Σέργιος Αϊβάζης: «Η Ρόδος χρειάζεται πολιτιστική στρατηγική με όραμα, συνέχεια και εξωστρέφεια»

Έχετε υπη­ρε­τή­σει τον πο­λι­τι­σμό της Ρόδου από δια­φο­ρε­τι­κές θέ­σεις ευ­θύ­νης, από το Μου­σείο Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης και τον ΔΟΠΑΡ μέχρι τη δη­μιουρ­γία ση­μα­ντι­κών διε­θνών πο­λι­τι­στι­κών διορ­γα­νώ­σε­ων. Ποιο θε­ω­ρεί­τε ότι είναι το με­γα­λύ­τε­ρο πο­λι­τι­στι­κό κε­φά­λαιο της Ρόδου και ποια είναι η ευ­και­ρία που πα­ρα­μέ­νει ακόμη ανεκ­με­τάλ­λευ­τη;

Ο τόπος μας, κυρία Ντό­κου, έχει μια μο­να­δι­κή ιστο­ρία και πο­λι­τι­σμό κάτι το οποίο θα πρέ­πει να μας κάνει όλους πε­ρή­φα­νους. Η Ρόδος δια­θέ­τει πλή­θος ορ­γα­νι­σμών και επι­χει­ρή­σε­ων που προ­ά­γουν τον πο­λι­τι­σμό, τις τέ­χνες, τα γράμ­μα­τα και την προ­στα­σία της πο­λι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς. Οι χι­λιά­δες αυτοί άν­θρω­ποι κάθε ηλι­κί­ας οι οποί­οι συμ­με­τέ­χουν στους πα­ρα­πά­νω ορ­γα­νι­σμούς και επι­χει­ρή­σεις, απο­τε­λούν ου­σια­στι­κά την κοι­νω­νία της Ρόδου και το με­γα­λύ­τε­ρο πο­λι­τι­στι­κό κε­φά­λαιο της Ρόδου.

Η με­γά­λη ευ­και­ρία που κατά τη γνώμη μου πα­ρα­μέ­νει ακόμη σε ση­μα­ντι­κό βαθμό ανεκ­με­τάλ­λευ­τη είναι να απο­κτή­σει η Ρόδος μια ολο­κλη­ρω­μέ­νη και μα­κρο­πρό­θε­σμη πο­λι­τι­στι­κή στρα­τη­γι­κή με όραμα και στό­χους που να αξιο­ποιεί τις πα­ρα­πά­νω δη­μιουρ­γι­κές δυ­νά­μεις ευ­θυ­γραμ­μι­σμέ­νες σε ένα μο­ντέ­λο βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης της Ρόδου.

Ως μέλος και Σύμ­βου­λος Πο­λι­τι­στι­κής Δια­χεί­ρι­σης στην το­πι­κή πρω­το­βου­λία πο­λι­τών και think tank με επι­κε­φα­λής τον κ. Κώστα Χρυ­σο­χο­ΐ­δη, συμ­με­τέ­χε­τε πλέον σε έναν ευ­ρύ­τε­ρο διά­λο­γο για το μέλ­λον της Ρόδου. Ποιοι θε­ω­ρεί­τε ότι πρέ­πει να είναι οι βα­σι­κοί άξο­νες ενός σύγ­χρο­νου στρα­τη­γι­κού σχε­δια­σμού για το νησί και ποιος μπο­ρεί να είναι ο ρόλος του πο­λι­τι­σμού σε αυτή την προ­σπά­θεια;

Δεν μπο­ρού­με να σχε­διά­ζου­με το μέλ­λον του νη­σιού απο­μο­νώ­νο­ντας τους επι­μέ­ρους το­μείς. Του­ρι­σμός, πο­λι­τι­σμός, πε­ρι­βάλ­λον, το­πι­κή οι­κο­νο­μία, εκ­παί­δευ­ση, υπο­δο­μές και ποιό­τη­τα ζωής συν­δέ­ο­νται με­τα­ξύ τους και πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως ένα ενιαίο οι­κο­σύ­στη­μα.

