Φωτεινή Καράμπελα: Ανεπαρκής η δημοτική αρχή του Αλ. Κολιάδη

Κυρία Καρά­μπελα ο ρόλος των εργα­ζο­μέ­νων του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου είναι συχνά αόρατος για το ευρύ κοινό. Τι θα θέλατε να γνω­ρί­ζει η κοι­νω­νία της Ρόδου και των Δωδε­κα­νή­σων για το έργο σας;

Ο ρόλος μας κα Παμπρή στο Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου είναι ουσια­στι­κός και πολυ­διά­στα­τος, αλλά συχνά περνάει απα­ρα­τή­ρη­τος από το ευρύ κοινό. Εργα­ζό­μα­στε καθη­με­ρινά για να στη­ρί­ξουμε την τοπική επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, να ενι­σχύ­σουμε την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα των επι­χει­ρή­σεων και να προ­ω­θή­σουμε την ανά­πτυξη στην περιοχή μας.

Συγκε­κρι­μένα, ανα­λαμ­βά­νουμε δράσεις όπως:

-Παροχή πλη­ρο­φό­ρη­σης και συμ­βου­λευ­τι­κής σε επι­χει­ρη­μα­τίες σχετικά με νομο­θε­σία, χρη­μα­το­δο­τή­σεις και ευκαι­ρίες αγοράς.

-Υποστήριξη της και­νο­το­μίας και της εξω­στρέ­φειας των τοπικών επι­χει­ρή­σεων.

-Διοργάνωση εκπαι­δευ­τι­κών σεμι­να­ρίων και εκδη­λώ­σεων που ενι­σχύ­ουν τις δεξιό­τη­τες των εργα­ζο­μέ­νων και των επι­χει­ρη­μα­τιών.

-Συνεργασία με φορείς τοπικής αυτο­διοί­κη­σης και κεντρι­κής κυβέρ­νη­σης για τη βελ­τί­ωση του επι­χει­ρη­μα­τι­κού περι­βάλ­λο­ντος.

-Προστασία των συμ­φε­ρό­ντων των επι­χει­ρή­σεων της περιο­χής, μέσα από διάλογο και παρεμ­βά­σεις.

Η δουλειά μας συμ­βάλ­λει άμεσα στην ευη­με­ρία της τοπικής κοι­νω­νίας, και ενι­σχύ­ο­ντας την οικο­νο­μική ανά­πτυξη.

Παρότι η παρου­σία μας δεν είναι πάντα εμφανής, οι δράσεις μας δια­μορ­φώ­νουν ένα καλύ­τερο επι­χει­ρη­μα­τικό και κοι­νω­νικό περι­βάλ­λον για όλους.

Ποιος είναι ο ρόλος των Επι­με­λη­τη­ρίων στην εποχής της e-ΥΜΣ;

Τα Επι­με­λη­τή­ρια δεν είναι απλώς διοι­κη­τι­κές μονάδες:

Είναι θεσμοί εγγύ­η­σης και ασφα­λι­στι­κές δικλεί­δες που εξυ­πη­ρε­τούν:

Την προ­στα­σία του κατα­να­λωτή (π.χ. δια­σφά­λιση ότι ο επι­χει­ρη­μα­τίας έχει τις γνώσεις και τις υπο­δο­μές για το αντι­κεί­μενό του).

Την ασφά­λεια των συναλ­λα­γών και του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος (φορο­λο­γικά, υγειο­νο­μικά, περι­βαλ­λο­ντικά).

Την εύρυθμη λει­τουρ­γία του επι­χει­ρη­μα­τι­κού περι­βάλ­λο­ντος, απο­τρέ­πο­ντας την ανε­ξέ­λεγ­κτη ίδρυση επι­χει­ρή­σεων χωρίς τις απαι­τού­με­νες άδειες ή επαγ­γελ­μα­τικά προ­σό­ντα.

Η λει­τουρ­γία της e-ΥΜΣ ενι­σχύει εμμέσως την παρα­βα­τι­κό­τητα.

Η υφι­στά­μενη λει­τουρ­γία της ηλε­κτρο­νι­κής Υπη­ρε­σίας Μίας Στάσης (e-ΥΜΣ), αν και στο­χεύει στην επι­τά­χυνση και απλο­ποί­ηση της δια­δι­κα­σίας ίδρυσης επι­χει­ρή­σεων, εμμέσως διευ­κο­λύ­νει την παρα­βα­τι­κό­τητα, ιδίως σε περι­πτώ­σεις συμ­με­το­χής υπηκόων τρίτων χωρών.

