“Η Αγιά Σοφιά του Χριστιανισμού, του Ελληνισμού και της Οικουμένης”-του Γιάννη Φλεβάρη

Δια­χρο­νικά τα σύμβολα και οι αξίες υπε­ρι­σχύ­ουν των περιο­ρι­σμών και των συν­θη­κών που επι­βάλ­λουν οι κατα­στά­σεις ή τα πρόσωπα. Η δια­δρομή κάθε υψηλού συμ­βο­λι­σμού μέσα από θάλασ­σες χρόνου και τρι­κυ­μίες από εμπόδια, δια­μά­χες, και συγκρού­σεις οδηγεί στην κατα­ξί­ωση και στο φως. Δεν μπορούν να αγγί­ξουν τα σύμβολα ή να τα απο­μειώ­σουν, ανθρώ­πων έργα εγκλω­βι­σμένα σε ιδέες, εγω­ι­σμούς και φιλο­δο­ξίες πεπε­ρα­σμέ­νου χρόνου με ορατή ημε­ρο­μη­νία λήξεως.

Πολλές φορές τα σημεία των καιρών, καλούν τον σκε­πτό­μενο άνθρωπο να αντα­πο­κρι­θεί ανα­ζη­τώ­ντας την ουσία και το βάθος των πραγ­μά­των. Οι φωτα­ψίες και οι μου­σι­κές της ανα­κοί­νω­σης του γεγο­νό­τος, κάποιες φορές ηχούν στα αυτιά όσων αφου­γκρά­ζο­νται την συνέ­χεια σαν την ορχή­στρα του βυθι­ζό­με­νου Τιτα­νι­κού…

Ο μεγα­λο­πρε­πής ναός της Αγίας Σοφίας στην Κων­στα­ντι­νού­πολη δεν απο­τε­λεί απλώς ένα ιστο­ρικό μνημείο της Βασι­λεύ­ου­σας, απο­τε­λεί την ίδια την ιστορία του Βυζα­ντίου και του Χρι­στια­νι­σμού της Ανα­το­λής και ολό­κλη­ρης της Οικου­μέ­νης. Πολύ περισ­σό­τερο απο­τε­λεί σύμβολο πολι­τι­σμού και πίστης ενταγ­μένο στην παναν­θρώ­πινη κλη­ρο­νο­μιά των γενεών που θα ακο­λου­θή­σουν ανε­ξάρ­τητα από κατα­γωγή ή θρη­σκεία.

Η απόφαση του Προ­έ­δρου της Τουρ­κίας, γιατί περί αυτού πρό­κει­ται, πέραν του ανα­γκαίου νομικού περι­τυ­λίγ­μα­τος της από­φα­σης του τουρ­κι­κού Ακυ­ρω­τι­κού Δικα­στη­ρίου του Ιουλίου 2020, να μετα­τρα­πεί μετά το 1934, σε τζαμί η Αγιά Σοφιά απο­τε­λεί αρνη­τικό δεδο­μένο για την ιστορία και τον πολι­τι­σμό. Πυρο­δο­τεί παγκό­σμιες αντι­δρά­σεις και θύελλα δια­μαρ­τυ­ριών. Είναι μια απόφαση που δεν θα αντέξει στον χρόνο καθώς όπως κάθε σαθρό οικο­δό­μημα από την ώρα που θα ορθώσει με έπαρση το ανά­στημά του μετράει η αντί­στροφη μέτρηση για την κατάρ­ρευσή του στα εξ ων συνε­τέθη.

Την απόφαση αυτή δεν κατα­δι­κά­ζει μόνο ο Χρι­στια­νι­κός κόσμος και ο Ελλη­νι­σμός των οποίων απο­τε­λεί αξιακό σύμβολο ο μονα­δι­κός αυτός Ναός αλλά ολό­κληρη η ανθρω­πό­τητα καθώς οδηγεί όχι στο μέλλον της αλλη­λε­πί­δρα­σης και της ειρη­νι­κής συνύ­παρ­ξης των πολι­τι­σμών, αλλά στο παρελ­θόν του σκο­τα­δι­σμού και της πολι­τι­κής τύφλω­σης.

Ιωάννης Φλε­βά­ρης