Ένας τέ­τοιος σχε­δια­σμός θα πρέ­πει να στη­ρί­ζε­ται σε βα­σι­κούς άξο­νες : στη δια­τή­ρη­ση και ανά­δει­ξη της ιδιαί­τε­ρης ταυ­τό­τη­τας της Ρόδου, όχι όμως μόνο με μια μου­σεια­κή αντί­λη­ψη του πα­ρελ­θό­ντος, αλλά με τρόπο που να συν­δέ­ει την κλη­ρο­νο­μιά με τη σύγ­χρο­νη δη­μιουρ­γία, στη με­τά­βα­ση προς ένα πιο ποιο­τι­κό και βιώ­σι­μο του­ρι­στι­κό μο­ντέ­λο, όπου ο πο­λι­τι­σμός μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει βα­σι­κό στοι­χείο της εμπει­ρί­ας του επι­σκέ­πτη και στη δη­μιουρ­γία πε­ρισ­σό­τε­ρων ευ­και­ριών για τους νέους αν­θρώ­πους, τους δη­μιουρ­γούς και τις νέες επι­χει­ρη­μα­τι­κές και πο­λι­τι­στι­κές πρω­το­βου­λί­ες του τόπου.

Εξί­σου ση­μα­ντι­κή θεωρώ την εξω­στρέ­φεια. Η Ρόδος έχει ένα τε­ρά­στιο πλε­ο­νέ­κτη­μα: είναι ήδη ένας διε­θνώς ανα­γνω­ρί­σι­μος προ­ο­ρι­σμός. Το ζη­τού­με­νο είναι να με­τα­τρέ­ψου­με αυτή τη διε­θνή ανα­γνω­ρι­σι­μό­τη­τα και σε διε­θνή πο­λι­τι­στι­κή πα­ρου­σία, μέσα από συ­νερ­γα­σί­ες, δί­κτυα, ευ­ρω­παϊ­κά προ­γράμ­μα­τα και τη δη­μιουρ­γία θε­σμών που μπο­ρούν να απο­κτή­σουν διάρ­κεια και διε­θνή εμ­βέ­λεια.

Σε αυτή την προ­σπά­θεια, ο πο­λι­τι­σμός μπο­ρεί να παί­ξει έναν πολύ ευ­ρύ­τε­ρο ρόλο από αυτόν που συ­νή­θως του απο­δί­δου­με. Δεν είναι μόνο οι εκ­δη­λώ­σεις, τα μου­σεία και τα μνη­μεία. Είναι η ίδια η ταυ­τό­τη­τα του τόπου, ο τρό­πος με τον οποίο μια κοι­νω­νία αντι­λαμ­βά­νε­ται τον εαυτό της και πα­ρου­σιά­ζε­ται προς τον έξω κόσμο.

Αυτός είναι και ο λόγος που συμ­με­τέ­χω σε αυτή την πολύ ση­μα­ντι­κή και και­νο­τό­μα πρω­το­βου­λία με επι­κε­φα­λής τον κ. Κώστα Χρυ­σο­χο­ΐ­δη. Η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και η αγάπη του για τη Ρόδο καθώς και των συμ­με­τε­χό­ντων στις θε­μα­τι­κές ομά­δες, φέρ­νουν γνώση, εμπει­ρία και δια­φο­ρε­τι­κές οπτι­κές στο ίδιο τρα­πέ­ζι που με­τα­τρέ­πουν τα προ­βλή­μα­τα και τις ανη­συ­χί­ες για τον τόπο μας σε συ­γκε­κρι­μέ­νες εφαρ­μό­σι­μες προ­τά­σεις. Η Ρόδος έχει ανά­γκη ακρι­βώς αυτό: πε­ρισ­σό­τε­ρη τεκ­μη­ρί­ω­ση, πε­ρισ­σό­τε­ρες συ­νέρ­γειες και έναν διά­λο­γο για το μέλ­λον που να ξε­περ­νά τον ορί­ζο­ντα μιας εκλο­γι­κής ή διοι­κη­τι­κής πε­ριό­δου.

