Γιάννης Φλεβάρης: «Η δημοτική αρχή Κολιάδη φαλτσάρει»

• Ο μα­έ­στρος αντί να σβή­νει, ανά­βει φω­τιές βά­ζο­ντας την παλιά κα­σέ­τα να παί­ζει δη­μιουρ­γώ­ντας αδι­καιο­λό­γη­τη έντα­ση και το­ξι­κό πεδίο, δη­λώ­νει στη «δ» ο δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος της μεί­ζο­νος μειο­ψη­φί­ας του Δ.Σ. Ρόδου

Επι­κρι­τι­κός ως προς την λει­τουρ­γία του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου δη­λώ­νει ο Γιάν­νης Φλε­βά­ρης, με 26 χρό­νια πα­ρου­σί­ας στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση Α’ και Β΄βαθ­μού. «Αν φαλ­τσά­ρει η δη­μο­τι­κή αρχή, φαλ­τσά­ρει ολό­κλη­ρη η ορ­χή­στρα. Ο μα­έ­στρος αντί να σβή­νει, ανά­βει φω­τιές, βά­ζο­ντας την παλιά κα­σέ­τα να παί­ζει και τότε δη­μιουρ­γεί­ται αδι­καιο­λό­γη­τη έντα­ση και το­ξι­κό πεδίο» ανα­φέ­ρει ο έμπει­ρος αυ­το­διοι­κη­τι­κός, εκτι­μώ­ντας ότι η δια­κυ­βέρ­νη­ση ενός με­γά­λου νη­σιού, όπως η Ρόδος απαι­τεί ερ­γώ­δη και βα­σα­νι­στι­κή προ­σπά­θεια, στό­χους και σχέ­διο. «Δεν δια­πι­στώ­νω να υπάρ­χει αντί­στοι­χη και απο­τε­λε­σμα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, αλλά ούτε στό­χευ­ση.

Εμ­φα­νί­ζε­ται αντί­θε­τα μια επι­φα­νεια­κή κι επι­δερ­μι­κή ανα­κύ­κλω­ση και ανα­πα­ρα­γω­γή ενός «κα­τε­ψυγ­μέ­νου» προ­ε­κλο­γι­κού και συ­γκρου­σια­κού κλί­μα­τος και μία ανα­χρο­νι­στι­κή ανα­φο­ρά στο χθες και όχι στο αύριο», υπο­γραμ­μί­ζει ο κ. Φλε­βά­ρης, σχο­λιά­ζο­ντας την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα της δη­μο­τι­κής αρχής Κο­λιά­δη, ενώ ιδιαί­τε­ρα εν­δια­φέ­ρου­σα είναι και η το­πο­θέ­τη­ση του στις αλ­λα­γές σε σχέση με τις πα­ρο­χές της κυ­βέρ­νη­σης στους ΟΤΑ. «Ο δήμος της Ρόδου δεν ει­σπράτ­τει ανά­λο­γο πο­σο­στό ή στα­θε­ρή οι­κο­νο­μι­κή στή­ρι­ξη από όσο συμ­βά­λει στην ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία» υπο­γραμ­μί­ζει εμ­φα­τι­κά.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη :

• Κύριε Φλε­βά­ρη έχετε με­γά­λη εμπει­ρία στα κοινά. Θα ήθελα να μου αξιο­λο­γή­σε­τε τη μέχρι τώρα λει­τουρ­γία των συ­νε­δριά­σε­ων του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου. Έχει κα­νείς την αί­σθη­ση ότι ακόμη δεν έχει βρε­θεί η φόρ­μου­λα για πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση και ότι κυ­ριαρ­χούν το­ξι­κοί προ­σω­πι­κοί χα­ρα­κτη­ρι­σμοί.

