Ο Κ. Σακελλάρης, έναν χρόνο μετά την περιπέτεια της υγείας του: «Δώστε μας κίνητρα για να μείνουμε στα νησιά μας»

Κυριάκο, πριν από έναν χρόνο, είχες απα­σχο­λή­σει την κοινή γνώμη, λόγω της περι­πέ­τειας της υγείας σου, όταν επί δύο ημέρες με εκτε­τα­μένα εγκαύ­ματα περί­με­νες να μετα­φερ­θείς από την Τήλο στη Ρόδο. Τι σου έμεινε από αυτή την περι­πέ­τεια;

Ευτυχώς από τραύ­ματα και θέματα υγειάς τίποτα, έκτος από κάτι σημάδια που έχω ακόμη στο χέρι. Δεν έχει μείνει τίποτα παρα­πάνω, το μόνο θέμα είναι ότι υπάρχει πλέον στο μυαλό η ανα­σφά­λεια μήπως συμβεί κάτι πιο σοβαρό, κυρίως στα παιδιά.

Τα παι­δά­κια τι ηλικία έχουν;

Είναι 9 και 11.

Εσύ γεν­νή­θη­κες στην Τήλο;

Όχι, εγώ γεν­νή­θηκα και πήγα σχολείο στη Ρόδο. Ερχό­μα­σταν εδώ καλο­και­ρι­νές δια­κο­πές και μετα­κο­μί­σαμε στην Τήλο όταν ήμουν περίπου 16 χρονών. Είχε ανοίξει ένα μαγαζί ο πατέρας μου, ερχό­μα­σταν εδώ το καλο­καίρι και βοη­θού­σαμε όλοι. Μόνο δύο χρονιές χρειά­στηκε να πηγαίνω το χειμώνα στη Ρόδο, για τελειώσω το σχολείο.

Οπότε απο­φα­σί­ζεις, τελειώ­νο­ντας το σχολείο, να μετα­κο­μί­σεις στην Τήλο, όπου τα καλο­καί­ρια υποθέτω είναι καλύ­τερα από πολλές απόψεις. Αλλά εσύ το ατύχημα το έπαθες χειμώνα.

Ναι, στις 15 Φεβρουα­ρίου συγκε­κρι­μένα, την ημέρα των γενε­θλίων της γυναί­κας μου.

Τι συνέβη, λοιπόν, εκείνη την ημέρα;

Απο­φά­σισα εκείνη την ημέρα να μην ανοί­ξουμε το μαγαζί μας, λόγω των γενε­θλίων της γυναί­κας μου, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχει πολλή δουλειά τον χειμώνα, και να μεί­νουμε στο σπίτι να γιορ­τά­σουμε. Στο σπίτι έχουμε ένα τζάκι το οποίο λει­τουρ­γεί με υγρό βιο­αι­θα­νό­λης. Αυτό έχει τρεις εστίες, είχε σβήσει η πρώτη, είχε σβήσει η δεύτερη και η τρίτη ήταν έτοιμη να σβήσει κι αυτή. Εκείνη την στιγμή πήρε ένας φίλος τηλέ­φωνο για να μας ευχηθεί κι εγώ πήγα να συμπλη­ρώσω υγρό στο τζάκι το οποίο είναι σε ένα μπου­κάλι, φαντά­σου λίγο μεγα­λύ­τερο από του οινο­πνεύ­μα­τος, χωρίς όμως να έχω συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι δεν είχε σβήσει ακόμα η τρίτη εστία. Αφη­ρη­μέ­νος όπως ήμουν, έριξα το υγρό στην αναμ­μένη εστία, οπότε έγινε κατά κάποιο τρόπο εισ­ρό­φηση, ακο­λού­θησε έκρηξη κι έσκασε το μπου­κάλι μπροστά μου, καθαρά από απρο­σε­ξία. Ολο αυτό το υγρό, πετά­χτηκε πάνω μου και ξαφνικά βρί­σκο­μαι μέσα στο σπίτι να φλέ­γο­μαι στο πρόσωπο και στο σώμα. Εκείνη την ώρα βέβαια, δεν μπο­ρούσα να δω ότι και­γό­ταν το σώμα μου, είχα εστιά­σει στο πρόσωπό μου που είχε πάρει φωτιά και λόγω του ότι το υγρό αυτό είναι βρα­δύ­καυ­στο -δεν είναι σαν το οινό­πνευμα που εξα­τμί­ζε­ται εύκολα- δεν έσβηνε με τίποτα. Εκείνη την ώρα βρήκα την ψυχραι­μία να πιάσω ένα μαξι­λάρι από τον καναπέ και να το βάλω στο πρόσωπό μου για να σβήσει η φωτιά, αλλά δεν έσβηνε! Εβαζα κι έβγαζα το μαξι­λάρι από το πρόσωπό μου και η φωτιά συνέ­χιζε να καίει. Μετά από αρκετά δευ­τε­ρό­λε­πτα, μπορεί και λεπτό, κατά­φερα να σβήσω τη φωτιά στο πρόσωπο αλλά στο σώμα δεν έσβηνε. Ηταν κι ένας φίλος μου στο σπίτι που προ­σπα­θούσε με ένα άλλο μαξι­λάρι να μου σβήσει τη φωτιά από το σώμα, γιατί είχε «αρπάξει» η μπλούζα μου, η φωτιά όμως δεν έσβηνε και ανα­γκά­στηκα να βγάλω τη φλε­γό­μενη μπλούζα.