Συγκε­κρι­μένα, μέσω της πλατ­φόρ­μας μπορούν να ιδρύ­ο­νται επι­χει­ρή­σεις χωρίς κανέναν έλεγχο ως προς τη νομι­μό­τητα δια­μο­νής ή το δικαί­ωμα πρό­σβα­σης στην αγορά εργα­σίας των αλλο­δα­πών που συμ­με­τέ­χουν ως εταίροι ή δια­χει­ρι­στές.

Δεν απαι­τεί­ται καμία υπο­χρε­ω­τική ανάρ­τη­σης άδειας δια­μο­νής για επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα, ούτε επα­λή­θευση της επαγ­γελ­μα­τι­κής ή νομικής επάρ­κειας, γεγονός που ανοίγει τον δρόμο για κατα­χρη­στι­κές πρα­κτι­κές, παρα­πλα­νη­τική επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα και δημιουρ­γία εταιρειών-βιτρινών.

Το πρό­βλημα είναι ακόμη σοβα­ρό­τερο σε ΚΑΔ που αφορούν δρα­στη­ριό­τη­τες με ειδικές προ­ϋ­πο­θέ­σεις, καθώς η ίδρυση προχωρά χωρίς να δια­σφα­λί­ζε­ται η τήρηση των νόμιμων αδειο­δο­τι­κών απαι­τή­σεων.

Η προ­σω­πική συνά­ντηση με τον Υπουργό Ανά­πτυ­ξης είναι ανα­γκαία και κρίσιμη για να τεθούν επί τάπητος τα προ­βλή­ματα που προ­κύ­πτουν από τη λει­τουρ­γία της e-ΥΜΣ και να προ­τα­θούν συγκε­κρι­μένα μέτρα ενί­σχυ­σης του ρόλου των Επι­με­λη­τη­ρίων, με σκοπό τη δια­σφά­λιση της νομι­μό­τη­τας και της δια­φά­νειας στην επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα.

Διαβάζω παρεμ­βά­σεις στον δημόσιο λόγο, ειδικά για την πόλη της Ρόδου. Έχετε υπη­ρε­τή­σει στην Τοπική Αυτο­διοί­κηση κι έχετε δια­τε­λέ­σει σύμ­βου­λος δημάρ­χου. Τι δεν πάει καλά στη Ρόδο και που εκτι­μάτε ότι οφεί­λε­ται;

Υπη­ρέ­τησα ως εκλεγ­μένη στην Τοπική Αυτο­διοί­κηση, αφιε­ρώ­νο­ντας αμέ­τρη­τες ώρες αφι­λο­κερ­δώς, με μονα­δικό στόχο να προ­σφέρω το καλύ­τερο δυνατό στον τόπο μου από τη θέση ευθύνης που είχα την τιμή να κατέχω.

Μέσα από αυτή την εμπει­ρία, μου δόθηκε η ευκαι­ρία να γνωρίσω από κοντά τη λει­τουρ­γία της. Δυστυ­χώς, η εμπει­ρία αυτή με απο­γο­ή­τευσε βαθιά. Ήρθα αντι­μέ­τωπη με πρα­κτι­κές που όχι μόνο βλά­πτουν τον θεσμό, αλλά και τον ίδιο τον τόπο μας. Πολλές φορές δια­φώ­νησα ανοιχτά, εξέ­φρασα τη δια­φο­ρε­τική μου άποψη και στάθηκα απέ­να­ντι σε όσα θεω­ρούσα λαν­θα­σμένα ή άδικα.

Αυτή η στάση μου δεν ήταν ευπρόσ­δε­κτη – αντί­θετα, ένιωθα σαν ένα “από­στημα” μέσα σε ένα πολι­τικό σύστημα που προ­σπα­θούσα να αλλάξω από μέσα. Παρ’ όλα αυτά, δεν συμ­βι­βά­στηκα. Όταν δια­φω­νούσα, είχα το θάρρος να το δηλώσω, να αμφι­σβη­τήσω, να υπε­ρα­σπι­στώ τις αρχές μου, ακόμα κι αν αυτό είχε κόστος. Αυτή η απο­γο­ή­τευση υπήρξε ένας από τους βασι­κούς λόγους που, ύστερα από τέσσερα χρόνια παρου­σίας, επέλεξα να απο­χω­ρήσω από την παρά­ταξη με την οποία είχα εκλεγεί και να ανε­ξαρ­τη­το­ποι­ηθώ.

Πιστεύω ακρά­δα­ντα ότι μόνο όταν βρεθείς στην κορυφή της εξου­σίας μπορείς να φέρεις τις βαθιές αλλαγές και τις λύσεις που έχει ανάγκη ο τόπος και απαιτεί η εποχή μας — εφόσον, φυσικά, προ­τε­ραιό­τητά σου είναι η ουσια­στική προ­σφορά και η ανι­διο­τε­λής υπη­ρε­σία προς τον πολίτη.

