Σχολείο: Αλλάζουν όλα στα αρχαία ελληνικά

«Τρωάδες» ή «Αλκη­στις» του Ευρι­πίδη θα διδά­σκο­νται πλέον οι μαθητές στο γυμνά­σιο αντί της «Ελένης» του ιδίου τρα­γι­κού. Τα ομηρικά έπη θα διδά­σκο­νται ολό­κληρα, ενώ παράλ­ληλα αλλά­ζουν οι μέθοδοι διδα­σκα­λίας και μειώ­νε­ται η ύλη του μαθή­μα­τος. Πρό­κει­ται για βασικές αλλαγές που απο­τυ­πώ­νουν τη φιλο­σο­φία των νέων προ­γραμ­μά­των σπουδών (Π.Σ.) των αρχαίων ελλη­νι­κών στο γυμνά­σιο, που παρου­σιά­ζει η «Κ». Τα Π.Σ. εντάσ­σο­νται στον σχε­δια­σμό που έχει ήδη εξαγ­γεί­λει το υπουρ­γείο Παι­δείας για συνο­λικά 166 νέα προ­γράμ­ματα σπουδών, που θα εφαρ­μο­στούν από το 2022-2023.

Ειδι­κό­τερα, μιλώ­ντας στην «Κ» η κ. Μαρία-Ζωή Φου­ντο­πού­λου, καθη­γή­τρια Μεθο­δο­λο­γίας της Διδα­σκα­λίας της Αρχαίας Ελλη­νι­κής Γραμ­μα­τείας στο Παν. Αθηνών και επό­πτρια του έργου στο Ινστι­τού­του Εκπαι­δευ­τι­κής Πολι­τι­κής για το νέο πρό­γραμμα σπουδών των Αρχαίων στο γυμνά­σιο, ανέφερε ότι οι και­νο­το­μίες του εντο­πί­ζο­νται στα εξής:

— Γίνεται επι­πλέον εξορ­θο­λο­γι­σμός και μείωση της διδα­κτέας ύλης, εφόσον θα δια­νέ­μο­νται πλέον έξι σχολικά βιβλία (2 σε κάθε τάξη του γυμνα­σίου) αντί των εννέα (τρία σε κάθε τάξη του γυμνα­σίου), τα οποία δια­νέ­μο­νταν χωρίς, μάλιστα, να διδά­σκο­νται πολλές φορές.

— Αλλά­ζουν τα προς διδα­σκα­λία κείμενα στα τέσσερα από τα έξι βιβλία και ανα­θε­ω­ρού­νται οι προς διδα­σκα­λία ραψω­δίες των ομη­ρι­κών επών στις Α΄ και Β΄ Γυμνα­σίου. Συγκε­κρι­μένα, στις Α΄ και Β΄ Γυμνα­σίου υιο­θε­τεί­ται Ανθο­λό­γιο αρχαιο­ελ­λη­νι­κών κει­μέ­νων σε πρω­τό­τυπη γλωσ­σική μορφή, δια­φο­ρε­τι­κών από τα σημε­ρινά, δομη­μένο σε θεμα­τικά κέντρα, οικεία στα παιδιά της ηλι­κια­κής ομάδας 12-14. Στις ίδιες τάξεις, θα δια­νέ­μο­νται ολό­κληρα τα ομηρικά έπη (η Οδύσ­σεια στην Α΄ και η Ιλιάδα στη Β΄ Γυμνα­σίου), ώστε να μη χάνεται η ολότητα, και θα διδά­σκο­νται χωρίς χάσματα περιε­χο­μέ­νου, άλλοτε περι­λη­πτικά και άλλοτε όχι, όλες οι ραψω­δίες. Οι επι­λε­χθεί­σες απο­δό­σεις των επών στη νέα ελλη­νική τρο­πο­ποιού­νται συγκρι­τικά με τις ισχύ­ου­σες. Στη Γ΄ Γυμνα­σίου εισά­γε­ται για πρώτη φορά ο «Αλέ­ξαν­δρος» του Πλου­τάρ­χου, ένα πλήρες αρχαιο­ελ­λη­νικό κείμενο σε πρω­τό­τυπη γλωσ­σική μορφή, βιο­γρα­φι­κού περιε­χο­μέ­νου. Στην ίδια τάξη θα επι­λέ­γε­ται από τον φιλό­λογο για διδα­σκα­λία είτε η «Αλκη­στις» είτε οι «Τρωάδες».