Το Rhodes Jazz Festival έχει εξε­λι­χθεί σε μια ση­μα­ντι­κή πο­λι­τι­στι­κή διορ­γά­νω­ση με διε­θνή προ­σα­να­το­λι­σμό. Τι θέ­λε­τε να προ­σθέ­σει το Rhodes Jazz Festival στη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­στι­κή ταυ­τό­τη­τα της Ρόδου και πώς μπο­ρεί ένας τέ­τοιος θε­σμός να συν­δε­θεί ου­σια­στι­κό­τε­ρα με την το­πι­κή κοι­νω­νία, τον του­ρι­σμό και τη διε­θνή προ­βο­λή του νη­σιού;

Όταν ιδρύ­σα­με το Rhodes Jazz Festival το 2015, με τον φίλο και συ­νερ­γά­τη Ζα­φεί­ρη Σκαν­δα­λιά­ρη, στό­χος μας δεν ήταν απλώς να προ­σθέ­σου­με ακόμη μία μου­σι­κή διορ­γά­νω­ση στο πο­λι­τι­στι­κό ημε­ρο­λό­γιο της Ρόδου. Θέ­λα­με να δη­μιουρ­γή­σου­με έναν θεσμό που να συν­δέ­ει τη Ρόδο με τη σύγ­χρο­νη μου­σι­κή δη­μιουρ­γία και ταυ­τό­χρο­να να δεί­χνει ότι ένα νησί με τόσο ισχυ­ρή ιστο­ρι­κή ταυ­τό­τη­τα μπο­ρεί να είναι και ένας σύγ­χρο­νος, εξω­στρε­φής πο­λι­τι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός.

Αυτή είναι και η με­γα­λύ­τε­ρη συμ­βο­λή του Rhodes Jazz Festival στη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­στι­κή ταυ­τό­τη­τα της Ρόδου. Το Rhodes Jazz festival φι­λο­ξε­νεί σύγ­χρο­νες καλ­λι­τε­χνι­κές προ­τά­σεις, υπο­δέ­χε­ται δη­μιουρ­γούς από δια­φο­ρε­τι­κές χώρες και δη­μιουρ­γεί ένα πε­ρι­βάλ­λον πο­λι­τι­στι­κής ανταλ­λα­γής.

Ση­μα­ντι­κή για εμάς είναι η σχέση με την το­πι­κή κοι­νω­νία. Ένα φε­στι­βάλ δεν έχει πραγ­μα­τι­κή αξία αν απευ­θύ­νε­ται μόνο στους επι­σκέ­πτες. Όλα αυτά τα χρό­νια έχου­με χτί­σει μια στα­θε­ρή συ­νερ­γα­σία με την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση, τους ανα­πτυ­ξια­κούς φο­ρείς, το Μου­σι­κό Σχο­λείο Ρόδου, τον Σύλ­λο­γο Μου­σι­κών Ρόδου και την επι­χει­ρη­μα­τι­κή κοι­νό­τη­τα της Ρόδου. Οι συ­νερ­γα­σί­ες αυτές μας επι­τρέ­πουν να πα­ρου­σιά­ζου­με ένα διε­θνές φε­στι­βάλ υψη­λού επι­πέ­δου, προ­σβά­σι­μο σε όλη την κοι­νω­νία της Ρόδου αλλά και στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή των Δω­δε­κα­νή­σων. Η προ­σπά­θεια αυτή ανα­γνω­ρί­ζε­ται και από το Υπουρ­γείο Πο­λι­τι­σμού το οποίο το στη­ρί­ζει και το προ­βάλ­λει.

