Κωνσταντίνα Δαούτη: «Από μικρή έδινα παραστάσεις στο σαλόνι του σπιτιού μας»

Συ­νέ­ντευ­ξη

στον Δημ. Γκαρ­τζώ­νη

Η Κων­στα­ντί­να Δα­ού­τη είναι μία νέα, δυ­να­μι­κά ανερ­χό­με­νη ηθο­ποιός. Μικρή συ­νή­θι­ζε να δίνει πα­ρα­στά­σεις στο σα­λό­νι του σπι­τιού της στη Ρόδο σε φί­λους και συγ­γε­νείς. Σή­με­ρα, πατά γερά στο θε­α­τρι­κό σα­νί­δι, κα­τα­κτώ­ντας κοινό και κρι­τι­κούς.

Αυτή την πε­ρί­ο­δο, η Κων­στα­ντί­να υπο­δύ­ε­ται εξαι­ρε­τι­κά την Άννα Φρανκ στην πα­ρά­στα­ση “Άννα Φρανκ – Το ημε­ρο­λό­γιο”, στο θέ­α­τρο “Χυ­τή­ριο”. «Αυτό που προ­σπα­θώ να κάνω, είναι να δα­νεί­σω το σώμα μου και τη φωνή μου στην Άννα, ώστε να ακου­στούν σή­με­ρα αυτά, τα τόσο ση­μα­ντι­κά, που βίωσε και έγρα­ψε τότε. Είναι μια μα­γι­κή στιγ­μή, σαν να μπο­ρείς να επα­να­φέ­ρεις κά­ποιον στην ζωή, σαν να μπο­ρείς, έστω για αυτές τις δύο ώρες, να του δώ­σεις βήμα να πει την ιστο­ρία του», δη­λώ­νει σε συ­νέ­ντευ­ξή της προς τη «δη­μο­κρα­τι­κή».

• Παί­ζε­τε στην πα­ρά­στα­ση «Άννα Φρανκ-Το ημε­ρο­λό­γιο», εν­σαρ­κώ­νο­ντας τον ομώ­νυ­μο πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο. Πώς είναι να υπο­δύ­ε­στε ένα πρό­σω­πο, η ιστο­ρία του οποί­ου έχει συ­γκι­νή­σει εκα­τομ­μύ­ρια κό­σμου ανά τη γη όλα αυτά τα χρό­νια;

Είναι πολύ συ­γκι­νη­τι­κό και ταυ­τό­χρο­να δύ­σκο­λο. Νιώθω ένα μικρό «βάρος» στους ώμους μου, αν μπορώ να το πω έτσι. Η Άννα Φρανκ ήταν υπαρ­κτό πρό­σω­πο, ο κό­σμος έχει δια­βά­σει το ημε­ρο­λό­γιο, υπάρ­χουν ντο­κου­μέ­ντα που την απει­κο­νί­ζουν, έχου­με δείγ­μα γρα­φής και σκέ­ψης της, επο­μέ­νως υπάρ­χει μια κάπως «δια­μορ­φω­μέ­νη» ει­κό­να στο μυαλό του θεατή όταν έρ­χε­ται να δει την πα­ρά­στα­ση. Προ­σω­πι­κά, προ­τι­μώ να μην μένω σε αυτό. Αυτό που προ­σπα­θώ να κάνω, είναι να δα­νεί­σω το σώμα μου και τη φωνή μου στην Άννα, ώστε να ακου­στούν σή­με­ρα αυτά, τα τόσο ση­μα­ντι­κά, που βίωσε και έγρα­ψε τότε. Είναι μια μα­γι­κή στιγ­μή, σαν να μπο­ρείς να επα­να­φέ­ρεις κά­ποιον στην ζωή, σαν να μπο­ρείς, έστω για αυτές τις δύο ώρες, να του δώ­σεις βήμα να πει την ιστο­ρία του.