Η δια­δρο­μή μου στα κοινά της πα­τρί­δας, των νη­σιών και του τόπου μας είναι διαρ­κής και αδιά­κο­πη από τα νε­α­νι­κά και φοι­τη­τι­κά μου χρό­νια έως σή­με­ρα, καθώς υπη­ρε­τώ συ­νε­χώς την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση από το 1998, χωρίς ούτε μια μέρα να απου­σιά­σω από τα Δη­μο­τι­κά ή Πε­ρι­φε­ρεια­κά Συμ­βού­λια και πε­πραγ­μέ­να. Η πο­ρεία αυτή με έχει δι­δά­ξει ότι τα αγαθά κό­ποις κτώ­νται και αυτό ισχύ­ει όχι μόνο σε προ­σω­πι­κό, αλλά και συλ­λο­γι­κό επί­πε­δο. Ισχύ­ει για τους αν­θρώ­πους, ισχύ­ει και για τους δή­μους. Για να πα­ρα­χθεί έργο πρέ­πει να κο­πιά­σουν πολ­λοί. Η δια­κυ­βέρ­νη­ση μιας πόλης και στη πε­ρί­πτω­ση μας ενός με­γά­λου νη­σιού γιατί αυτή είναι η ιδιαι­τε­ρό­τη­τα του δήμου της Ρόδου απαι­τεί ερ­γώ­δη και βα­σα­νι­στι­κή προ­σπά­θεια, στό­χους και σχέ­διο. Δεν δια­πι­στώ­νω να υπάρ­χει αντί­στοι­χη και απο­τε­λε­σμα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα αλλά ούτε στό­χευ­ση στο δήμο της Ρόδου. Εμ­φα­νί­ζε­ται αντί­θε­τα μια επι­φα­νεια­κή και επι­δερ­μι­κή ανα­κύ­κλω­ση και ανα­πα­ρα­γω­γή ενός «κα­τε­ψυγ­μέ­νου» προ­ε­κλο­γι­κού και συ­γκρου­σια­κού κλί­μα­τος και μία ανα­χρο­νι­στι­κή ανα­φο­ρά στο χθες και όχι στο αύριο. Αυτό πρέ­πει να αλ­λά­ξει «εδώ και τώρα» για το καλό της Ρόδου. Την ευ­θύ­νη κατά κύριο λόγο φέρει η δη­μο­τι­κή αρχή. Αν υπο­θέ­σου­με ότι κάθε δήμος πα­ρο­μοιά­ζει με μια ορ­χή­στρα, αρ­χι­μου­σι­κός είναι η πα­ρά­τα­ξη της πλειο­ψη­φί­ας. Αν φαλ­τσά­ρει η δη­μο­τι­κή Αρχή, φαλ­τσά­ρει ολό­κλη­ρη η ορ­χή­στρα. Η μειο­ψη­φία έχει το δικό της δια­κρι­τό και θε­σμι­κό ρόλο. Κα­θή­κον της είναι να ελέγ­χει, να κρί­νει και όπου χρειά­ζε­ται να στη­ρί­ζει ή να διορ­θώ­νει την πο­ρεία του Δήμου μας με προ­τά­σεις και θέ­σεις αλλά και συ­ναι­νε­τι­κή σύ­μπλευ­ση όπου αυτό απαι­τεί­ται. Αν όμως ο μα­έ­στρος αντί να σβή­νει, ανά­βει φω­τιές βά­ζο­ντας την παλιά κα­σέ­τα να παί­ζει τότε δη­μιουρ­γεί­ται αδι­καιο­λό­γη­τη και χωρίς έντα­ση και το­ξι­κό πεδίο. Στα δικά μου αυτιά ο ήχος των συ­νε­δριά­σε­ων του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου φαλ­τσά­ρει. Για να βελ­τιω­θεί χρειά­ζε­ται ση­μα­ντι­κή προ­σπά­θεια, αυ­το­πει­θαρ­χία, υπο­μο­νή και βε­βαί­ως ορθός λόγος και σχέ­διο, χωρίς σχέ­διο δεν μπο­ρεί κα­νείς να φτά­σει κάπου είτε σε επί­πε­δο συλ­λο­γι­κής προ­σπά­θειας είτε ακόμα και ατο­μι­κής προ­ο­πτι­κής.. Δεν αρκεί η κρι­τι­κή, αλλά απαι­τεί­ται και αυ­το­κρι­τι­κή. Ανα­λαμ­βά­νω την ατο­μι­κή μου ευ­θύ­νη, κάνω την αυ­το­κρι­τι­κή μου, μπο­ρού­σα και μπορώ να δώσω πε­ρισ­σό­τε­ρα, να έχω πιο ισχυ­ρή αυ­το­πει­θαρ­χία, να μην συμ­με­τέ­χω σε εντά­σεις και αυτό θα πράξω ως ενερ­γό μέλος της πα­ρά­τα­ξης στην οποία ανήκω και αντί­στοι­χα ως ενερ­γό μέλος του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου στο οποίο συμ­με­τέ­χω. Δεν εγκρί­νω και δεν επι­δο­κι­μά­ζω το το­ξι­κό κλίμα και τους επί προ­σω­πι­κού δια­ξι­φι­σμούς.