Η περι­πέ­τειά σου όμως Κυριάκο δεν σταματά εκεί…

Η περι­πέ­τεια δυστυ­χώς δεν σταματά εκεί. Ξεκινά από εκεί και αρχί­ζουν μετά τα χει­ρό­τερα. Εκείνη, λοιπόν, τη στιγμή δεν είχα συνει­δη­το­ποι­ή­σει επα­κρι­βώς τι είχε συμβεί. Εριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου όμως εκείνη την ώρα, δεν φάνηκε κάτι, ούτε είχα ιδιαί­τερο πόνο. Παρ΄όλα αυτά είχα πει και στη σύζυγό μου και στον φίλο μας που ήταν στο σπίτι, να πάρουμε τηλέ­φωνο τον γιατρό ώστε να με δει μόνο για προ­λη­πτι­κούς λόγους! Τότε δεν υπήρχε γιατρός στο νησί και τη θέση κάλυπτε ένας στρα­τιω­τι­κός γιατρός που υπη­ρε­τούσε στο νησί, ο οποίος ήρθε πολύ γρήγορα. Στη διάρ­κεια της δια­δρο­μής όμως, μέχρι να φτάσω στο ιατρείο, στα­μά­τησα στο μαγαζί των γονιών μου για να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου και στο χέρι μου, γιατί άρχισα να ζεσταί­νο­μαι πάρα πολύ. Οσο νερό όμως και να έριχνα έβλεπα ότι αυτό δεν με ανα­κού­φιζε, ένιωθα να καί­γο­μαι και άρχισε το σώμα μου να τρέμει… Μόλις πήγα στο ιατρείο και με ξάπλω­σαν στο κρεβάτι, άρχισε ο εφιάλ­της. Δεν νομίζω να μπορεί να νιώσει άνθρω­πος χει­ρό­τερο πόνο από αυτόν του εγκαύ­μα­τος. Εγώ αυτό που θυμάμαι είναι ότι προ­σπα­θούσα να ελέγξω τον πόνο, να ελέγξω το σώμα μου, για να μπο­ρέ­σει ο γιατρός να μου βάλει τον ορό, αλλά ήταν αδύ­να­τον. Ακουγα τον γιατρό που μου έλεγε να ηρεμήσω για να μπο­ρέ­σει να μου βάλει την “πετα­λούδα”, αλλά το σώμα μου δεν μπο­ρούσε να συνερ­γα­στεί. Πετα­γό­μουν πάνω, από τους φρι­κτούς πόνους. Φίλοι και συγ­γε­νείς με κρα­τού­σαν, δύο από τα χέρια και δύο από τα πόδια, για να με στα­θε­ρο­ποι­ή­σουν ώστε να κάνει ο γιατρός τη δουλειά του αλλά ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Θυμάμαι ότι γύρω στις 12 πια τα μεσά­νυ­χτα δεν μπο­ρούσα να ηρεμήσω με τίποτα. Και δεν μπο­ρούσα να ηρεμήσω γιατί δεν υπήρχαν τα παυ­σί­πονα που έπρεπε να υπάρ­χουν στο ιατρείο, που απ΄ότι έμαθα στη συνέ­χεια, αυτές οι περι­πτώ­σεις αντι­με­τω­πί­ζο­νται με ισχυ­ρό­τατα παυ­σί­πονα.

