Ακόμα ένας αξιόλογος νέος ετοιμάζεται για το εξωτερικό!

Ο Πάνος Γε­ωρ­γα­κό­που­λος, βρί­σκε­ται ένα βήμα πριν να δει τα όνει­ρά του να πραγ­μα­το­ποιού­νται στην Αμε­ρι­κή.

Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας το σχο­λείο στην Ρόδο, συ­νέ­χι­σε στην Αθήνα σπου­δά­ζο­ντας μου­σι­κή, με την προ­ο­πτι­κή να κάνει επάγ­γελ­μα την με­γά­λη του αγάπη. Μόλις πρό­σφα­τα, έμαθε ότι είναι ένας από τους δύο τυ­χε­ρούς που έγι­ναν δε­κτοί από την Ελ­λά­δα με υπο­τρο­φία, στο φη­μι­σμέ­νο Berklee College of Music της Βο­στώ­νης.

Ο Πάνος, μιλά σή­με­ρα στην «δη­μο­κρα­τι­κή» για τα όνει­ρά του, τους στό­χους του, την από­φα­ση να ζήσει στο εξω­τε­ρι­κό και να αφή­σει πίσω την Ελ­λά­δα της κρί­σης και μοι­ρά­ζε­ται μαζί μας, το τε­λευ­ταίο βήμα που απο­μέ­νει να κάνει, για να κα­τα­φέ­ρει να τα­ξι­δέ­ψει στην Αμε­ρι­κή.

Η υπο­τρο­φία δεν επαρ­κεί για να κα­λυ­φθεί όλο το ποσό των δι­δά­κτρων της διε­τούς φοί­τη­σης. Ο Πάνος έχει πε­ρί­που δυό­μι­ση μήνες στην διά­θε­σή του για να τα κα­τα­φέ­ρει και δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νος να αφή­σει την ευ­και­ρία να γλι­στρή­σει μέσα από τα χέρια του.

• Πότε μπήκε η μου­σι­κή στη ζωή σου;

Ο θείος μου παί­ζει ντραμς πολλά χρό­νια, όχι επαγ­γελ­μα­τι­κά. Τον άκου­γα από μι­κρός και μου άρεσε πολύ αυτό που άκου­γα και αυτό που έβλε­πα. Στα 12 με 13 μου χρό­νια, έβαζα τρα­γού­δια και κου­νού­σα ρυθ­μι­κά τα χέρια μου, ου­σια­στι­κά έκανα ό,τι έκανε και ο θείος μου. Προ­σπα­θού­σα να τον μι­μη­θώ. Στην συ­νέ­χεια ξε­κί­νη­σα μα­θή­μα­τα στη Ρόδο, με τον Νίκο τον Χα­σά­πη, που με βο­ή­θη­σε πάρα πολύ. Εκανα μα­θή­μα­τα μαζί του από τα 13 μου χρό­νια μέχρι και τα 18, όταν και ήρθα στην Αθήνα. Στον 1,5 μήνα από τότε που ξε­κί­νη­σα μα­θή­μα­τα, πήρα τα πρώτα μου τύ­μπα­να και από τότε συ­νει­δη­το­ποί­η­σα τι θέλω να κάνω στην ζωή μου. Ημουν σί­γου­ρος για τον δρόμο που θα ακο­λου­θού­σα.

• Πα­ράλ­λη­λα λοι­πόν με το σχο­λείο, έκα­νες και εντα­τι­κά μα­θή­μα­τα μου­σι­κής.

Ναι. Πα­ράλ­λη­λα έπαι­ζα κιό­λας μου­σι­κή. Από 14 ετών, ξε­κί­νη­σα να παίζω μου­σι­κή σε διά­φο­ρα μα­γα­ζιά στη Ρόδο.

• Πέ­ρα­σες την βά­σα­νο των πα­νελ­λα­δι­κών εξε­τά­σε­ων;

Αρ­χι­κά σκε­φτό­μουν να δώσω πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις για το Τμήμα Μου­σι­κών Σπου­δών του Ιο­νί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου στην Κέρ­κυ­ρα…

• Αρα προ­σα­να­το­λι­σμέ­νος ήσουν πάντα στην μου­σι­κή, δεν ήθε­λες να ασχο­λη­θείς με κάτι άλλο επαγ­γελ­μα­τι­κά.