• Έχουν πε­ρά­σει ήδη 10 μήνες από την θη­τεία της δη­μο­τι­κής αρχής του κ. Κο­λιά­δη. Τι άποψη έχετε ως προς την δια­χεί­ρι­ση των προ­βλη­μά­των;

Κάθε νέα Αρχή, δη­μο­τι­κή, πε­ρι­φε­ρεια­κή και κάθε νέα κυ­βέρ­νη­ση δι­καιού­ται πε­ρί­ο­δο χά­ρι­τος εκατό και πλέον ημε­ρών. Αυτό είναι εύ­λο­γο για να βρει τον βη­μα­τι­σμό της και το απο­τε­λε­σμα­τι­κό μείγ­μα δια­κυ­βέρ­νη­σης και έντα­ξης του πο­λι­τι­κού προ­σω­πι­κού στο εκτε­λε­στι­κό σχήμα. Ου­δέ­πο­τε υπήρ­ξα μη­δε­νι­στής και απο­στρέ­φο­μαι αφο­ρι­σμούς και λαϊ­κι­σμούς. Γνω­ρί­ζω καλά ότι με τον ίδιο τρόπο σκέ­φτο­νται και άλλοι συ­νά­δελ­φοί μου στη πα­ρά­τα­ξη μου και εκτός αυτής στις υπό­λοι­πες πα­ρα­τά­ξεις με ση­μα­ντι­κή εμπει­ρία και δια­δρο­μή στην αυ­το­διοί­κη­ση και στην πο­λι­τι­κή ζωή.

Υπάρ­χουν κά­ποιοι συ­νά­δελ­φοι, μέλη του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, στην πλειο­ψη­φία που αφιε­ρώ­νουν χρόνο και πα­ρά­γουν έργο. Αυτοί έστω κι αν είναι λίγοι στον αριθ­μό, πέ­τυ­χαν να έχουν ένα ικα­νο­ποι­η­τι­κό ξε­κί­νη­μα ακόμα και αν δεν δια­θέ­τουν την ανα­γκαία αυ­το­διοι­κη­τι­κή εμπει­ρία, η οποία βέ­βαια απο­κτά­ται με το χρόνο, είναι κτήμα όλων και όλοι θα την απο­κτή­σουν στα­δια­κά. Το θέμα είναι πως θα την αξιο­ποι­ή­σουν και το ερώ­τη­μα πώς θα κε­φα­λαιο­ποι­η­θεί η εμπει­ρία αυτή; Τούτο όμως θα κρι­θεί εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος.

Απα­ντώ­ντας λοι­πόν ευ­θέ­ως στο ερώ­τη­μα σας, δια­πι­στώ­νω ότι μετά την όποια πε­ρί­ο­δο χά­ρι­τος τα πράγ­μα­τα θα μπο­ρού­σαν να πάνε πολύ κα­λύ­τε­ρα από ότι είναι σή­με­ρα, καθώς σε πολ­λούς το­μείς δεν υπάρ­χει αντί­στοι­χη θε­τι­κή βαθ­μο­λο­γία και τα πράγ­μα­τα κι­νού­νται με­σο­σταθ­μι­κά ή κάτω του με­τρί­ου. Μετά 10 μήνες δια­κυ­βέρ­νη­σης ήδη 300 ημέ­ρες δη­μο­τι­κής εξου­σί­ας η άποψη μου ως προς τη δια­χεί­ρι­ση των προ­βλη­μά­των είναι ότι τα πράγ­μα­τα θα μπο­ρού­σαν να έχουν πάει πολύ κα­λύ­τε­ρα όσον αφορά την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα. Όσον αφορά τον σχε­δια­σμό της επό­με­νης μέρας υπήρ­χε δυ­να­τό­τη­τα να γί­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρα βή­μα­τα. Η ση­με­ρι­νή ει­κό­να είναι ότι βρι­σκό­μα­στε ακόμα στην αρχή αν και πα­ρήλ­θε σχε­δόν το πρώτο έτος της πε­ντα­ε­τούς θη­τεί­ας και αυτό απο­τε­λεί πρό­βλη­μα.

