Φωτεινή Καράμπελα: Ανεπαρκής η δημοτική αρχή του Αλ. Κολιάδη

• «H Ρόδος δεν μπο­ρεί και δεν πρέ­πει να συμ­βι­βα­στεί με τη με­τριό­τη­τα» • Η πρώην αυ­το­διοι­κη­τι­κός μι­λά­ει στη «δ» με σκλη­ρά λόγια για την ει­κό­να εγκα­τά­λει­ψης που πα­ρου­σιά­ζει η Ρόδος

Η πρώην αυ­το­διοι­κη­τι­κός Φω­τει­νή Κα­ρά­μπε­λα, η οποία διε­τέ­λε­σε εκλεγ­μέ­νη σύμ­βου­λος στη Δη­μο­τι­κή Κοι­νό­τη­τα Ρόδου την πε­ρί­ο­δο 2014-2019 επί δη­μαρ­χί­ας Φώτη Χα­τζη­διά­κου και για ένα διά­στη­μα ει­δι­κή σύμ­βου­λος επί δη­μαρ­χί­ας Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη, μέσα από την εμπει­ρία της στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, αλλά και με συ­χνές πα­ρεμ­βά­σεις για τα το­πι­κά θέ­μα­τα από την προ­σω­πι­κή της σε­λί­δα στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, μι­λά­ει χωρίς πε­ρι­στρο­φές για όλα τα φλέ­γο­ντα ζη­τή­μα­τα που απα­σχο­λούν την κοι­νω­νία, για την ει­κό­να του νη­σιού και ει­δι­κά της πόλης, για τη δια­φω­νία που εξέ­φρα­ζε πολ­λές φορές σε ζη­τή­μα­τα που θε­ω­ρού­σε ότι δεν έπρε­πε να συμ­βι­βα­σθεί, ενώ ασκεί δρι­μεία κρι­τι­κή στη δη­μο­τι­κή αρχή του Αλέ­ξαν­δρου Κο­λιά­δη.

«Πολ­λές φορές δια­φώ­νη­σα ανοι­χτά, εξέ­φρα­σα τη δια­φο­ρε­τι­κή μου άποψη και στά­θη­κα απέ­να­ντι σε όσα θε­ω­ρού­σα λαν­θα­σμέ­να ή άδικα. Αυτή η στάση μου δεν ήταν ευ­πρόσ­δε­κτη – αντί­θε­τα, ένιω­θα σαν ένα “από­στη­μα” μέσα σε ένα πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα που προ­σπα­θού­σα να αλ­λά­ξω από μέσα. Παρ’ όλα αυτά, δεν συμ­βι­βά­στη­κα…», ανα­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση έχει πα­ρεκ­κλί­νει από τον θε­σμι­κό της ρόλο και αυτή η εκτρο­πή απα­ξιώ­νει τον θεσμό, δια­βρώ­νει την εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών και υπο­νο­μεύ­ει την πρό­ο­δο που όλοι προσ­δο­κού­νε.

Η κα Κα­ρά­μπε­λα είναι Προϊ­στα­μέ­νη Μη­τρώ­ου & Μη­χα­νο­γρα­φι­κών Εφαρ­μο­γών στο Επι­με­λη­τή­ριο Δω­δε­κα­νή­σου, Πρό­ε­δρος Υπαλ­λή­λων Επι­με­λη­τη­ρί­ων Νήσων Αι­γαί­ου & Κε­ντρι­κής Ένω­σης Επι­με­λη­τη­ρί­ων Ελ­λά­δος (ΚΕΕΕ), Γε­νι­κή Γραμ­μα­τέ­ας Ομο­σπον­δί­ας Υπάλ­λη­λων Επι­με­λη­τη­ρί­ων Ελ­λά­δος (ΟΣΕΕ) και μέλος του Οι­κο­νο­μι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Ελ­λά­δος και ανα­φέ­ρε­ται μέσα από τη συ­ζή­τη­σή μας στον ου­σια­στι­κό και πο­λυ­διά­στα­το ρόλο των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο Επι­με­λη­τή­ριο Δω­δε­κα­νή­σου.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Κυρία Κα­ρά­μπε­λα ο ρόλος των ερ­γα­ζο­μέ­νων του Επι­με­λη­τη­ρί­ου Δω­δε­κα­νή­σου είναι συχνά αό­ρα­τος για το ευρύ κοινό. Τι θα θέ­λα­τε να γνω­ρί­ζει η κοι­νω­νία της Ρόδου και των Δω­δε­κα­νή­σων για το έργο σας;

