Λ. Αυγενάκης: «Η παραποίηση της ιστορίας αργά ή γρήγορα εκδικείται εκείνους που επιχειρούν να τη φέρουν στα μέτρα τους»

Ομι­λία Λευ­τέ­ρη Αυ­γε­νά­κη για τα 100 χρό­νια από τη γέν­νη­ση του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη

«Σπά­νια Έλ­λη­νας πο­λι­τι­κός κτυ­πή­θη­κε τόσο σκλη­ρά και τόσο συ­στη­μα­τι­κά. Πα­ρό­λα αυτά ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης έφθα­σε στην κο­ρυ­φή δια­νύ­ο­ντας έναν προ­σω­πι­κό ανή­φο­ρο χωρίς προη­γού­με­νο», τό­νι­σε ο Γραμ­μα­τέ­ας της ΝΔ και Βου­λευ­τής Ηρα­κλεί­ου κ. Λευ­τέ­ρης Αυ­γε­νά­κης σε εκ­δή­λω­ση της ΝΟ.Δ.Ε. Ηρα­κλεί­ου αφιε­ρω­μέ­νη στα «100 χρό­νια από τη γέν­νη­ση του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη».

«Ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης, σπου­δαί­ος Κρη­τι­κός, με­γά­λος πο­λι­τι­κός άν­δρας και γνή­σιος πα­τριώ­της ανέ­πτυ­ξε έντο­νη και πο­λύ­πλευ­ρη πο­λι­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα. Απε­βί­ω­σε σε ηλι­κία 99 ετών την 29η Μαΐου 2017 και με την σύν­θε­τη και διαρ­κή πο­λι­τι­κή πα­ρου­σία για πε­ρισ­σό­τε­ρα από 60 χρό­νια, μας κλη­ρο­δό­τη­σε πλού­σια πα­ρα­κα­τα­θή­κη. Τα λόγια του πα­ρα­μέ­νουν πάντα επί­και­ρα και δια­χρο­νι­κά.

Η πο­ρεία του σε όλη του τη δια­δρο­μή ήταν ένα μα­κρο­χρό­νιο και επί­πο­νο πο­λι­τι­κό οδοι­πο­ρι­κό μέσα από τους δύ­σβα­τους και ανη­φο­ρι­κούς δρό­μους της με­τα­πο­λε­μι­κής, με­τεμ­φυ­λια­κής ελ­λη­νι­κής Ιστο­ρί­ας. Σ’ αυτά τα δύ­σκο­λα χρό­νια εκεί­νο που χα­ρα­κτη­ρί­ζει τον πο­λι­τι­κό Μη­τσο­τά­κη είναι η συ­νε­χής συμ­με­το­χή του στα συ­ντε­λού­με­να, η αδιά­λει­πτη ενερ­γη­τι­κή πα­ρου­σία του.  

Ξε­χώ­ρι­σε με το ήθος του και με τη συ­νέ­πεια λόγων και έργων. Αγω­νί­στη­κε για μια Ελ­λά­δα υπε­ρή­φα­νη, στο κέ­ντρο των Ευ­ρω­παϊ­κών εξε­λί­ξε­ων. Ήταν ο πο­λι­τι­κός του ρε­α­λι­σμού, της συ­νεν­νό­η­σης,  των ανοι­χτών ορι­ζό­ντων, που υπη­ρέ­τη­σε με συ­νέ­πεια τον ορθό λόγο, την αλή­θεια, τις με­γά­λες αλ­λα­γές, συχνά κό­ντρα στο ρεύμα.

Τα τε­λευ­ταία χρό­νια, ο λαός είχε την ευ­και­ρία να τον δει χωρίς τους πα­ρα­μορ­φω­τι­κούς φα­κούς που είχαν έντε­χνα και αδί­στα­κτα ορ­θώ­σει γύρω του. Ο λαός μας είδε επι­τέ­λους τον αλη­θι­νό Μη­τσο­τά­κη. Τον είδε να με­τα­πλά­θει τη ΝΔ στα πρό­τυ­πα των σύγ­χρο­νων ευ­ρω­παϊ­κών φι­λε­λεύ­θε­ρων κομ­μά­των. Τον είδε να δίνει μα­θή­μα­τα κοι­νο­βου­λευ­τι­κού ήθους, να αγω­νί­ζε­ται για την ομα­λό­τη­τα, τους δη­μο­κρα­τι­κούς θε­σμούς, τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό και την κά­θαρ­ση στο δη­μό­σιο βίο. Τον είδε, τον γνώ­ρι­σε, τον πί­στε­ψε, τον ακο­λού­θη­σε και τον δι­καί­ω­σε.

Ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης υπήρ­ξε ένας πο­λι­τι­κός, βαθιά φι­λε­λεύ­θε­ρος, ορα­μα­τι­στής, που συν­δύ­α­σε το όραμα με τον ρε­α­λι­σμό, που πί­στε­ψε στις δυ­να­τό­τη­τες αυτού του λαού και  πέ­τυ­χε σε μέ­γι­στο βαθμό την εθνι­κή συμ­φι­λί­ω­ση.  Ένας πο­λι­τι­κός που γνώ­ρι­ζε ότι η δου­λειά του πο­λι­τι­κού, δεν είναι να είναι πρό­σκαι­ρα ευ­χά­ρι­στος, αλλά μα­κρο­πρό­θε­σμα χρή­σι­μος.

Υπήρ­ξε ο τε­λευ­ταί­ος Με­γά­λος της Πο­λι­τι­κής, υπήρ­ξε ο πο­λι­τι­κός της συ­νέ­πειας, της κα­θα­ρό­τη­τας, της στα­θε­ρό­τη­τας στις αρχές του, που έγκαι­ρα συ­νέ­λα­βε ιδέες μπρο­στά από την εποχή του.

Ο δη­μο­κρα­τι­κός διά­λο­γος, ο σε­βα­σμός των θε­σμών, η αξιο­κρα­τία, το κοι­νο­βου­λευ­τι­κό ήθος, η αί­σθη­ση του χρέ­ους, η συ­ναί­νε­ση, η εθνι­κή συμ­φι­λί­ω­ση, ο ευ­ρω­παϊ­κός προ­σα­να­το­λι­σμός είναι οι αμε­τά­θε­τες αρχές που οριο­θέ­τη­σαν την πο­λι­τι­κή του. Μια σπου­δαία προ­σω­πι­κό­τη­τα στη σύγ­χρο­νη Ιστο­ρία της Πα­τρί­δας που υπη­ρέ­τη­σε την Αλή­θεια, τη Δη­μο­κρα­τία, την Ελευ­θε­ρία.

Είναι αναμ­φί­βο­λα ευ­τυ­χής συ­γκυ­ρία για τον τόπο το γε­γο­νός ότι σε μια τόσο κρί­σι­μη καμπή της Ιστο­ρί­ας μας στην κε­φα­λή της πα­ρά­τα­ξής μας βρί­σκε­ται ένας άν­θρω­πος που κλη­ρο­νό­μη­σε τις αρε­τές του, ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης, και που αντι­πα­ρα­θέ­τει το μέτρο και την τόλμη, την υπευ­θυ­νό­τη­τα και το νη­φά­λιο επι­χεί­ρη­μα απέ­να­ντι στο λαϊ­κι­σμό, το δι­χα­στι­κό λόγο, την ερ­γα­λειο­ποί­η­ση των θε­σμών και τις ιδε­ο­λο­γι­κές αγκυ­λώ­σεις.

Εκεί­νο που κρά­τη­σα και που μου έλεγε πολύ συχνά, είναι αυτό που θεωρώ και την πο­λύ­τι­μη πο­λι­τι­κή του πα­ρα­κα­τα­θή­κη: Να αφή­σου­με πίσω οι Έλ­λη­νες κάθε δι­χα­σμό, μίσος και λαϊ­κι­σμό που μας δια­σπά και που μας στε­ρεί το μέλ­λον που αξί­ζου­με».

Μά­λι­στα ο κ. Αυ­γε­νά­κης μοι­ρά­στη­κε μια κου­βέ­ντα από την τε­λευ­ταία τους συ­νά­ντη­ση: «Όταν ανα­λά­βει ο Κυ­ριά­κος, Πρω­θυ­πουρ­γός, να θυ­μά­σαι ότι οι Κρη­τι­κοί θα πά­ρουν την ευ­θύ­νη που τους ανα­λο­γεί για άλλη μια φορά και θα σώ­σε­τε τη χώρα από τη λαί­λα­πα του λαϊ­κι­σμού, ενω­μέ­νοι. Εγώ δε θα ζω, αλλά όλοι σας, μαζί με τον Κυ­ριά­κο, να κά­νε­τε καλό στον τόπο».

Γρα­φείο Τύπου