Κατά τη διάρ­κεια της δημαρ­χίας Καμπου­ράκη ήμουν ορι­σμένη ως ειδική σύμ­βου­λος, χωρίς όμως να αξιο­ποι­η­θεί ουσια­στικά η εμπει­ρία μου. Παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες προ­σπά­θειές μου, επί δύο έτη, να επι­κοι­νω­νήσω με τον δήμαρχο και να του παρου­σιάσω τις προ­τά­σεις και τις θέσεις μου, δεν υπήρξε ποτέ αντα­πό­κριση. Δεν έχω μάθει στη ζωή μου να κατέχω τίτλους χωρίς ουσία, ούτε να απο­δέ­χο­μαι θέσεις χωρίς πραγ­μα­τικό έργο και προ­σφορά. Για τον λόγο αυτό υπέβαλα την παραί­τησή μου, την οποία συνό­δευσα με δημόσια δήλωση, εξη­γώ­ντας με σαφή­νεια τους λόγους της από­φα­σής μου.

Δυστυ­χώς, η Τοπική Αυτο­διοί­κηση έχει παρεκ­κλί­νει από τον θεσμικό της ρόλο. Αντί να υπη­ρε­τεί το σύνολο των πολιτών και να προ­α­σπί­ζει τα συμ­φέ­ρο­ντα της τοπικής κοι­νω­νίας και ανά­πτυ­ξης, έχει σε πολλές περι­πτώ­σεις μετα­τρα­πεί σε μηχα­νι­σμό εξυ­πη­ρέ­τη­σης προ­σω­πι­κών επι­λο­γών, συγκε­κρι­μέ­νων συμ­φε­ρό­ντων και πελα­τεια­κών σχέσεων. Αυτή η εκτροπή απα­ξιώ­νει τον θεσμό, δια­βρώ­νει την εμπι­στο­σύνη των πολιτών και υπο­νο­μεύει την πρόοδο που όλοι προσ­δο­κούμε.

Η απουσία επαρ­κούς ελέγχου έχει οδη­γή­σει σε φαι­νό­μενα αυθαι­ρε­σίας. Ειδικά στους κοι­νό­χρη­στους χώρους, η ανε­ξέ­λεγ­κτη δρα­στη­ριό­τητα πλα­νό­διων μικρο­πω­λη­τών χωρίς τις απα­ραί­τη­τες άδειες και χωρίς χωρο­τα­ξικό σχε­δια­σμό, με την ανοχή – αν όχι τη σιωπηρή στήριξη – της δημο­τι­κής αρχής, πλήττει την τάξη, τη νομι­μό­τητα και την ποιό­τητα ζωής.

Η αλλαγή αυτής της κατά­στα­σης είναι επι­τα­κτική. Απαι­τεί­ται άμεση παρέμ­βαση και ανα­συ­γκρό­τηση, ώστε η Τοπική Αυτο­διοί­κηση να επα­νέλ­θει στον θεμε­λιώδη της ρόλο: να λει­τουρ­γεί με δια­φά­νεια, λογο­δο­σία και προ­σή­λωση στο κοινό καλό.

Δια­νύ­ουμε ήδη 18 μήνες από την ανάληψη του έργου της νέας δημο­τι­κής αρχής. Χωρίς περι­στρο­φές, καθώς είστε άνθρω­πος ευθύς, πώς αξιο­λο­γείτε τον Δήμαρχο Ρόδου Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη και τους συμ­βού­λους του; Έχουν στόχους ή ως εική και ως έτυχε;

Ανε­παρ­κής η δημο­τική αρχή Κολιάδη. Η πόλη σε παρακμή, χωρίς Δήμαρχο στην πράξη. Το να έχει κανείς την τιμή να υπη­ρε­τεί έναν τόπο όπως η Ρόδος, δεν είναι προ­νό­μιο. Είναι ευθύνη.

Ευθύνη να σταθεί αντά­ξιος της ιστο­ρίας, του πολι­τι­σμού και των προσ­δο­κιών των πολιτών αυτού του μονα­δι­κού νησιού. Δυστυ­χώς, σήμερα, η εικόνα της Ρόδου δεν τιμά κανέναν. Ούτε αυτούς που τη διοι­κούν, ούτε αυτούς που επι­λέ­γουν να σιωπούν μπροστά στην παρακμή. Η καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών επι­βα­ρύ­νε­ται διαρκώς. Τα προ­βλή­ματα παρα­μέ­νουν άλυτα.