• Μια από τις βα­σι­κές πηγές της κό­ντρας με­τα­ξύ της νυν και της πρώην δη­μο­τι­κής αρχής εστιά­ζε­ται στα οι­κο­νο­μι­κά. Τε­λι­κά βιά­στη­καν να μι­λή­σουν για υπερ­χρε­ω­μέ­νο δήμο, καθώς έχουν πε­ρά­σει 10 μήνες και η λει­τουρ­γία του δήμου εξε­λίσ­σε­ται απρό­σκο­πτα;

Η ση­με­ρι­νή συ­νέ­ντευ­ξη μας κυρία Πα­μπρή, γί­νε­ται ταυ­τό­χρο­να με το τα­κτι­κό συ­νέ­δριο της ΚΕΔΕ που πραγ­μα­το­ποιεί­ται εδώ στη Ρόδο, στο Rodos Palace και μετά από καιρό επι­στρέ­φει στο νησί μας. Συ­να­ντή­θη­κα πριν λίγο με έναν καλό συ­νά­δελ­φο από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη που μου είπε το εξής τι­μη­τι­κό για το νησί της Ρόδου και κατ’ επέ­κτα­ση για όλους εμάς που ζούμε, συμ­με­τέ­χου­με, δη­μιουρ­γού­με, πα­ρά­γου­με και πα­λεύ­ου­με έκα­στος στο δικό του με­τε­ρί­ζι για τα παι­διά μας και για την πα­τρί­δα μας.

Ανέ­φε­ρε λοι­πόν πως αυ­το­διοι­κη­τι­κά η Ρόδος θα μπο­ρού­σε να συ­γκρι­θεί με έναν πολύ με­γα­λύ­τε­ρο δήμο διότι αν και πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται ήδη στους με­γά­λους δή­μους της χώρας σε έκτα­ση και πλη­θυ­σμό. Δια­θέ­τει οι­κο­νο­μία και ιδιω­τι­κή ανά­πτυ­ξη καθώς και με­γά­λο ισο­δύ­να­μο πλη­θυ­σμό εκα­τομ­μυ­ρί­ων αν­θρώ­πων που δια­μέ­νουν εδώ κατά την του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο. Μπο­ρεί λοι­πόν να κοι­τά­ξει στα μάτια αν θέλει την δική του πόλη ή άλλες με­γα­λου­πό­λεις καθώς το μέ­γε­θος της οι­κο­νο­μι­κά και η συμ­με­το­χή της στο εθνι­κό ακα­θά­ρι­στο προ­ϊ­όν την οδη­γεί προς τα εκεί. Αρκεί να το πι­στέ­ψει και να το θέλει.

Αν και ένιω­σα το ει­λι­κρι­νές και το τι­μη­τι­κό του λόγου του για το νησί μας, απά­ντη­σα χα­μο­γε­λώ­ντας ότι υπερ­βά­λει. Αυτό ισχύ­ει σε κά­ποιο βαθμό όμως, δεν απέ­χει πολύ από την αλή­θεια και το επι­ση­μαί­νω ως τη δική μου απά­ντη­ση στο ερώ­τη­μα σας.

Ο δήμος της Ρόδου λοι­πόν δεν νο­εί­ται να είναι υπερ­χρε­ω­μέ­νος καθώς αντλεί έσοδα από τις πα­ρα­γω­γι­κές οι­κο­νο­μι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες, τους ενερ­γούς κω­δι­κούς του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, τις κρα­τι­κές ενι­σχύ­σεις και την υπο­στή­ρι­ξη της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου όσον αφορά την εκτέ­λε­ση πε­ρι­φε­ρεια­κών έργων στο νησί της Ρόδου, όπως επί­σης και από τις υφι­στά­με­νες κρα­τι­κές ενι­σχύ­σεις. Μια δη­μο­τι­κή αρχή λοι­πόν για να είναι πε­τυ­χη­μέ­νη μετά τον πρώτο χρόνο δια­κυ­βέρ­νη­σης πρέ­πει να έχει απα­ντή­σεις και στον οι­κο­νο­μι­κό τομέα. Αυτό επι­βάλ­λε­ται από την ίδια την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Δεν μπο­ρεί καμία δη­μο­τι­κή αρχή να ανα­λαμ­βά­νει τη δια­χεί­ρι­ση των κοι­νών για μια πε­ντα­ε­τία χωρίς να έχει απα­ντή­σεις στα οι­κο­νο­μι­κά ή να επι­λέ­γει να οχυ­ρω­θεί πίσω από συν­θή­μα­τα και δι­καιο­λο­γί­ες που αφο­ρούν το τι πα­ρέ­λα­βε. Το ερώ­τη­μα τε­λι­κά δεν είναι τι βρή­κες έτοι­μο, αλλά τι ο ίδιος δη­μιουρ­γείς. Πραγ­μα­τι­κά η Ρόδος μπο­ρεί, αρκεί να το πι­στέ­ψει και να το θέλει.