Οπότε δεν μπορείς να λάβεις την κατάλ­ληλη φαρ­μα­κευ­τική αγωγή και κρίνει ο γιατρός ότι πρέπει να μετα­φερ­θείς στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου.

Ναι. Κι απ΄ότι μου είπαν, γιατί εγώ δεν το θυμάμαι, και η πίεσή μου είχε φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα και κιν­δύ­νευε η καρδιά μου μετά από όλο αυτό το σοκ.

Όμως δεν μπο­ρού­σες να μετα­φερ­θείς στη Ρόδο.

Δεν μπο­ρούσα να μετα­φερθώ γιατί οι και­ρι­κές συν­θή­κες ήταν πολύ άσχημες και δεν μπο­ρούσε να προ­σεγ­γί­σει το νησί ούτε πλωτό μέσο του Λιμε­νι­κού αλλά ούτε και ελι­κό­πτερο του ΕΚΑΒ.

Πόσες μέρες έμεινες στην Τήλο περι­μέ­νο­ντας βοήθεια;

Ημουν στο ιατρείο της Τήλου δύο μέρες σε αυτή την κατά­σταση, χωρίς ισχυρά παυ­σί­πονα, με έναν γιατρό όμως που προ­σπα­θούσε να κάνει ό,τι ήταν ανθρω­πί­νως δυνατόν με ό,τι μέσα είχε στη διάθεσή του. Ηταν συνεχώς πάνω από το κεφάλι μου και δεν έλειψε ούτε στιγμή. Το περι­στα­τικό έγινε Τετάρτη και έφυγα για τη Ρόδο με το πλοίο της γραμμής που πέρασε την Παρα­σκευή…

Χρειά­στηκε μετά να νοση­λευ­τείς στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου;

Πήγα στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου κι εκεί οι γιατροί μου είπαν ότι ο κίν­δυ­νος είχε ξεπε­ρα­στεί πια, είχε περάσει η μεγάλη μπόρα, αλλά έπρεπε να γίνει θερα­πεία για τα εγκαύ­ματα που είχα στο πρόσωπο και στο χέρι. Δεν νοση­λεύ­τηκα, αλλά ανα­γκά­στηκα να μείνω στη Ρόδο και να ακο­λου­θήσω θερα­πεία για περίπου έναν μήνα. Τα τραύ­ματα ήταν εκτε­τα­μένα, αρκεί να σου πω ότι από το χέρι μου είχε φύγει όλο το δέρμα από τον καρπό μέχρι και την μασχάλη.

Σήμερα η Τήλος έχει γιατρό;

Αν και έχει ανοίξει η θέση του διευ­θυ­ντή στο Ιατρείο, κι έγιναν δύο προ­κη­ρύ­ξεις, δεν εκδη­λώ­θηκε ενδια­φέ­ρον με απο­τέ­λε­σμα και πάλι να έχουμε μόνον ένα στρα­τιω­τικό γιατρό, που υπη­ρε­τεί τη θητεία του στην Τήλο.

Που σημαί­νει ότι ζεις με την ανα­σφά­λεια μην συμβεί κάτι στα παιδιά σου, στην οικο­γέ­νειά σου, στους οικεί­ους σου…

Ναι, έτσι είναι. Γιατί, μην ξεχνάμε, ότι εξαρ­τά­σαι από τον καιρό. Αν οι και­ρι­κές συν­θή­κες το επι­τρέ­πουν μπορείς να μετα­φερ­θείς σε ένα νοσο­κο­μείο αλλά αν σου τύχει ανάλογο περι­στα­τικό με αυτό που συνέβη σε μένα και ο καιρός είναι κακός, τότε δεν μπορείς να κάνεις τίποτα εκτός από το να περι­μέ­νεις.

