λι­στα ο Δήμος Ρόδου θα ήταν δυ­να­τό να απε­λευ­θε­ρώ­σει ση­μα­ντι­κό αριθ­μό ωδι­κών πτη­νών των οποί­ων το κε­λά­η­δη­μα θα συ­ντρό­φευε τους επι­σκέ­πτες και τους πε­ρι­πα­τη­τές στην Τάφρο νύχτα- μέρα. Επί­σης το κε­λά­η­δη­μα των που­λιών ίσως  θα ήταν  κά­ποια λύση στο χρο­νί­ζον πρό­βλη­μα της ερή­μω­σης και της αξιο­ποί­η­σης  του ΗΧΟΣ ΚΑΙ ΦΩΣ.

Κλεί­νο­ντας θεωρώ ότι το σύν­θη­μα  για μια Αν­θρώ­πι­νη Πόλη,  που είχε επαγ­γελ­θεί στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν η  Δη­μο­τι­κή Πα­ρά­τα­ξη του πρώην Δη­μάρ­χου Γιώρ­γου Γιαν­νό­που­λου, κα­θί­στα­ται επί­και­ρο και επι­βε­βλη­μέ­νο όσο ποτέ άλ­λο­τε.

Και­ρός, λοι­πόν, το πα­ρα­πά­νω σύν­θη­μα να γίνει πράξη. Η Ρόδος πρέ­πει να  υπε­ρα­σπι­στεί την ιστο­ρι­κή και επι­χει­ρη­μα­τι­κή της ταυ­τό­τη­τα  απορ­ρί­πτο­ντας κάθε στοι­χείο που είναι ξένο με τις πα­ρα­δό­σεις, τον πο­λι­τι­σμό και την ιστο­ρία της.