Θα δια­νέ­μο­νται στους μαθητές γυμνα­σίου έξι σχολικά βιβλία (δύο σε κάθε τάξη) αντί των εννέα (τρία σε κάθε τάξη).

— Το πρό­γραμμα σπουδών ανα­πτύσ­σε­ται παράλ­ληλα με το Π.Σ. της Νέας Ελλη­νι­κής, ώστε να ανα­δει­κνύ­ε­ται ο ενιαίος χαρα­κτή­ρας της γλώσσας μας.

— Υιο­θε­τεί­ται η κοινή διδα­κτική προ­σέγ­γιση των κει­μέ­νων είτε σε πρω­τό­τυπη γλωσ­σική μορφή είτε σε νεο­ελ­λη­νική απόδοση, ώστε το μάθημα να μη θεω­ρεί­ται ως δια­κρι­νό­μενο σε δύο επι­μέ­ρους τομείς: πρω­τό­τυπο και νεο­ελ­λη­νική απόδοση.

— Υιο­θε­τού­νται τεχνι­κές ποιο­τι­κής αξιο­λό­γη­σης, έναντι της ποσο­τι­κής, όπως οι ρου­μπρί­κες, η διόρ­θωση λαν­θα­σμέ­νων απα­ντή­σεων, οι εννοιο­λο­γι­κοί χάρτες.

Σύμφωνα με την κ. Φου­ντο­πού­λου, «μαθητές και καθη­γη­τές συχνά εγκλω­βί­ζο­νται σε τυπο­ποι­η­μέ­νες μεθό­δους διδα­σκα­λίας, στη θεώρηση της αρχαίας ελλη­νι­κής ως ξένης γλώσσας, στην αμφι­σβή­τηση της προ­σφο­ράς του μαθή­μα­τος, στην αδυ­να­μία να πει­σθούν και να πείσουν, αντί­στοιχα, για τη δια­τή­ρηση του μαθή­μα­τος ως αυτό­νο­μου και όχι ως τμή­μα­τος κάποιου άλλου, όπως η λογο­τε­χνία ή/και η γλώσσα.

Αυτή την προ­βλη­μα­τική έρχεται το νέο Π.Σ. του μαθή­μα­τος στο γυμνά­σιο να δια­χει­ρι­στεί και να επι­λύ­σει ώς ένα βαθμό, χαράσ­σο­ντας σαφείς κατευ­θύν­σεις προς την ανάγκη έναρξης της μελέτης της αρχαίας ελλη­νι­κής από τη νέα ελλη­νική, προς τον απε­γκλω­βι­σμό από τη μελέτη της γραμ­μα­τι­κής και του συντα­κτι­κού ως ζητού­με­νων και όχι ως μέσων έκφρα­σης του νοή­μα­τος, προς την επι­και­ρο­ποί­ηση των μεθόδων διδα­σκα­λίας και μάθησης και προς την παροχή “καθο­δη­γού­με­νης αυτε­νέρ­γειας” στον εκπαι­δευ­τικό που καλεί­ται όχι να εφαρ­μό­σει αλλά να επι­λέ­ξει, να προ­σαρ­μό­σει, να απο­τι­μή­σει, να τρο­πο­ποι­ή­σει, να ανα­λά­βει πρω­το­βου­λίες και όχι να υιο­θε­τή­σει προ­κα­τα­σκευα­σμένα και, ίσως, παρω­χη­μένα, μοντέλα διδα­σκα­λίας και μάθησης».

Πηγή kathimerini.gr