Όχι, δεν ήθελα να ασχο­λη­θώ με τί­πο­τα άλλο.

• Τε­λι­κά έδω­σες, πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις;

Όχι, δεν έδωσα. Πριν απο­φα­σί­σω όμως ότι δεν θα δώσω πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις, ξε­κί­νη­σα να ψάχνω τις εναλ­λα­κτι­κές λύ­σεις που θα μπο­ρού­σα να έχω. Στην αρχή σκε­φτό­μουν να πάω στην Αγ­γλία, όπου μένει η νονά μου, και ξε­κί­νη­σα να ψάχνω πα­νε­πι­στή­μια για εκεί. Τυ­χαία, η αδελ­φή μου, συ­νά­ντη­σε στον χώρο ερ­γα­σί­ας της, στην Κρήτη, μια μπά­ντα της οποί­ας ο ντρά­μερ ήταν τότε και είναι μέχρι σή­με­ρα, κα­θη­γη­τής στο Ωδείο του Φί­λιπ­που Νάκκα, όπου φοιτώ σή­με­ρα. Η αδελ­φή μου, λοι­πόν, ρώ­τη­σε και έμαθε κά­ποια πράγ­μα­τα για το Ωδείο κι αρ­χί­σα­με να το ψά­χνου­με, διότι συ­νερ­γά­ζε­ται με το Πα­νε­πι­στή­μιο του Berklee College of Music της Βο­στώ­νης, κι έτσι σκέ­φτη­κα ότι θα υπήρ­χε μια προ­ο­πτι­κή. Εφ΄ό­σον λοι­πόν υπήρ­χε η πι­θα­νό­τη­τα της υπο­τρο­φί­ας στο Berklee, απο­φά­σι­σα να έρθω στην Αθήνα και να φοι­τή­σω στο Ωδείο του Φί­λιπ­που Νάκκα.

• Οι γο­νείς σου ήταν σύμ­φω­νοι, όταν τους ανα­κοί­νω­σες ότι θα ασχο­λη­θείς απο­κλει­στι­κά και μόνο με την μου­σι­κή;

Ναι, ήταν σύμ­φω­νοι. Πάντα οι γο­νείς αλλά και όλη η οι­κο­γέ­νειά μου στή­ρι­ζαν στις απο­φά­σεις μου. Ο πα­τέ­ρας μου, έχει τρέλα με την μου­σι­κή και από την αρχή ήταν υπο­στη­ρι­κτι­κός.

• Και πότε φτά­νεις στην Αθήνα;

Φτάνω στην Αθήνα 18 ετών, μετά το σχο­λείο, τον Οκτώ­βριο του 2015.

• Επι­λέ­γεις να ασχο­λη­θείς με την μου­σι­κή και να ξε­κι­νή­σεις τις σπου­δές σου στο αντι­κεί­με­νο, εν μέσω της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης επι­λέ­γο­ντας ένα, από τα πολλά επαγ­γέλ­μα­τα, που έχουν πλη­γεί ση­μα­ντι­κά. Πα­ρά­τολ­μο βήμα…

Πα­ρά­τολ­μο ναι, αλλά δεν με τρό­μα­ξε αυτό. Ισως επει­δή πάντα δού­λευα, ακόμα και στη Ρόδο από 14 ετών, δεν στα­μά­τη­σα να παίζω.

• Πι­στεύ­εις, λοι­πόν, σε αυτό που επέ­λε­ξες.

Ναι, πι­στεύω γιατί πάντα οι δου­λειές μου, με οδη­γού­σαν από την μία στην άλλη, πάντα μου ανοί­γο­νταν πόρ­τες. Ηξερα ότι αυτό ήθελα να κάνω.