Η πόλη δείχνει εγκα­τα­λε­λειμ­μένη, χωρίς αισθη­τική μέριμνα, χωρίς οργά­νωση, χωρίς σχέδιο. Ο επι­σκέ­πτης απορεί. Ο δημότης αγα­να­κτεί. Και η Ρόδος – η πόλη των Ιπποτών, η ναυαρ­χίδα του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού–εμφα­νί­ζε­ται αλλοιω­μένη, απο­γοη­τευ­τική, ξένη προς τον ίδιο της τον εαυτό.

Στη νέα δημο­τική αρχή δόθηκε η ευκαι­ρία να αλλάξει αυτή την πορεία, όμως άφησε να περάσει πολύς χρόνος χωρίς να δείξει ότι έχει ξεκι­νή­σει κάποια ουσια­στική αλλαγή. Δυστυ­χώς, δεν είχε το σχέδιο. Δεν είχε τη βούληση. Δεν είχε την ικα­νό­τητα. Αντί για διοί­κηση με όραμα, βιώ­νουμε επι­κοι­νω­νια­κές εντυ­πώ­σεις. Αντί για λύσεις, εισπράτ­τουμε σιωπή και αδρά­νεια. Αντί για πρόοδο, βλέ­πουμε στα­σι­μό­τητα και διοι­κη­τική ανε­πάρ­κεια. Η Ρόδος δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμ­βι­βα­στεί με τη μετριό­τητα. Ο Δήμος δεν είναι γραφείο δημο­σίων σχέσεων. Είναι ο θεσμός που πρέπει να σχε­διά­ζει, να διεκ­δι­κεί, να εμπνέει. Ο Δήμαρ­χος δεν είναι δια­χει­ρι­στής καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Είναι ηγετική φυσιο­γνω­μία που θέτει κατευ­θύν­σεις, δίνει ρυθμό, ενώνει. Η Ρόδος αξίζει περισ­σό­τερα. Και κυρίως, αξίζει καλύ­τερη διοί­κηση.

Μια διοί­κηση που θα σέβεται τον τόπο και τους ανθρώ­πους του. Μια διοί­κηση που θα έχει σχέδιο, συνέ­πεια, δια­φά­νεια και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα. Γιατί η φθορά που σήμερα βιώ­νουμε δεν είναι μοιραία. Είναι επιλογή. Και η αλλαγή δεν είναι ουτοπία – είναι ανάγκη.

Αν είχατε τη δυνα­τό­τητα να μετα­φέ­ρετε ένα μήνυμα απευ­θείας στην τοπική εξουσία, ποιο θα ήταν αυτό;

«Περ­πα­τή­στε την πόλη. Δείτε την εγκα­τά­λειψη στα πεζο­δρό­μια, στους δρόμους, τα σκου­πί­δια στις γει­το­νιές και στα πάρκα. Δείτε τις φθορές που έχουν παρέλ­θει με τον χρόνο που παρα­μέ­νουν χωρίς συντή­ρηση. Αυτές οι εικόνες δεν τιμούν τη Ρόδο. Δεν αντι­κα­το­πτρί­ζουν το νησί που αγαπάμε, που μας μεγά­λωσε, που φιλο­ξε­νεί χιλιά­δες επι­σκέ­πτες κάθε χρόνο. Ασχο­λη­θείτε με το νησί σας. Γιατί η Ρόδος είναι το σπίτι σας».

Αν ήμουν στη θέση του κ. Κολιάδη, θα αισθα­νό­μουν ντροπή να φέρομαι ως Δήμαρ­χος, όταν το νησί μου παρου­σιά­ζει αυτή την εικόνα. Δεν υπάρ­χουν δικαιο­λο­γίες, όπως η άποψη ότι «δεν έχω μαγικό ραβδί να κάνω θαύματα». Τέτοιες δικαιο­λο­γίες δεν τιμούν κανέναν Δήμαρχο. Ο ροδια­κός λαός δεν ψήφισε τη νεράιδα του παρα­μυ­θιού με το μαγικό ραβδί της, ψήφισε Δήμαρχο! Έναν ηγέτη που θα σταθεί με απο­φα­σι­στι­κό­τητα απέ­να­ντι στα προ­βλή­ματα, που δεν θα διστά­σει να ανα­λά­βει το πολι­τικό κόστος των ανα­γκαίων απο­φά­σεων. Η Ρόδος δεν έχει ανάγκη από θαύματα. Έχει ανάγκη από πράξεις. Ας την ξανα­κά­νουμε το δια­μά­ντι της Μεσο­γείου. Το αξίζει η ιστορία της, το αξίζουν οι άνθρω­ποί της, και – το κυριό­τερο – το αξίζει το μέλλον της.