Ακυρώθηκε γάμος λόγω διγαμίας από το Εφετείο Δωδεκανήσου!

Mια εξαι­ρε­τικά ασυ­νή­θι­στη υπόθεση ακυ­ρό­τη­τας γάμου λόγω διγα­μίας απα­σχό­λησε το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, που επι­κύ­ρωσε ουσια­στικά όμοια του πρω­το­βάθ­μιου πολι­τι­κού δικα­στη­ρίου, που εξέτασε σχετική αγωγή του συζύγου.

Ο ενάγων συγκε­κρι­μένα υπο­στή­ριξε ότι ο τελε­σθείς στις 20 Ιουλίου 2014 μεταξύ αυτού και της ενα­γο­μέ­νης κατά τον θρη­σκευ­τικό τύπο γάμος είναι άκυρος, διότι η τελευ­ταία είχε τελέσει προη­γου­μέ­νως άλλο γάμο, ο οποίος υφί­στατο κατά τον ως άνω κρίσιμο χρόνο τέλεσης του μεταξύ τους γάμου, εφόσον δεν είχε λυθεί αμε­τά­κλητα.

Με βάση αυτά τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά ζήτησε να ανα­γνω­ρι­σθεί η ακυ­ρό­τητα του τελε­σθέ­ντος μεταξύ αυτού και της ενα­γο­μέ­νης γάμου.

Tο ιστο­ρικό της υπό­θε­σης:

Οι διά­δι­κοι τέλεσαν νόμιμο γάμο, που ήταν δεύ­τε­ρος και για τους δύο, σύμφωνα με τον τύπο της Ανα­το­λι­κής Ορθό­δο­ξης του Χριστού Εκκλη­σίας στις 20 Ιουλίου 2014, ο οποίος επα­να­λή­φθηκε την 1η Δεκεμ­βρίου 2014 κατά τον πολι­τικό τύπο στην Νέα Υόρκη των ΗΠΑ.

Η εκκα­λούσα, προη­γου­μέ­νως, ήτοι στις 5 Αυγού­στου 1986 είχε τελέσει στον Πειραιά Αττικής γάμο κατά τους κανόνες της Ανα­το­λι­κής Ορθό­δο­ξης του Χριστού Εκκλη­σίας, ο οποίος επα­να­λή­φθηκε κατά τον πολι­τικό τύπο, στις 2 Ιανουα­ρίου 1987 στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ.

Με απόφαση του Ανώ­τα­του Δικα­στη­ρίου της Νέας Υόρκης των Η.Π.Α. το 2002 λύθηκε ο γάμος της εκκα­λού­σας με τον πρώτο σύζυγό της.

Με το από 19 Νοεμ­βρίου 2014 πιστο­ποι­η­τικό υπο­γε­γραμ­μένο από υπάλ­ληλο του Δικα­στη­ρίου της Κομη­τείας Κίνγκς της Πολι­τείας Νέας Υόρκης των Η.Π.Α. βεβαιώ­νε­ται η μη άσκηση ενδίκων μέσων κατά της προ­α­να­φε­ρό­με­νης από­φα­σης του αμε­ρι­κα­νι­κού Δικα­στη­ρίου επί δωδε­κα­ε­τία.

Στο πρω­το­βάθ­μιο προ­σκο­μί­στη­καν μεταξύ άλλων απόφαση Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου του 2016 στην οποία γίνεται μνεία ότι με απόφαση του 2002 λύθηκε ο μεταξύ της εκκα­λού­σας και του πρώην συζύγου της θρη­σκευ­τι­κός γάμος που τελέ­στηκε στον Πειραιά στις 5 Αυγού­στου 1986 και ο πολι­τι­κός που ακο­λού­θησε στο Δημαρ­χείο της Νέας Υόρκης το 1987 καθώς και ότι η απόφαση αυτή, της οποίας επι­κυ­ρω­μένο αντί­γραφο προ­σκο­μί­σθηκε σε επίσημη μετά­φραση στην ελλη­νική γλώσσα, κατέστη τελε­σί­δικη γεγονός που ισο­δυ­να­μεί με το απαι­τού­μενο από το ελλη­νικό δίκαιο αμε­τά­κλητο και απο­τε­λεί δεδι­κα­σμένο σύμφωνα με τον τόπο έκδοσης όπως προ­κύ­πτει από την από 2014 βεβαί­ωση της υπαλ­λή­λου της Κομη­τείας του Κίνγκς και η από 2017 ληξιαρ­χική πράξη δια­ζυ­γίου Ληξί­αρ­χου στην οποία γίνεται μνεία ότι ο γάμος με τον πρώτο σύζυγο έχει λυθεί με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Κω το 2016 αφού δέχθηκε νομίμως την λύση αυτού από το Ανώτατο Δικα­στή­ριο της Νέας Υόρκης.

Το Εφετείο, όπως και το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο, έκριναν ότι δεδο­μέ­νου όμως ότι η λύση του γάμου με την αλλο­δαπή δικα­στική απόφαση αφορά ζήτημα που εμπί­πτει στην προ­σω­πική κατά­σταση της εκκα­λού­σας καθί­στα­ται εφαρ­μο­στέα η παρ.4 του άρθρου 905 ΚΠολΔ δηλαδή οι έννομες συνέ­πειες της αλλο­δα­πής δικα­στι­κής από­φα­σης επέρ­χο­νται κατά το ελλη­νικό δίκαιο μετά την ανα­γνώ­ριση ότι υφί­στα­ται δεδι­κα­σμένο που απορ­ρέει από αυτήν.

Πράγ­ματι με από 17 Οκτω­βρίου 2016 απόφαση Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου ανα­γνω­ρί­στηκε ότι υφί­στα­ται δεδι­κα­σμένο που απορ­ρέει από απόφαση του Ανώ­τα­του Δικα­στη­ρίου της Νέας Υόρκης, του 2002 δυνάμει της οποίας λύθηκε ο μεταξύ της εκκα­λού­σας και του πρώην συζύγου της γάμος.

Τούτο σημαί­νει ότι στις 20 Ιουλίου 2014 ημε­ρο­μη­νία τέλεσης του θρη­σκευ­τι­κού γάμου των δια­δί­κων (δεύ­τε­ρου γάμου της εκκα­λού­σας) η λύση του πρώτου γάμου της εκκα­λού­σας με την αλλο­δαπή δικα­στική απόφαση δεν απο­τε­λούσε δεδι­κα­σμένο για την ελλη­νική έννομη τάξη.

Παρέ­μενε επο­μέ­νως ενεργό το κώλυμα της παρ.1 του άρθρου 1354 ΚΠολΔ που εμπο­δί­ζει τη σύναψη δεύ­τε­ρου γάμου πριν την αμε­τά­κλητη λύση του πρώτου.

Το πρω­το­βάθ­μιο Δικα­στή­ριο που δέχθηκε ότι δεν απο­δεί­χθηκε η αμε­τά­κλητη λύση του πρώτου γάμου της εκκα­λού­σας και ανα­γνώ­ρισε την ακυ­ρό­τητα του δεύ­τε­ρου γάμου για τον λόγο ότι την τέλεση του τελευ­ταίου εμπό­διζε η ύπαρξη του πρώτου γάμου, ορθά και έκρινε αν και με δια­φο­ρε­τική αιτιο­λο­γία.