• Η υπο­τρο­φία στο Berklee, πώς ήρθε;

Το Berklee College of Music, στέλ­νει κάθε χρόνο κα­θη­γη­τές στην Ελ­λά­δα και σε όλο τον κόσμο, για audition, ώστε να εντο­πί­σει τα­λα­ντού­χους μου­σι­κούς και να τους χο­ρη­γή­σει υπο­τρο­φία. Στην Ελ­λά­δα, έγινε τον πε­ρα­σμέ­νο Φε­βρουά­ριο, όπου πήγα κι εγώ. Είχα δώσει και πέ­ρυ­σι, γνω­ρί­ζο­ντας ότι δεν είμαι έτοι­μος, αλλά το έκανα για την εμπει­ρία, κι έτσι φέτος, γνω­ρί­ζο­ντας τι με πε­ρι­μέ­νει, πήγα με λι­γό­τε­ρο άγχος και πολύ καλά προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος. Πε­ρί­με­να πολύ καιρό για τα απο­τε­λέ­σμα­τα… Μά­λι­στα, το Πα­νε­πι­στή­μιο είχε ενη­με­ρώ­σει το Ωδείο μου, ότι φέτος δεν θα πά­ρουν πολ­λούς τρα­γου­δι­στές, τρα­γου­δί­στριες και ντρά­μερ, επει­δή είχαν ήδη πολ­λούς, κι αυτό, η αλή­θεια είναι, πως με απο­θάρ­ρυ­νε.

• Και τε­λι­κά;

Τε­λι­κά, πριν από πε­ρί­που έναν μήνα ήρθε το mail από το Berklee College of Music, που με ενη­μέ­ρω­νε ότι έχω κερ­δί­σει την υπο­τρο­φία και μου δια­θέ­τει 17.000 δο­λά­ρια για τα δί­δα­κτρα!

• Πε­ρί­με­νες από τον Φε­βρουά­ριο μέχρι τον Μάιο για την απά­ντη­ση;

Ναι! Όλοι όσοι είχαν πε­ρά­σει από την Ελ­λά­δα audition, είχαν ενη­με­ρω­θεί για τα απο­τε­λέ­σμα­τα, εκτός από εμένα!

• Τε­λευ­ταί­ος και κα­λύ­τε­ρος, όπως φά­νη­κε!

Κάπως έτσι! Χά­ρη­κα πάρα πολύ!

• Από δω και πέρα τώρα τι γί­νε­ται;

Εκτός από τα 17.000 δο­λά­ρια, έλαβα άλλα 7.000 ευρώ ως υπο­τρο­φία από το Ωδείο Φί­λιπ­πος Νάκ­κας. Το συ­νο­λι­κό κό­στος όμως των δι­δά­κτρων είναι πολύ υψη­λό­τε­ρο και φτά­νει τα 41.000 δο­λά­ρια τον χρόνο, χρή­μα­τα τα οποία δεν δια­θέ­τω. Ο κύ­κλος σπου­δών είναι διε­τής και τα χρή­μα­τα της υπο­τρο­φί­ας, τόσο από το Πα­νε­πι­στή­μιο όσο και από το Ωδείο, θα κα­τα­βλη­θούν και του χρό­νου, για το δεύ­τε­ρο έτος σπου­δών.

Όμως πα­ρα­μέ­νει ένα με­γά­λο κε­φά­λαιο που θα πρέ­πει να κα­λύ­ψω. Γι­΄αυ­τό, μαζί με την αδελ­φή μου που με στη­ρί­ζει πάρα πολύ, ξε­κι­νή­σα­με να στέλ­νου­με επι­στο­λές σε ιδρύ­μα­τα που χο­ρη­γούν υπο­τρο­φί­ες, σε μια προ­σπά­θεια να κα­τα­φέ­ρου­με να κα­λύ­ψου­με το ποσό που απο­μέ­νει. Είναι ση­μα­ντι­κό να ανα­φέ­ρω, ότι μας έχει βοη­θή­σει πάρα πολύ ο αντι­δή­μαρ­χος Οι­κο­νο­μι­κών κ. Σάβ­βας Δια­κο­στα­μα­τί­ου, ο οποί­ος μας κα­τευ­θύ­νει για το πού μπο­ρού­με να απευ­θυν­θού­με. Το Ιδρυ­μα Στα­μα­τί­ου, μας απά­ντη­σε πως θα κα­λύ­ψει ένα μέρος των δι­δά­κτρων, έχου­με απευ­θυν­θεί και σε ιδιώ­τες και τώρα πε­ρι­μέ­νου­με απα­ντή­σεις να δούμε αν θα κα­τα­φέ­ρου­με να κα­λύ­ψου­με το ποσό. Θα ερ­γα­στώ και στους μήνες που απο­μέ­νουν για να κα­τα­φέ­ρω να συ­γκε­ντρώ­σω κά­ποια χρή­μα­τα κι ελ­πί­ζω όλα να πάνε καλά.