Ο ρόλος μας κα Πα­μπρή στο Επι­με­λη­τή­ριο Δω­δε­κα­νή­σου είναι ου­σια­στι­κός και πο­λυ­διά­στα­τος, αλλά συχνά περ­νά­ει απα­ρα­τή­ρη­τος από το ευρύ κοινό. Ερ­γα­ζό­μα­στε κα­θη­με­ρι­νά για να στη­ρί­ξου­με την το­πι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα, να ενι­σχύ­σου­με την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα των επι­χει­ρή­σε­ων και να προ­ω­θή­σου­με την ανά­πτυ­ξη στην πε­ριο­χή μας.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, ανα­λαμ­βά­νου­με δρά­σεις όπως:

-Πα­ρο­χή πλη­ρο­φό­ρη­σης και συμ­βου­λευ­τι­κής σε επι­χει­ρη­μα­τί­ες σχε­τι­κά με νο­μο­θε­σία, χρη­μα­το­δο­τή­σεις και ευ­και­ρί­ες αγο­ράς.

-Υπο­στή­ρι­ξη της και­νο­το­μί­ας και της εξω­στρέ­φειας των το­πι­κών επι­χει­ρή­σε­ων.

-Διορ­γά­νω­ση εκ­παι­δευ­τι­κών σε­μι­να­ρί­ων και εκ­δη­λώ­σε­ων που ενι­σχύ­ουν τις δε­ξιό­τη­τες των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των επι­χει­ρη­μα­τιών.

-Συ­νερ­γα­σία με φο­ρείς το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης και κε­ντρι­κής κυ­βέρ­νη­σης για τη βελ­τί­ω­ση του επι­χει­ρη­μα­τι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος.

-Προ­στα­σία των συμ­φε­ρό­ντων των επι­χει­ρή­σε­ων της πε­ριο­χής, μέσα από διά­λο­γο και πα­ρεμ­βά­σεις.

Η δου­λειά μας συμ­βάλ­λει άμεσα στην ευ­η­με­ρία της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας, και ενι­σχύ­ο­ντας την οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη.

Πα­ρό­τι η πα­ρου­σία μας δεν είναι πάντα εμ­φα­νής, οι δρά­σεις μας δια­μορ­φώ­νουν ένα κα­λύ­τε­ρο επι­χει­ρη­μα­τι­κό και κοι­νω­νι­κό πε­ρι­βάλ­λον για όλους.

• Ποιος είναι ο ρόλος των Επι­με­λη­τη­ρί­ων στην επο­χής της e-ΥΜΣ;

Τα Επι­με­λη­τή­ρια δεν είναι απλώς διοι­κη­τι­κές μο­νά­δες:

Είναι θε­σμοί εγ­γύ­η­σης και ασφα­λι­στι­κές δι­κλεί­δες που εξυ­πη­ρε­τούν:

Την προ­στα­σία του κα­τα­να­λω­τή (π.χ. δια­σφά­λι­ση ότι ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας έχει τις γνώ­σεις και τις υπο­δο­μές για το αντι­κεί­με­νό του).

Την ασφά­λεια των συ­ναλ­λα­γών και του δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος (φο­ρο­λο­γι­κά, υγειο­νο­μι­κά, πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά).

Την εύ­ρυθ­μη λει­τουρ­γία του επι­χει­ρη­μα­τι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, απο­τρέ­πο­ντας την ανε­ξέ­λεγ­κτη ίδρυ­ση επι­χει­ρή­σε­ων χωρίς τις απαι­τού­με­νες άδειες ή επαγ­γελ­μα­τι­κά προ­σό­ντα.

Η λει­τουρ­γία της e-ΥΜΣ ενι­σχύ­ει εμ­μέ­σως την πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα.