• Πόσο επί­και­ρα είναι σή­με­ρα τα μη­νύ­μα­τα του έργου;

Πολύ. Πέραν του δια­χρο­νι­κού θέ­μα­τος της εφη­βεί­ας που το δια­τρέ­χει, μιας και βλέ­που­με την ιστο­ρία μέσα από τα μάτια της έφη­βης Άννας Φρανκ, υπάρ­χει μια ανα­τρι­χια­στι­κή επι­και­ρό­τη­τα στο θέμα του. Το έργο είναι βαθιά αντι­ρα­τσι­στι­κό και πολύ τρυ­φε­ρό, κό­ντρα στο πλαί­σιο της επο­χής που εκτυ­λίσ­σε­ται. Αυτή τη στιγ­μή, κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κά βρι­σκό­μα­στε σε μια πε­ρί­ερ­γη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Βλέ­που­με έξαρ­ση του φα­σι­στι­κού ρεύ­μα­τος πα­ρό­λο που –θε­ω­ρη­τι­κά-γνω­ρί­ζου­με την σκο­τει­νή ιστο­ρία που έχει επι­φέ­ρει, της οποί­ας οι μνή­μες είναι ακόμα νωπές. Αυτό το γε­γο­νός με τρο­μά­ζει και με αγ­χώ­νει πολύ. Και νο­μί­ζω πως είναι και ο λόγος που έργα σαν κι αυτό πρέ­πει να ανε­βαί­νουν συ­νέ­χεια. Με λύπη μου δια­πι­στώ­νω πως μάλ­λον χρεια­ζό­μα­στε την υπεν­θύ­μι­ση.

• Έχουν γρα­φτεί πάρα πολύ καλές κρι­τι­κές για την ερ­μη­νεία σας. Τα Μέσα σάς χα­ρα­κτη­ρί­ζουν ως μία ανερ­χό­με­νη και πολλά υπο­σχό­με­νη ηθο­ποιό. Τι μετρά πε­ρισ­σό­τε­ρο για εσάς, οι κρι­τι­κές ή το χει­ρο­κρό­τη­μα;

Και τα δυο είναι ση­μα­ντι­κά, και με κά­ποιο τρόπο το ένα φέρ­νει το άλλο. Δη­λα­δή, δεν νο­μί­ζω πως υπάρ­χει κά­ποιος που θα κα­τα­χει­ρο­κρο­τή­σει μια πα­ρά­στα­ση και μετά θα γρά­ψει μια κακή κρι­τι­κή ή το αντί­θε­το. Τώρα, οι κρι­τι­κές παί­ζουν ρόλο υπο­θέ­τω επαγ­γελ­μα­τι­κά, για να σε γνω­ρί­σει το κοινό, κά­ποιες φορές για να υπάρ­ξει ένα feedback, για να λει­τουρ­γή­σουν ως υλική μνήμη… Το χει­ρο­κρό­τη­μα όμως μετά από μια καλή πα­ρά­στα­ση με συ­γκι­νεί βαθιά. Και ως ηθο­ποιό αλλά και ως θεατή. Με­τα­φέ­ρει μια μο­να­δι­κή ενέρ­γεια.

• Πώς επι­λέ­ξα­τε να γί­νε­τε ηθο­ποιός; Πώς απο­φα­σί­σα­τε να κά­νε­τε στρο­φή στην υπο­κρι­τι­κή μετά τις σπου­δές σας στο Πά­ντειο;

Δεν υπήρ­ξε στρο­φή. Από μικρή έδινα «πα­ρα­στά­σεις» σε γο­νείς και φί­λους στο σα­λό­νι του σπι­τιού μας, έτρε­χα να βάλω τη μου­σι­κή, να αλ­λά­ξω κου­στού­μια, τους έκοβα και χαρ­τά­κια που λει­τουρ­γού­σαν ως ει­σι­τή­ρια. Μια φορά την βδο­μά­δα είχε σί­γου­ρα πα­ρά­στα­ση! Ήξερα πως αυτό θέλω να κάνω. Το Πά­ντειο προ­έ­κυ­ψε στα 17, όταν έπρε­πε να συ­μπλη­ρώ­σω το μη­χα­νο­γρα­φι­κό, και οι γο­νείς μου επέ­με­ναν «σπού­δα­σε και κάτι άλλο, να έχεις ένα χαρτί, και μετά κάνε ό,τι θέ­λεις». Ήθελα όμως, ακόμα και αυτό το χαρτί να ‘ναι κάτι που θα με αφορά. Έψαξα στον οδηγό σπου­δών, επέ­λε­ξα το τμήμα Επι­κοι­νω­νί­ας, Μέσων και Πο­λι­τι­σμού, και ασχο­λή­θη­κα με την πο­λι­τι­στι­κή δια­χεί­ρι­ση. Μου άρε­σαν οι σπου­δές μου. Σχε­τί­ζο­νται άμεσα με το θέ­α­τρο. Αν και στο Πά­ντειο με εν­διέ­φε­ρε πιο πολύ η καλ­λι­τε­χνι­κή επι­μέ­λεια. Με την υπο­κρι­τι­κή ήθελα να ασχο­λη­θώ πρα­κτι­κά, όχι σε θε­ω­ρη­τι­κό επί­πε­δο. Έτσι, ένα χρόνο πριν ολο­κλη­ρώ­σω τις σπου­δές μου, έδωσα εξε­τά­σεις και πέ­ρα­σα στη δρα­μα­τι­κή. Το πρώτο εξά­μη­νο τα έκανα πα­ράλ­λη­λα, έτρε­χα από τη μια σχολή στην άλλη. Ε, μετά πήρα το πτυ­χίο μου, τέ­λειω­σα και με τη δρα­μα­τι­κή και κάπως τα πράγ­μα­τα πήραν το δρόμο τους.