• Εσύ πότε πρέ­πει να φύ­γεις για την Αμε­ρι­κή;

Εγώ πρέ­πει να φύγω το αρ­γό­τε­ρο τον Αύ­γου­στο, διότι τον Σε­πτέμ­βριο ξε­κι­νούν τα μα­θή­μα­τα.

• Εχεις πε­ρί­που δυό­μι­ση μήνες μπρο­στά σου για να βρεις υπο­στη­ρι­κτές της προ­σπά­θειάς σου και να μπο­ρέ­σεις να κά­νεις το όνει­ρό σου πραγ­μα­τι­κό­τη­τα…

Ναι, πι­στεύω ότι θα τα κα­τα­φέ­ρω.

• Ου­σια­στι­κά, είσαι μια ανάσα πριν από το με­γά­λο βήμα. Όταν στα 13 σου χρό­νια ξε­κί­νη­σες να ασχο­λεί­σαι με την μου­σι­κή, σκε­φτό­σουν μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη;

Δεν ήξερα αν θα έφτα­να σε αυτό το ση­μείο, ήξερα όμως ότι ήθελα να προ­σπα­θή­σω. Από κει και πέρα, έκανα ό,τι μπο­ρού­σα για να τα κα­τα­φέ­ρω. Ηθελα, ούτως ή άλλως, να φύγω από την Ελ­λά­δα.

• Γιατί;

Γιατί στην Ελ­λά­δα, ως μου­σι­κός, δεν έχεις πολ­λές ευ­και­ρί­ες εξέ­λι­ξης και ει­δι­κά στην πε­ρί­ο­δο της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης. Η μόνη προ­ο­πτι­κή με καλές οι­κο­νο­μι­κές απο­λα­βές, είναι να δου­λεύ­εις σε νυ­χτε­ρι­νά μα­γα­ζιά. Αυτό το έχω κάνει για κά­ποια χρό­νια, και δεν είναι αυτό που θα ήθελα να κάνω για όλη μου την ζωή, θέλω να κάνω και κάτι άλλο.

• Τι είναι αυτό το κάτι άλλο που θα ήθε­λες να κά­νεις;

Από το να δου­λεύω ως μου­σι­κός, ως μο­νά­δα και να με κα­λούν σε αξιό­λο­γες δου­λειές στο εξω­τε­ρι­κό μέχρι να έχω μια δική μου μπά­ντα και να τα­ξι­δεύ­ου­με. Στην Ελ­λά­δα, δεν έχεις πολ­λές επι­λο­γές. Ακόμα και η ερ­γα­σία σε νυ­χτε­ρι­νά μα­γα­ζιά έχει ημε­ρο­μη­νία λήξης, μέχρι πότε θα μπο­ρείς να το κά­νεις; Είναι κάτι που σε φθεί­ρει. Δεν έχει καμία εξέ­λι­ξη και μέ­νεις πάντα στά­σι­μος.

• Αρα μετά τις σπου­δές σου, σκέ­φτε­σαι να μεί­νεις στην Αμε­ρι­κή.

Σκέ­φτο­μαι να μείνω και να ανα­ζη­τή­σω ερ­γα­σία στο αντι­κεί­με­νό μου. Τώρα αν θα είναι στην Βο­στώ­νη, ή στην Νέα Υόρκη όπου σκέ­φτο­μαι να πάω, δεν ξέρω. Θέλω όμως να μείνω στο εξω­τε­ρι­κό…