Το Rhodes Jazz Festival συμ­βάλ­λει και στην του­ρι­στι­κή ταυ­τό­τη­τα της Ρόδου. Ο σύγ­χρο­νος τα­ξι­διώ­της δεν ανα­ζη­τά μόνο αξιο­θέ­α­τα, ανα­ζη­τά εμπει­ρί­ες και λό­γους για να επι­σκε­φθεί έναν προ­ο­ρι­σμό σε δια­φο­ρε­τι­κές πε­ριό­δους του χρό­νου. To Rhodes Jazz Festival απο­τε­λεί έναν τέ­τοιο λόγο και ενι­σχύ­ει την ει­κό­να της Ρόδου ως πο­λι­τι­στι­κού προ­ο­ρι­σμού.

Αυτό είναι και το όραμά μας: να είναι ένα φε­στι­βάλ που συμ­βάλ­λει στο να γίνει η Ρόδος ένας τόπος συ­νά­ντη­σης του σύγ­χρο­νου πο­λι­τι­σμού, της ιστο­ρί­ας του τόπου και πα­ράλ­λη­λα να απο­τε­λεί μια μο­να­δι­κή εμπει­ρία για τον επι­σκέ­πτη.

Σας προ­σκα­λού­με και σας πε­ρι­μέ­νου­με, κυρία Ντό­κου, εσάς και και τους ανα­γνώ­στες μας στην Πα­να­γία του Μπούρ­γκου από τις 18 έως τις 20 Σε­πτεμ­βρί­ου στο 11o Rhodes Jazz Festival. Το φε­στι­βάλ πε­ρι­λαμ­βά­νει και πα­ράλ­λη­λες εκ­δη­λώ­σεις που θα ξε­κι­νή­σουν μια εβδο­μά­δα νω­ρί­τε­ρα με την έκ­θε­ση φω­το­γρα­φί­ας του Θρά­σου Ει­ρή­νη, στο Αγ­γλι­κό Κα­τά­λυ­μα στις 13 Σε­πτεμ­βρί­ου. Όλες οι εκ­δη­λώ­σεις είναι ελεύ­θε­ρες για το κοινό.

Τι σας δί­δα­ξε η διε­θνής εμπει­ρία για τη δια­χεί­ρι­ση του πο­λι­τι­σμού και τι πι­στεύ­ε­τε ότι χρειά­ζε­ται να αλ­λά­ξει στον τρόπο με τον οποίο η Ρόδος σχε­διά­ζει και υλο­ποιεί την πο­λι­τι­στι­κή της πο­λι­τι­κή;

Η διε­θνής εμπει­ρία μου δί­δα­ξε πρώτα απ’ όλα ότι ο πο­λι­τι­σμός χρειά­ζε­ται όραμα, συ­νέ­χεια και επαγ­γελ­μα­τι­κή δια­χεί­ρι­ση. Μια επι­τυ­χη­μέ­νη πο­λι­τι­στι­κή δράση δεν κρί­νε­ται μόνο από το αν πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε με επι­τυ­χία. Κρί­νε­ται από το τι αφή­νει πίσω της, ποιες συ­νερ­γα­σί­ες δη­μιουρ­γεί, ποιο κοινό προ­σεγ­γί­ζει και αν εντάσ­σε­ται σε μια ευ­ρύ­τε­ρη στρα­τη­γι­κή για τον τόπο.

Όπως ανα­φέ­ρα­με πα­ρα­πά­νω, η Ρόδος χρειά­ζε­ται μια μα­κρο­πρό­θε­σμη πο­λι­τι­στι­κή στρα­τη­γι­κή, με σα­φείς προ­τε­ραιό­τη­τες, συ­γκε­κρι­μέ­νους στό­χους και συ­νέ­χεια, ανε­ξάρ­τη­τα από τις αλ­λα­γές προ­σώ­πων και διοι­κή­σε­ων.

Χρειά­ζε­ται να επεν­δύ­σου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο στις συ­νέρ­γειες. Ο πο­λι­τι­σμός δεν μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί απο­μο­νω­μέ­να από τον του­ρι­σμό, την εκ­παί­δευ­ση, την το­πι­κή οι­κο­νο­μία και την κοι­νω­νία. Ένα μου­σείο, ένα φε­στι­βάλ ή ένας πο­λι­τι­στι­κός ορ­γα­νι­σμός μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ως κόμ­βος που συν­δέ­ει όλους αυ­τούς τους το­μείς και δη­μιουρ­γεί πολ­λα­πλα­σια­στι­κά οφέλη για τον τόπο.