• Τι αξιο­λο­γεί­τε εσείς ως κο­ρυ­φαία ζη­τή­μα­τα που πρέ­πει να έρ­θουν προς συ­ζή­τη­ση στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο;

Έχω αναρ­τή­σει στο γρα­φείο μου τον χάρτη του νη­σιού της Ρόδου. Από την ει­κό­να του νη­σιού μας προ­κύ­πτει η απά­ντη­ση στο ση­μα­ντι­κό αυτό ερώ­τη­μα. Ένα βα­σι­κό ζή­τη­μα συ­ζή­τη­σης και απο­φά­σε­ων για την πο­ρεία της αυ­το­διοί­κη­σης πρώ­του βαθ­μού στο νησί μας είναι η λει­τουρ­γία και η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα του ενιαί­ου δήμου. Ωφέ­λη­σε ο ενιαί­ος δήμος το νησί μας, ή το κρά­τη­σε αγκυ­ρο­βο­λη­μέ­νο στη δια­χεί­ρι­ση της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας; Σε μια τε­ρά­στια εδα­φι­κή επι­κρά­τεια, μη δια­χει­ρί­σι­μη από τη δη­μο­τι­κή αρχή, τον δή­μαρ­χο, τους αντι­δη­μάρ­χους και τα μέλη της ή έστω, δύ­σκο­λα δια­χει­ρί­σι­μη, προ­σθέ­τει βα­ρί­δια στα πόδια όσων θέ­λουν και μπο­ρούν να τρέ­ξουν με­γά­λα έργα, να θέ­σουν με­γά­λα αυ­το­διοι­κη­τι­κά στοι­χή­μα­τα και να αυ­ξή­σουν βη­μα­τι­σμό και τα­χύ­τη­τα.

Πι­στεύω ότι ο Καλ­λι­κρά­της έβλα­ψε το νησί μας γιατί οι πε­ρι­φε­ρεια­κοί εννέα δήμοι είχαν πε­τύ­χει πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα και κυ­ριο­λε­κτι­κά πολ­λα­πλά­σια από τον δέ­κα­το τότε δήμο της πό­λε­ως Ρόδου. Μετά την ανα­γκα­στι­κή και υπο­χρε­ω­τι­κή συ­νέ­νω­ση στον ενιαίο δήμο, το υδρο­κέ­φα­λο μο­ντέ­λο του Αθη­νο­κε­ντρι­κού κρά­τους με­τα­φέρ­θη­κε ανα­λο­γι­κά στο νησί της Ρόδου, το οποίο κα­τέ­βα­σε τα­χύ­τη­τες και κα­τά­ντη­σε, διότι περί αυτού πρό­κει­ται, να λει­τουρ­γεί με υπο­πολ­λα­πλά­σιους ρυθ­μούς από την ανά­πτυ­ξη που είχαν προσ­δώ­σει και οι δέκα συ­νο­λι­κά πρώην δήμοι. Ας βρού­με όλοι μαζί τη σωστή απά­ντη­ση στο τι πρέ­πει να γίνει, διότι οι και­ροί και οι συν­θή­κες απαι­τούν να γίνει κάτι.

Αν κοι­τά­ξε­τε γύρω σας, στην πόλη μας και τα χωριά μας οι πε­ρισ­σό­τε­ροι θα δια­πι­στώ­σε­τε ότι η δια­πί­στω­ση αυτή είναι αντι­κει­με­νι­κή. Μα­κά­ρι να μην είχα δίκιο αλλά τα πράγ­μα­τα μι­λούν μόνα τους. Αυτό που εγώ θέλω εγώ είναι η πρό­ο­δος, η ανά­πτυ­ξη και η επι­τυ­χη­μέ­νη πο­ρεία του δήμου της Ρόδου. Αυτό εύ­χο­μαι και αυτό υπη­ρε­τώ. Δεν θα επε­κτα­θώ σε άλλα έργα και άλ­λους το­μείς γιατί κάθε φορά που λαμ­βά­νω τον λόγο στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο προ­σπα­θώ να κα­τα­θέ­τω αι­τιο­λο­γη­μέ­νες προ­τά­σεις οι οποί­ες πι­στεύω ότι έχουν κοινή απο­δο­χή και εκεί θα απευ­θυν­θώ.