Η υφι­στά­με­νη λει­τουρ­γία της ηλε­κτρο­νι­κής Υπη­ρε­σί­ας Μίας Στά­σης (e-ΥΜΣ), αν και στο­χεύ­ει στην επι­τά­χυν­ση και απλο­ποί­η­ση της δια­δι­κα­σί­ας ίδρυ­σης επι­χει­ρή­σε­ων, εμ­μέ­σως διευ­κο­λύ­νει την πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα, ιδίως σε πε­ρι­πτώ­σεις συμ­με­το­χής υπη­κό­ων τρί­των χωρών.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, μέσω της πλατ­φόρ­μας μπο­ρούν να ιδρύ­ο­νται επι­χει­ρή­σεις χωρίς κα­νέ­ναν έλεγ­χο ως προς τη νο­μι­μό­τη­τα δια­μο­νής ή το δι­καί­ω­μα πρό­σβα­σης στην αγορά ερ­γα­σί­ας των αλ­λο­δα­πών που συμ­με­τέ­χουν ως εταί­ροι ή δια­χει­ρι­στές.

Δεν απαι­τεί­ται καμία υπο­χρε­ω­τι­κή ανάρ­τη­σης άδειας δια­μο­νής για επι­χει­ρη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, ούτε επα­λή­θευ­ση της επαγ­γελ­μα­τι­κής ή νο­μι­κής επάρ­κειας, γε­γο­νός που ανοί­γει τον δρόμο για κα­τα­χρη­στι­κές πρα­κτι­κές, πα­ρα­πλα­νη­τι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα και δη­μιουρ­γία εται­ρειών-βι­τρι­νών.

Το πρό­βλη­μα είναι ακόμη σο­βα­ρό­τε­ρο σε ΚΑΔ που αφο­ρούν δρα­στη­ριό­τη­τες με ει­δι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις, καθώς η ίδρυ­ση προ­χω­ρά χωρίς να δια­σφα­λί­ζε­ται η τή­ρη­ση των νό­μι­μων αδειο­δο­τι­κών απαι­τή­σε­ων.

Η προ­σω­πι­κή συ­νά­ντη­ση με τον Υπουρ­γό Ανά­πτυ­ξης είναι ανα­γκαία και κρί­σι­μη για να τε­θούν επί τά­πη­τος τα προ­βλή­μα­τα που προ­κύ­πτουν από τη λει­τουρ­γία της e-ΥΜΣ και να προ­τα­θούν συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα ενί­σχυ­σης του ρόλου των Επι­με­λη­τη­ρί­ων, με σκοπό τη δια­σφά­λι­ση της νο­μι­μό­τη­τας και της δια­φά­νειας στην επι­χει­ρη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα.

• Δια­βά­ζω πα­ρεμ­βά­σεις στον δη­μό­σιο λόγο, ει­δι­κά για την πόλη της Ρόδου. Έχετε υπη­ρε­τή­σει στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση κι έχετε δια­τε­λέ­σει σύμ­βου­λος δη­μάρ­χου. Τι δεν πάει καλά στη Ρόδο και που εκτι­μά­τε ότι οφεί­λε­ται;

Υπη­ρέ­τη­σα ως εκλεγ­μέ­νη στην Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, αφιε­ρώ­νο­ντας αμέ­τρη­τες ώρες αφι­λο­κερ­δώς, με μο­να­δι­κό στόχο να προ­σφέ­ρω το κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό στον τόπο μου από τη θέση ευ­θύ­νης που είχα την τιμή να κα­τέ­χω.

Μέσα από αυτή την εμπει­ρία, μου δό­θη­κε η ευ­και­ρία να γνω­ρί­σω από κοντά τη λει­τουρ­γία της. Δυ­στυ­χώς, η εμπει­ρία αυτή με απο­γο­ή­τευ­σε βαθιά. Ήρθα αντι­μέ­τω­πη με πρα­κτι­κές που όχι μόνο βλά­πτουν τον θεσμό, αλλά και τον ίδιο τον τόπο μας. Πολ­λές φορές δια­φώ­νη­σα ανοι­χτά, εξέ­φρα­σα τη δια­φο­ρε­τι­κή μου άποψη και στά­θη­κα απέ­να­ντι σε όσα θε­ω­ρού­σα λαν­θα­σμέ­να ή άδικα.

