Στο εδώλιο επιτελείς του καζίνο Ρόδου για φοροδιαφυγή

Για την 4η Μαρτίου 2021 προσ­διο­ρί­στηκε από την Εισαγ­γε­λία Εφετών Δωδε­κα­νή­σου η εκδί­καση, ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των, υπό­θε­σης με κατη­γο­ρού­μενο για φορο­δια­φυγή τον πρόεδρο και διευ­θύ­νο­ντα σύμ­βουλο της εται­ρείας Καζίνο Ρόδου ΑΕ και δύο επι­τε­λείς της επι­χεί­ρη­σης.

Τους απο­δί­δε­ται συγκε­κρι­μένα ότι τέλεσαν το αδίκημα με τις ειδι­κό­τε­ρες μορφές:

– Της ανα­κρι­βούς απο­δό­σεως στο Δημόσιο του ανα­λο­γού­ντος φόρου προ­στι­θέ­με­νης αξίας (ΦΠΑ), προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γει την πληρωμή του, το δε προς απόδοση ποσό του Φ.Π.Α. που δεν απο­δό­θηκε υπερ­βαί­νει σε κάθε δια­χει­ρι­στική περίοδο τα 100.000 ευρώ και

– Της υπο­βο­λής ανα­κρι­βούς δήλωσης φορο­λο­γίας εισο­δή­μα­τος και συγκε­κρι­μένα, προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γει την πληρωμή φόρου υπέβαλε ανα­κριβή δήλωση ενώ ο φόρος, ο οποίος ανα­λο­γεί στα καθαρά εισο­δή­ματα, τα οποία έχουν απο­κρυ­βεί, υπερ­βαί­νει σε κάθε δια­χει­ρι­στική περίοδο τα 150.000 ευρώ.

Ο πρό­ε­δρος της επι­χεί­ρη­σης κατη­γο­ρεί­ται ότι το οικο­νο­μικό έτος 2013 απέδωσε ΦΠΑ ανα­κρι­βώς, υπο­λει­πό­μενο κατά 141.529,50 €, έναντι του πράγ­ματι οφει­λο­μέ­νου και το 2012 υπο­λει­πό­μενο κατά 202.162,10 €.

Απο­λο­γού­με­νος αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά τα όσα του απο­δί­δο­νται τονί­ζο­ντας μεταξύ άλλων ότι κατά το επίδικο χρονικό διά­στημα δεν είχε καμία εκτε­λε­στική εξουσία.

Κατέ­στησε σαφές ότι προ­κει­μέ­νου να αντε­πε­ξέλ­θει οικο­νο­μικά η εται­ρεία στό­χευσε στην αλλο­δαπή πελα­τεία κυρίως από Ισραήλ και προ­σέ­φε­ραν ανταλ­λάγ­ματα.

Μεταξύ άλλων προ­σέ­φε­ραν δωρεάν διαμονή, αερο­πο­ρικά εισι­τή­ρια και δια­τροφή, ανα­λό­γως των παικτών.

Το τμήμα μάρ­κε­τινγκ της εται­ρείας εκπό­νησε πρό­γραμμα και το λογι­στή­ριο αλλά και οι Ορκωτοί Λογι­στές έκριναν σύν­νο­μες τις προ­σφο­ρές και τις λογι­στι­κές εγγρα­φές.

Τόνισε ακόμη ότι έχουν προ­σφύ­γει στα Διοι­κη­τικά Δικα­στή­ρια για την ακύρωση των προ­στί­μων και επε­σή­μα­ναν ότι η Φορο­λο­γική Αρχή λαμ­βά­νει ως βάση υπο­λο­γι­σμού της φορο­λο­γη­τέας αξίας των δωρεάν δια­μο­νών το συνο­λικό κόστος λει­τουρ­γίας του ξενο­δο­χείου, αφαι­ρώ­ντας από αυτό τα πραγ­μα­τικά έσοδα από τις δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις, καθώς και την αξία των αυτο­πα­ρα­δό­σεων, που μόνη της υπο­λό­γισε η εται­ρεία.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι η φορο­λο­γική αρχή συνυ­πο­λο­γί­ζει στη φορο­λο­γη­τέα αξία και όλες τις πάγιες και ανε­λα­στι­κές δαπάνες, που συν­δέ­ο­νται με την ίδια τη δια­τή­ρηση του ξενο­δο­χείου σε λει­τουρ­γία, ήτοι πραγ­μα­το­ποιού­νται αδια­φό­ρως εάν τα οικεία δωμάτια χρη­σι­μο­ποιού­νται ή όχι, όπως, για παρά­δειγμα οι απο­σβέ­σεις ή το μόνιμο προ­σω­πικό του ξενο­δο­χείου.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Ακης Δημη­τριά­δης.