Στον εορτασμό της 78ης επετείου της απελευθέρωσης του Καστελλορίζου ο υπουργός Αμυνας

Στις εκδη­λώ­σεις εορ­τα­σμού της 78ης επε­τείου της απε­λευ­θέ­ρω­σης του Καστελ­λό­ρι­ζου θα παρα­στεί τη Δευτέρα ο υπουρ­γός Εθνικής Άμυνας, κ Νίκος Πανα­γιω­τό­που­λος και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, αντι­στρά­τη­γος Κων­στα­ντί­νος Φλώρος.

Η παρου­σία του ΥΠΕΘΑ έχει ιδιαί­τερο συμ­βο­λικό χαρα­κτήρα λόγω των προ­κλή­σεων της Τουρ­κίας που το τελευ­ταίο χρονικό διά­στημα βρί­σκο­νται σε έξαρση.

Ο υπουρ­γός θα παρα­στεί στη δοξο­λο­γία που θα γίνει στο ιερό ναό Κων­στα­ντί­νου και Ελένης ενώ στη συνέ­χεια θα κατα­θέ­σει στεφάνι στο μνημείο των πεσό­ντων.

Το νησί του Καστελ­λο­ρί­ζου ήταν το πρώτο κομμάτι της Ελλη­νι­κής επι­κρά­τειας που απε­λευ­θε­ρώ­θηκε στις 13 Σεπτεμ­βρίου του 1943, συγκε­κρι­μένα το αντι­τορ­πι­λικό “Ναύ­αρ­χος Κου­ντου­ριώ­της” κατέ­πλευσε στο λιμάνι και το απε­λευ­θέ­ρωσε

Το Καστελ­λό­ριζο στη συνέ­χεια οχυ­ρώ­νε­ται και μετα­βάλ­λε­ται από τους ‘Αγγλους σε κέντρο ανε­φο­δια­σμού του συμ­μα­χι­κού στόλου.

Από τον Οκτώ­βριο και τον Νοέμ­βριο του 1943, γερ­μα­νικά αερο­πλάνα βομ­βαρ­δί­ζουν το νησί γκρε­μί­ζο­ντας όσα σπίτια είχανε μείνει όρθια και ανα­γκά­ζο­ντας τους λιγο­στούς κατοί­κους να το εγκα­τα­λεί­ψουν και να βρεθούν πρό­σφυ­γες, άλλοι στις τουρ­κι­κές ακτές και άλλοι στο προ­σφυ­γικό στρα­τό­πεδο στη Γάζα της Παλαι­στί­νης.

Μόνο η “Κυρά της Ρω”, Δέσποινα Αχλα­διώτη, παρέ­μεινε στην ομώνυμη βρα­χο­νη­σίδα της για να υψώνει κάθε πρωί την ελλη­νική σημαία, όπως επί χρόνια συνή­θιζε να κάνει.

Το 1945, οι Καστελ­λο­ρι­ζιοί επι­στρέ­φουν στην πατρίδα τους σε τρεις απο­στο­λές.

Η τελευ­ταία είχε σοβαρές απώ­λειες, αφού ξέσπασε πυρ­κα­γιά στο πλοίο “Εμπάιρ Πατρόλ”, το πλοίο στο οποίο επέ­βαι­ναν, με απο­τέ­λε­σμα να πνιγούν 33 άνθρω­ποι και να καούν αρκετοί. Τα ονόματα των νεκρών είναι γραμ­μένα σε ειδικό πίνακα, που βρί­σκε­ται στον καθε­δρικό ναό των Αγίων Κων­στα­ντί­νου και Ελένης. Το νησί πολλές φορές βομ­βαρ­δί­στηκε, κάηκε, λεη­λα­τή­θηκε και γενικά κατα­στρά­φηκε εντελώς. Παρέ­μεινε υπό συμ­μα­χική στρα­τιω­τική κατοχή, όπως και τα υπό­λοιπα Δωδε­κά­νησα, μέχρι τις 7 Μαρτίου του 1948, οπότε ενώθηκε επι­σή­μως με την Ελλάδα.