Αυτή η στάση μου δεν ήταν ευ­πρόσ­δε­κτη – αντί­θε­τα, ένιω­θα σαν ένα “από­στη­μα” μέσα σε ένα πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα που προ­σπα­θού­σα να αλ­λά­ξω από μέσα. Παρ’ όλα αυτά, δεν συμ­βι­βά­στη­κα. Όταν δια­φω­νού­σα, είχα το θάρ­ρος να το δη­λώ­σω, να αμ­φι­σβη­τή­σω, να υπε­ρα­σπι­στώ τις αρχές μου, ακόμα κι αν αυτό είχε κό­στος. Αυτή η απο­γο­ή­τευ­ση υπήρ­ξε ένας από τους βα­σι­κούς λό­γους που, ύστε­ρα από τέσ­σε­ρα χρό­νια πα­ρου­σί­ας, επέ­λε­ξα να απο­χω­ρή­σω από την πα­ρά­τα­ξη με την οποία είχα εκλε­γεί και να ανε­ξαρ­τη­το­ποι­η­θώ.

Πι­στεύω ακρά­δα­ντα ότι μόνο όταν βρε­θείς στην κο­ρυ­φή της εξου­σί­ας μπο­ρείς να φέ­ρεις τις βα­θιές αλ­λα­γές και τις λύ­σεις που έχει ανά­γκη ο τόπος και απαι­τεί η εποχή μας — εφό­σον, φυ­σι­κά, προ­τε­ραιό­τη­τά σου είναι η ου­σια­στι­κή προ­σφο­ρά και η ανι­διο­τε­λής υπη­ρε­σία προς τον πο­λί­τη.

Κατά τη διάρ­κεια της δη­μαρ­χί­ας Κα­μπου­ρά­κη ήμουν ορι­σμέ­νη ως ει­δι­κή σύμ­βου­λος, χωρίς όμως να αξιο­ποι­η­θεί ου­σια­στι­κά η εμπει­ρία μου. Παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες προ­σπά­θειές μου, επί δύο έτη, να επι­κοι­νω­νή­σω με τον δή­μαρ­χο και να του πα­ρου­σιά­σω τις προ­τά­σεις και τις θέ­σεις μου, δεν υπήρ­ξε ποτέ αντα­πό­κρι­ση. Δεν έχω μάθει στη ζωή μου να κα­τέ­χω τί­τλους χωρίς ουσία, ούτε να απο­δέ­χο­μαι θέ­σεις χωρίς πραγ­μα­τι­κό έργο και προ­σφο­ρά. Για τον λόγο αυτό υπέ­βα­λα την πα­ραί­τη­σή μου, την οποία συ­νό­δευ­σα με δη­μό­σια δή­λω­ση, εξη­γώ­ντας με σα­φή­νεια τους λό­γους της από­φα­σής μου.

Δυ­στυ­χώς, η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση έχει πα­ρεκ­κλί­νει από τον θε­σμι­κό της ρόλο. Αντί να υπη­ρε­τεί το σύ­νο­λο των πο­λι­τών και να προ­α­σπί­ζει τα συμ­φέ­ρο­ντα της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας και ανά­πτυ­ξης, έχει σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις με­τα­τρα­πεί σε μη­χα­νι­σμό εξυ­πη­ρέ­τη­σης προ­σω­πι­κών επι­λο­γών, συ­γκε­κρι­μέ­νων συμ­φε­ρό­ντων και πε­λα­τεια­κών σχέ­σε­ων. Αυτή η εκτρο­πή απα­ξιώ­νει τον θεσμό, δια­βρώ­νει την εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών και υπο­νο­μεύ­ει την πρό­ο­δο που όλοι προσ­δο­κού­με.