• Τι θα αλ­λά­ζα­τε αν μπο­ρού­σα­τε στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση;

Το πρώτο που θα άλ­λα­ζα θα ήταν η θε­σμι­κή κα­το­χύ­ρω­ση των δη­μο­τι­κών εσό­δων. Με συ­γκε­κρι­μέ­νο πο­σο­στό που δι­καιού­ται κάθε δήμος και μέσω αυτού κάθε δη­μό­της από τα έσοδα του Υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών και την κρα­τι­κή φο­ρο­λο­γία. Πρέ­πει επι­τέ­λους να ει­σπράτ­τει κάθε πόλη της χώρας και κάθε δήμος αυτά που της ανα­λο­γούν από τη δρα­στη­ριό­τη­τα των επι­χει­ρή­σε­ων, των ιδιω­τών και των πα­ρα­γω­γι­κών μο­νά­δων που λει­τουρ­γούν στο δήμο, δη­λα­δή από το σύ­νο­λο του κε­φα­λαί­ου που προ­κύ­πτει από τη φο­ρο­λο­γία ει­σο­δή­μα­τος, για να απο­δί­δε­ται ορι­ζό­ντια στους δή­μους. Ο δήμος της Ρόδου απο­τε­λεί μέρος της ρα­χο­κο­κα­λιάς του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού και της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας και αν και, έχει ση­μα­ντι­κή και αυ­το­τε­λή εγ­γρα­φή και κα­τα­γρα­φή στο πα­ρα­γό­με­νο εθνι­κό προ­ϊ­όν, εν τού­τοις δεν ει­σπράτ­τει ανά­λο­γο πο­σο­στό ή στα­θε­ρή οι­κο­νο­μι­κή στή­ρι­ξη από την Γε­νι­κή Κυ­βέρ­νη­ση και το κε­ντρι­κό Κρά­τος για να μπο­ρέ­σει με τη σειρά του να επεν­δύ­σει σε ανα­γκαία δη­μο­τι­κά έργα, αλλά και να προ­βεί σε σχε­δια­σμό με υπο­στή­ρι­ξη με­λε­τών για την δια­μόρ­φω­ση μιας κα­λύ­τε­ρης επό­με­νης μέρας που θα υπο­στη­ρί­ξει το πε­ρι­βάλ­λον, την αει­φο­ρία, τους φυ­σι­κούς πό­ρους και την ποιό­τη­τα ζωής των πο­λι­τών, των παι­διών, των νέων και όλων των κα­τοί­κων του νη­σιού μας. Μία λαϊκή πα­ροι­μία λέει πως «ότι δί­νεις παίρ­νεις», αν εφαρ­μο­ζό­ταν αυτό στη Ρόδο θα εί­χα­με κα­λύ­τε­ρους δρό­μους, πε­ζο­δρό­μια, σχο­λεία, λι­με­νι­κά έργα, πάρκα, πλα­τεί­ες, γή­πε­δα, δη­μο­τι­κά άλση, ανα­δα­σώ­σεις και φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον, πα­ρεμ­βά­σεις του­ρι­στι­κής προ­βο­λής και δρά­σεις πα­ντού, το­πό­ση­μα και μια πολύ με­γα­λύ­τε­ρη σειρά άυλων πα­ρο­χών προς τον δη­μό­τη, την το­πι­κή επι­χεί­ρη­ση και τον πο­λί­τη. Θα ήθελα να κλεί­σω τη συ­νέ­ντευ­ξη μου στη φι­λό­ξε­νη εφη­με­ρί­δα σας λέ­γο­ντας ότι κάθε δήμος και κάθε νησί της Δω­δε­κα­νή­σου, του Αι­γαί­ου, της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου και γε­νι­κά της χώρας, απο­τε­λεί μια μι­κρο­γρα­φία της πα­τρί­δας μας και έναν φάρο που πρέ­πει να είναι αναμ­μέ­νος και φω­τει­νός. Αυτό πι­στεύω και αυτό υπη­ρε­τώ. Καλώ όλους τους συ­μπα­τριώ­τες και συ­μπο­λί­τες μας να δη­λώ­νουν κα­θα­ρά ότι αγα­πούν την Ελ­λά­δα και τον τόπο μας, ότι είναι πα­τριώ­τες και το­πι­κι­στές και ότι θα αγω­νι­στούν και θα διεκ­δι­κούν τα δί­καια μας. Όποιος πι­στεύ­ει σε αυτό δεν είναι ακραί­ος, δεν είναι ακρο­δε­ξιός, δεν είναι εθνι­κι­στής, αλλά Έλ­λη­νας που αγαπά την Ελ­λά­δα.