Ένα ακόμη στοι­χείο που θεωρώ κρί­σι­μο είναι η εξω­στρέ­φεια. Η Ρόδος έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να διεκ­δι­κή­σει πολύ πιο δυ­να­μι­κά τη θέση της στον διε­θνή πο­λι­τι­στι­κό χάρτη. Αυτό όμως απαι­τεί στα­θε­ρές διε­θνείς συ­νερ­γα­σί­ες, συμ­με­το­χή σε δί­κτυα, αξιο­ποί­η­ση ευ­ρω­παϊ­κών προ­γραμ­μά­των και σωστό μάρ­κε­τινγκ.

Πι­στεύω ότι η Ρόδος δεν χρειά­ζε­ται απα­ραί­τη­τα πε­ρισ­σό­τε­ρες πο­λι­τι­στι­κές εκ­δη­λώ­σεις. Χρειά­ζε­ται να αξιο­ποι­ή­σει κα­λύ­τε­ρα αυτές που ήδη έχει, να τις συν­δέ­σει με­τα­ξύ τους και να τους δώσει έναν κοινό στρα­τη­γι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό. Αυτό, για μένα, είναι το επό­με­νο βήμα για την πο­λι­τι­στι­κή πο­λι­τι­κή του νη­σιού.

Έχετε ιδρύ­σει και διευ­θύ­νει διορ­γα­νώ­σεις που συν­δέ­ουν τη Ρόδο με τη διε­θνή καλ­λι­τε­χνι­κή και εκ­παι­δευ­τι­κή κοι­νό­τη­τα. Αν εί­χα­τε τη δυ­να­τό­τη­τα να σχε­διά­σε­τε σή­με­ρα από την αρχή το πο­λι­τι­στι­κό μο­ντέ­λο της Ρόδου για την επό­με­νη δε­κα­ε­τία, ποια θα ήταν τα τρία πράγ­μα­τα που θα θέ­λα­τε οπωσ­δή­πο­τε να έχουν αλ­λά­ξει ή δη­μιουρ­γη­θεί;

Το πρώτο θα ήταν η δη­μιουρ­γία μιας στα­θε­ρής και μα­κρο­πρό­θε­σμης πο­λι­τι­στι­κής στρα­τη­γι­κής για τη Ρόδο.

Το δεύ­τε­ρο θα ήταν να εξε­λι­χθεί η Ρόδος σε έναν διε­θνή πο­λι­τι­στι­κό κόμβο μέσα από συ­νέρ­γειες.

Το τρίτο θα ήταν να δη­μιουρ­γη­θεί ένα νέο μο­ντέ­λο σύν­δε­σης του πο­λι­τι­σμού με τον του­ρι­σμό και την το­πι­κή κοι­νω­νία.

Θα ήθελα ο πο­λι­τι­σμός να απο­τε­λεί μία πλού­σια και πο­λυ­διά­στα­τη πο­λι­τι­στι­κή εμπει­ρία για τους συ­μπο­λί­τες μας και πα­ράλ­λη­λα, βα­σι­κό μέρος του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος της Ρόδου.

Αν μετά από δέκα χρό­νια η Ρόδος έχει απο­κτή­σει μια στα­θε­ρή πο­λι­τι­στι­κή στρα­τη­γι­κή, απο­τε­λεί ένα πο­λι­τι­στι­κό κόμβο στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή της Με­σο­γεί­ου και στο ανα­πτυ­ξια­κό της μο­ντέ­λο ο πο­λι­τι­σμός, η κοι­νω­νία και ο του­ρι­σμός λει­τουρ­γούν συ­μπλη­ρω­μα­τι­κά, τότε θα θε­ω­ρού­σα ότι έχου­με κάνει ένα πολύ ση­μα­ντι­κό βήμα.