Η απου­σία επαρ­κούς ελέγ­χου έχει οδη­γή­σει σε φαι­νό­με­να αυ­θαι­ρε­σί­ας. Ει­δι­κά στους κοι­νό­χρη­στους χώ­ρους, η ανε­ξέ­λεγ­κτη δρα­στη­ριό­τη­τα πλα­νό­διων μι­κρο­πω­λη­τών χωρίς τις απα­ραί­τη­τες άδειες και χωρίς χω­ρο­τα­ξι­κό σχε­δια­σμό, με την ανοχή – αν όχι τη σιω­πη­ρή στή­ρι­ξη – της δη­μο­τι­κής αρχής, πλήτ­τει την τάξη, τη νο­μι­μό­τη­τα και την ποιό­τη­τα ζωής.

Η αλ­λα­γή αυτής της κα­τά­στα­σης είναι επι­τα­κτι­κή. Απαι­τεί­ται άμεση πα­ρέμ­βα­ση και ανα­συ­γκρό­τη­ση, ώστε η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση να επα­νέλ­θει στον θε­με­λιώ­δη της ρόλο: να λει­τουρ­γεί με δια­φά­νεια, λο­γο­δο­σία και προ­σή­λω­ση στο κοινό καλό.

• Δια­νύ­ου­με ήδη 18 μήνες από την ανά­λη­ψη του έργου της νέας δη­μο­τι­κής αρχής. Χωρίς πε­ρι­στρο­φές, καθώς είστε άν­θρω­πος ευθύς, πώς αξιο­λο­γεί­τε τον Δή­μαρ­χο Ρόδου Αλέ­ξαν­δρο Κο­λιά­δη και τους συμ­βού­λους του; Έχουν στό­χους ή ως εική και ως έτυχε;

Ανε­παρ­κής η δη­μο­τι­κή αρχή Κο­λιά­δη. Η πόλη σε πα­ρακ­μή, χωρίς Δή­μαρ­χο στην πράξη. Το να έχει κα­νείς την τιμή να υπη­ρε­τεί έναν τόπο όπως η Ρόδος, δεν είναι προ­νό­μιο. Είναι ευ­θύ­νη.

Ευ­θύ­νη να στα­θεί αντά­ξιος της ιστο­ρί­ας, του πο­λι­τι­σμού και των προσ­δο­κιών των πο­λι­τών αυτού του μο­να­δι­κού νη­σιού. Δυ­στυ­χώς, σή­με­ρα, η ει­κό­να της Ρόδου δεν τιμά κα­νέ­ναν. Ούτε αυ­τούς που τη διοι­κούν, ούτε αυ­τούς που επι­λέ­γουν να σιω­πούν μπρο­στά στην πα­ρακ­μή. Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών επι­βα­ρύ­νε­ται διαρ­κώς. Τα προ­βλή­μα­τα πα­ρα­μέ­νουν άλυτα.

Η πόλη δεί­χνει εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νη, χωρίς αι­σθη­τι­κή μέ­ρι­μνα, χωρίς ορ­γά­νω­ση, χωρίς σχέ­διο. Ο επι­σκέ­πτης απο­ρεί. Ο δη­μό­της αγα­να­κτεί. Και η Ρόδος – η πόλη των Ιπ­πο­τών, η ναυαρ­χί­δα του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού–εμ­φα­νί­ζε­ται αλ­λοιω­μέ­νη, απο­γοη­τευ­τι­κή, ξένη προς τον ίδιο της τον εαυτό.

