Μη χάσουμε και το μέτρο…

Κι ενώ εμείς εδώ κά­νου­με χαρές, γιατί η συ­ναυ­λία γνω­στού τρα­γου­δι­στή -όπως δια­βά­σα­με: «Ανε­βά­ζει το επί­πε­δο του νη­σιού μας προ­σελ­κύ­ο­ντας επι­χει­ρη­μα­τί­ες και γνω­στούς celebrities . Το νησί της Ρόδου, μπαί­νει  ξανά στα με­γά­λα event που χρό­νια λεί­πα­νε από το νησί, ανε­βά­ζο­ντας τον πήχη στον τομέα της δια­σκέ­δα­σης, ακόμη πιο ψηλά, δί­νο­ντας του πίσω τη… χα­μέ­νη αίγλη του» αλλού, σε άλλα νησιά, έχουν βρει άλ­λους τρό­πους να ανε­βά­ζουν το επί­πε­δο ντό­πιων και επι­σκε­πτών, με εκ­δη­λώ­σεις που η κα­θε­μιά προ­σπα­θεί με τον τρόπο της να προ­σθέ­σει μια πο­λι­τι­στι­κή διά­στα­ση και να εμπλου­τί­σει την εμπει­ρία του επι­σκέ­πτη. Αρ­κε­τές από αυτές στο­χεύ­ουν στο να πλαι­σιώ­σουν την πλού­σια πο­λι­τι­στι­κή και αρ­χαιο­λο­γι­κή πα­ρά­δο­ση του τόπου με μια νότα σύγ­χρο­νης τέ­χνης και με επί­και­ρες μα­τιές. Και μά­λι­στα σε πολλά από αυτά τα νησιά, μι­λά­με πλέον για εκ­δη­λώ­σεις θε­σμούς και με επι­σκέ­πτες που έρ­χο­νται από την Ελ­λά­δα και από το εξω­τε­ρι­κό για να τις πα­ρα­κο­λου­θή­σουν. Όπως στη Σάμο,το  μου­σι­κό φε­στι­βάλ «Samos Young Artists Festival» που γιορ­τυά­ζει φέτος τα εν­δέ­κα­τα γε­νέ­θλια. Στη Σύρο, πάρα πολ­λοί επι­σκέ­πτες  μα­ζεύ­τη­καν για να πα­ρα­κο­λου­θή­σουν τις προ­βο­λές και τα δρώ­με­να του 7ου Διε­θνούς Φε­στι­βάλ Κι­νη­μα­το­γρά­φου του νη­σιού. Η συ­ναρ­πα­στι­κή έκ­θε­ση γλυ­πτών SIGHT του Βρε­τα­νού καλ­λι­τέ­χνη Αντο­νι Γκόρμ­λι, η οποία λαμ­βά­νει χώρα στη Δήλο, κα­θο­δη­γεί τον επι­σκέ­πτη σε ένα τα­ξί­δι μέσα από αξιο­ση­μεί­ω­τες θέ­σεις του νη­σιού οι οποί­ες δια­γρά­φουν την πο­λι­τι­στι­κή του ση­μα­σία. Στη Σα­ντο­ρί­νη, η μικρή ομάδα Οia Vineyart στο­χεύ­ει στο να ανα­δεί­ξει τον πλού­το του νη­σιού σε έναν ιδιαί­τε­ρο χώρο που συν­δυά­ζει το μο­να­δι­κό ντό­πιο κρασί με την τέχνη. Το Διε­θνές Φε­στι­βάλ Αν­δρου γιορ­τά­ζει πλέον τα πέμ­πτα του γε­νέ­θλια, συ­νε­χί­ζο­ντας να προ­σελ­κύ­ει το εν­δια­φέ­ρον των επι­σκε­πτών και να ανα­δει­κνύ­ει ξένες και το­πι­κές πρω­το­βου­λί­ες. Πα­ράλ­λη­λα, για δέ­κα­τη συ­νε­χό­με­νη χρο­νιά, τα ιστο­ρι­κά Σφα­γεία της Υδρας φι­λο­ξε­νούν άλλη μια  έκ­θε­ση  σύγ­χρο­νης τέ­χνης.

Όχι, φυ­σι­κά και δεν αφο­ρί­ζει κα­νείς τις όποιες συ­ναυ­λί­ες διά­ση­μων (που τους πλη­ρώ­νου­με ενί­ο­τε και χρυ­σούς από τον δη­μό­σιο κορ­βα­νά.). Αλλά όχι ότι ανε­βαί­νει το επί­πε­δο του νη­σιού και ξα­να­βρί­σκει την χα­μέ­νη αίγλη του… Μη χά­σου­με το μέτρο τε­λεί­ως, από την εκ­κω­φα­ντι­κή έλ­λει­ψη προ­τά­σε­ων που θα ανα­δεί­κνυαν και την αίγλη και την ιστο­ρία του νη­σιού και θα το έκα­ναν κέ­ντρο πο­λι­τι­σμού, χρό­νια τώρα… Κι αν δεν έχει η Ρόδος τα προ­σό­ντα να γίνει ένα τέ­τοιο διε­θνές κέ­ντρο πο­λι­τι­σμού!