• Πι­στεύ­ε­τε ότι η κρίση ευ­νο­εί την καλ­λι­τε­χνι­κή έκ­φρα­ση; Για να το θέσω δια­φο­ρε­τι­κά, η καλ­λι­τε­χνι­κή έκ­φρα­ση βρί­σκει γό­νι­μο έδα­φος σε πο­λυ­τά­ρα­χους και­ρούς, όπως αυ­τούς που δια­νύ­ου­με;

Η κρίση δεν ξέρω αν ευ­νο­εί ακρι­βώς την καλ­λι­τε­χνι­κή έκ­φρα­ση. Δη­μιουρ­γεί ένα πε­ρι­βάλ­λον αρ­κε­τά ασφυ­κτι­κό, στο οποίο η τέχνη λει­τουρ­γεί συχνά ως από­δρα­ση. Εν μέσω κρί­σης χρειά­ζε­ται να κάνει κά­ποιος δυο και τρεις δου­λειές για να επι­βιώ­σει, που συχνά μπο­ρεί να μην ται­ριά­ζουν στα αι­σθη­τι­κά του κρι­τή­ρια. Αυτό είναι μια θλι­βε­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Από την άλλη, όταν δεν υπάρ­χει πι­θα­νό­τη­τα για επαγ­γελ­μα­τι­κή ανέ­λι­ξη, του­λά­χι­στον οι­κο­νο­μι­κά, αυτό μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ως αφορ­μή για να κάνει κά­ποιος αυτό που πραγ­μα­τι­κά θέλει. Πολλά παι­διά επέ­λε­ξαν άλλα επαγ­γέλ­μα­τα, ενώ ήθε­λαν να ασχο­λη­θούν με την τέχνη «για να έχουν ένα εξα­σφα­λι­σμέ­νο μέλ­λον». Τώρα που το «εξα­σφα­λι­σμέ­νο μέλ­λον» ακού­γε­ται σαν μα­κρι­νό όνει­ρο, βλέ­πεις πε­ρισ­σό­τε­ρο κόσμο να ασχο­λεί­ται με αυτό που γου­στά­ρει. Και αυτό είναι ωραίο.

• Πώς φα­ντά­ζε­στε την καλ­λι­τε­χνι­κή σας εξέ­λι­ξη; Ποια είναι τα μελ­λο­ντι­κά σας σχέ­δια;

Θέλω να συ­νε­χί­σω να μα­θαί­νω. Προ­σπα­θώ να πα­ρα­κο­λου­θώ σε­μι­νά­ρια που σχε­τί­ζο­νται με τη δου­λειά μου, επι­διώ­κο­ντας να εξε­λίσ­σω τα εκ­φρα­στι­κά μου μέσα, βλέπω πα­ρα­στά­σεις, ται­νί­ες, δια­βά­ζω κεί­με­να. Η δου­λειά του ηθο­ποιού δεν στα­μα­τά­ει πάνω στη σκηνή. Υπάρ­χουν πολ­λοί ρόλοι και έργα που θα ήθελα να με­λε­τή­σω εκ των έσω, και είμαι τυ­χε­ρή που μου δί­νε­ται η ευ­και­ρία να πλη­ρώ­νο­μαι για να κάνω αυτό που αγαπώ.

• Αλή­θεια, ονει­ρεύ­ε­στε τη στιγ­μή που θα παί­ξε­τε στη Ρόδο;

Σαφώς. Πα­ντού θα ήθελα να παίξω, αλλά στην Ρόδο έχω δι­κούς μου αν­θρώ­πους και εύ­χο­μαι κά­ποια στιγ­μή να μου δοθεί η ευ­και­ρία να παίξω στο νησί. Ελ­πί­ζω να γίνει σύ­ντο­μα!

*Φώτο: phOtOlifez