Στη νέα δη­μο­τι­κή αρχή δό­θη­κε η ευ­και­ρία να αλ­λά­ξει αυτή την πο­ρεία, όμως άφησε να πε­ρά­σει πολύς χρό­νος χωρίς να δεί­ξει ότι έχει ξε­κι­νή­σει κά­ποια ου­σια­στι­κή αλ­λα­γή. Δυ­στυ­χώς, δεν είχε το σχέ­διο. Δεν είχε τη βού­λη­ση. Δεν είχε την ικα­νό­τη­τα. Αντί για διοί­κη­ση με όραμα, βιώ­νου­με επι­κοι­νω­νια­κές εντυ­πώ­σεις. Αντί για λύ­σεις, ει­σπράτ­του­με σιωπή και αδρά­νεια. Αντί για πρό­ο­δο, βλέ­που­με στα­σι­μό­τη­τα και διοι­κη­τι­κή ανε­πάρ­κεια. Η Ρόδος δεν μπο­ρεί και δεν πρέ­πει να συμ­βι­βα­στεί με τη με­τριό­τη­τα. Ο Δήμος δεν είναι γρα­φείο δη­μο­σί­ων σχέ­σε­ων. Είναι ο θε­σμός που πρέ­πει να σχε­διά­ζει, να διεκ­δι­κεί, να εμπνέ­ει. Ο Δή­μαρ­χος δεν είναι δια­χει­ρι­στής κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας. Είναι ηγε­τι­κή φυ­σιο­γνω­μία που θέτει κα­τευ­θύν­σεις, δίνει ρυθμό, ενώ­νει. Η Ρόδος αξί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρα. Και κυ­ρί­ως, αξί­ζει κα­λύ­τε­ρη διοί­κη­ση.

Μια διοί­κη­ση που θα σέ­βε­ται τον τόπο και τους αν­θρώ­πους του. Μια διοί­κη­ση που θα έχει σχέ­διο, συ­νέ­πεια, δια­φά­νεια και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα. Γιατί η φθορά που σή­με­ρα βιώ­νου­με δεν είναι μοι­ραία. Είναι επι­λο­γή. Και η αλ­λα­γή δεν είναι ου­το­πία – είναι ανά­γκη.

• Αν εί­χα­τε τη δυ­να­τό­τη­τα να με­τα­φέ­ρε­τε ένα μή­νυ­μα απευ­θεί­ας στην το­πι­κή εξου­σία, ποιο θα ήταν αυτό;

«Περ­πα­τή­στε την πόλη. Δείτε την εγκα­τά­λει­ψη στα πε­ζο­δρό­μια, στους δρό­μους, τα σκου­πί­δια στις γει­το­νιές και στα πάρκα. Δείτε τις φθο­ρές που έχουν πα­ρέλ­θει με τον χρόνο που πα­ρα­μέ­νουν χωρίς συ­ντή­ρη­ση. Αυτές οι ει­κό­νες δεν τι­μούν τη Ρόδο. Δεν αντι­κα­το­πτρί­ζουν το νησί που αγα­πά­με, που μας με­γά­λω­σε, που φι­λο­ξε­νεί χι­λιά­δες επι­σκέ­πτες κάθε χρόνο. Ασχο­λη­θεί­τε με το νησί σας. Γιατί η Ρόδος είναι το σπίτι σας».

Αν ήμουν στη θέση του κ. Κο­λιά­δη, θα αι­σθα­νό­μουν ντρο­πή να φέ­ρο­μαι ως Δή­μαρ­χος, όταν το νησί μου πα­ρου­σιά­ζει αυτή την ει­κό­να. Δεν υπάρ­χουν δι­καιο­λο­γί­ες, όπως η άποψη ότι «δεν έχω μα­γι­κό ραβδί να κάνω θαύ­μα­τα». Τέ­τοιες δι­καιο­λο­γί­ες δεν τι­μούν κα­νέ­ναν Δή­μαρ­χο. Ο ρο­δια­κός λαός δεν ψή­φι­σε τη νε­ράι­δα του πα­ρα­μυ­θιού με το μα­γι­κό ραβδί της, ψή­φι­σε Δή­μαρ­χο! Έναν ηγέτη που θα στα­θεί με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα απέ­να­ντι στα προ­βλή­μα­τα, που δεν θα δι­στά­σει να ανα­λά­βει το πο­λι­τι­κό κό­στος των ανα­γκαί­ων απο­φά­σε­ων. Η Ρόδος δεν έχει ανά­γκη από θαύ­μα­τα. Έχει ανά­γκη από πρά­ξεις. Ας την ξα­να­κά­νου­με το δια­μά­ντι της Με­σο­γεί­ου. Το αξί­ζει η ιστο­ρία της, το αξί­ζουν οι άν­θρω­ποί της, και – το κυ­ριό­τε­ρο – το αξί­ζει το μέλ­λον της.