Σου πέρασε από μυαλό, μετά από αυτό το περι­στα­τικό, να φύγεις από το νησί και να έρθεις με την οικο­γέ­νειά σου στη Ρόδο;

Κάποιες φορές πέρασε από το μυαλό μου, παρ΄ότι ζω εδώ με την οικο­γέ­νειά μου κι έχω την επι­χεί­ρησή μου. Σκέ­φτηκα αν συμβεί κάτι σοβαρό στα παιδιά μου τι θα κάνω, πώς θα το αντι­με­τω­πίσω; Μας κρατάει όμως εδώ η αγάπη μας για τον τόπο μας. Οι δυσκο­λίες είναι τόσο μεγάλες σε ένα μικρό νησί, που αν δεν το αγαπάς και δεν αγω­νί­ζε­σαι γι αυτό, είναι δύσκολο να κρα­τη­θείς στον τόπο αυτόν, με τα κίνητρα που δεν σου δίνουν πλέον. Τα μικρά νησιά επι­βιώ­νουν, χάρις στην αγάπη και την στήριξη του κόσμου, όχι του κράτους. Είναι ελπι­δο­φόρο να βλέπεις τα σχολεία μας γεμάτα παιδιά, αυτά είναι η ελπίδα, εκεί ποντά­ρουμε, αλλά για να μπο­ρέ­σουν κι αυτά να μείνουν εδώ θα πρέπει εμείς να προ­σπα­θή­σουμε περισ­σό­τερο και να κάνουμε ό,τι καλύ­τερο μπο­ρούμε για συνε­χί­σουν να μένουν στο νησί. Για να ελπίζω εγώ ότι τα παιδιά μου μεγα­λώ­νο­ντας θα μείνουν στον τόπο τους και θα τον υπο­στη­ρί­ξουν κι εκείνα όσο μπορούν, πρέπει να φρο­ντί­σουμε να τους παρέ­χουμε κίνητρα. Παρά τις υπο­σχέ­σεις που ακούμε κατά καιρούς, στην πράξη δεν γίνεται τίποτα. Μετά από τις δια­στά­σεις που πήρε το δικό μου ατύχημα, θα περί­μενε κανείς να έχει αλλάξει κάτι, όμως ουσια­στικά δεν έχει αλλάξει τίποτα. Βέβαια, αν από την άλλη, αν το Υπουρ­γείο προ­κη­ρύσ­σει τη θέση και δεν βρί­σκε­ται ενδια­φε­ρό­με­νος γιατρός, δεν ξέρω τι άλλο θα μπο­ρούσε να γίνει… Όμως δεν υπάρ­χουν οι παροχές και τα κίνητρα για να μπο­ρέ­σει να κρα­τη­θεί ο κόσμος σε μικρά νησιά, όπως είναι η Τήλος. Υπάρχει πρό­βλημα με τις συγκοι­νω­νίες, με τους για­τρούς, καταρ­γή­θη­καν και οι μειω­μέ­νοι φορο­λο­γι­κοί συντε­λε­στές… Εγώ ζω στην Τήλο και έχω τις ίδιες υπο­χρε­ώ­σεις με τους κατοί­κους της Μυκόνου και της Ρόδου, το κράτος δεν μου εξα­σφα­λί­ζει όμως τις ίδιες παροχές που απο­λαμ­βά­νουν οι κάτοι­κοι των μεγα­λύ­τε­ρων νησιών.

Όταν έγινε αυτό το περι­στα­τικό, επι­κοι­νώ­νη­σαν μαζί σου πολι­τι­κοί;

Ναι, επι­κοι­νώ­νη­σαν. Για να μου ευχη­θούν και για να μου πουν ότι αν χρεια­στώ κάτι θα είναι δίπλα μου, εγώ όμως δεν τους χρεια­ζό­μουν εκείνη τη στιγμή, τους χρειά­ζο­μαι στην καθη­με­ρι­νό­τητά μου και στις δυσκο­λίες που περνάει ο τόπος μου. Είναι κρίμα, γιατί έχουμε τόσο ωραία νησιά, κι όπως απο­δει­κνύ­ε­ται και με τα τελευ­ταία γεγο­νότα, είναι τόσο σημα­ντικά γεω­πο­λι­τικά, που θα έπρεπε να τυγ­χά­νουν μεγα­λύ­τε­ρης προ­σο­χής από το κεντρικό κράτος.