Προσφυγή του Τηλέμαχου Καμπούρη στη Δικαιοσύνη κατά του δημάρχου και του προέδρου της ΔΕΥΑΡ

• Από το βήμα του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου στις αίθου­σες των Δικα­στη­ρίων • Μια υπόθεση που εκθέτει τον πολι­τικό διάλογο και ανα­δει­κνύει την υπο­βάθ­μιση του θεσμι­κού λόγου και τον εκτρο­χια­σμό των συνε­δριά­σεων σε θεάματα για τα social media 

Η δημόσια ζωή ενός Δήμου οφείλει να χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από θεσμική σοβα­ρό­τητα, νηφα­λιό­τητα στον διάλογο και σεβασμό στις δια­δι­κα­σίες. Στον Δήμο Ρόδου, ωστόσο, η εικόνα που προ­κύ­πτει από τη συνε­δρί­αση της 31ης Ιουλίου 2025 του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου, όπως κατα­γρά­φηκε αλλά και περι­γρά­φε­ται σε έγκληση που υπέβαλε την Παρα­σκευή ο δημο­τι­κός σύμ­βου­λος κ. Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης, είναι εντελώς δια­φο­ρε­τική.

Η υπόθεση δεν αφορά απλώς έναν λεκτικό δια­πλη­κτι­σμό. Ο κ. Καμπού­ρης έχει κάνει πράξη τα όσα προ­α­νήγ­γειλε σε συνέ­ντευξή του στον RealVoice 99,5 και προ­σέ­φυγε στην Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κατά του δημάρ­χου Ρόδου κ. Αλέξανδρου-Βασιλείου Κολιάδη και του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ κ. Σωτήρη Βαγια­νού, καταγ­γέλ­λο­ντας επα­νει­λημ­μέ­νες δημό­σιες προ­σβο­λές της τιμής, της υπό­λη­ψης και της επαγ­γελ­μα­τι­κής του ιδιό­τη­τας.

Στην έγκλησή του, κάνει λόγο για «συκο­φα­ντική δυσφή­μιση» και «δημόσια εξύ­βριση» που τελέ­στη­καν σε απευ­θείας δια­δι­κτυακή μετά­δοση. Η προ­σφυγή του δημο­τι­κού συμ­βού­λου κ. Τηλέ­μα­χου Καμπούρη κατά του δημάρ­χου Ρόδου και του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ φέρνει στο προ­σκή­νιο μια βαθιά θεσμική κρίση.

Τα δημο­τικά συμ­βού­λια που υπο­τί­θε­ται πως είναι ο πυρήνας της δημο­κρα­τίας στον Δήμο, κατα­λή­γουν αντι­κεί­μενο θεά­μα­τος, με βαρύ­τα­τους χαρα­κτη­ρι­σμούς και επι­θέ­σεις που εκτί­θε­νται δημόσια στα κοι­νω­νικά δίκτυα.

Ένα σκηνικό που εξε­λίσ­σε­ται μπροστά  σε χιλιά­δες θεατές

Η συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου της Ρόδου στις 31 Ιουλίου 2025 δεν ήταν απλώς επει­σο­διακή. Ήταν το σημείο καμπής για την ανά­δειξη ενός φαι­νο­μέ­νου που δεν αφορά μόνο στις πολι­τι­κές ισορ­ρο­πίες εντός του Δήμου, αλλά στο ίδιο το επίπεδο του δημό­σιου δια­λό­γου.

Με περισ­σό­τε­ρες από 10.800 προ­βο­λές στο Facebook και πάνω από 2.000 στο YouTube, η μετά­δοση της συνε­δρί­α­σης λει­τουρ­γεί πια ως ψηφιακό τεκ­μή­ριο για την κατά­σταση που επι­κρα­τεί. Τα όσα ειπώ­θη­καν και δια­σταυ­ρώ­θη­καν εκείνο το βράδυ, δεν περιο­ρί­στη­καν στην αίθουσα συνε­δριά­σεων. Έγιναν δημόσιο περιε­χό­μενο. Και ο τρόπος που αρθρώ­θη­καν οι πολι­τι­κές δια­φω­νίες, ανέ­δειξε μια έντονη απο­μά­κρυνση από κάθε έννοια πολι­τι­κού πολι­τι­σμού.

Από την ερώτηση σε δημο­σί­ευμα, στην οξεία λεκτική επίθεση

Ο δημο­τι­κός σύμ­βου­λος και πρώην αντι­δή­μαρ­χος Τεχνι­κών Έργων και Υπο­δο­μών, κ. Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης, κατέ­θεσε ερώτημα που αφο­ρούσε δημο­σί­ευμα της ιστο­σε­λί­δας Newsbreak.gr, στο οποίο γινόταν αναφορά σε πρό­στιμα ύψους άνω του 1.000.000 ευρώ, που φέρο­νται να επι­βλή­θη­καν σε επι­χει­ρή­σεις συμ­φε­ρό­ντων της οικο­γέ­νειας του κ. Βαγια­νού, προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ.

Η κίνηση αυτή, που εκ πρώτης όψεως εντάσ­σε­ται στην προ­βλε­πό­μενη δια­δι­κα­σία ελέγχου, προ­κά­λεσε έναν καται­γι­σμό προ­σω­πι­κών επι­θέ­σεων ενα­ντίον του κ. Καμπούρη, χωρίς να δοθεί επί της ουσίας απά­ντηση στο ερώτημα.

Από θεσμική αντι­πα­ρά­θεση σε προ­σω­πική απα­ξί­ωση

Στην έγκλησή του ο κ. Καμπού­ρης περι­γρά­φει με συγκε­κρι­μέ­νες ανα­φο­ρές και χρονικά σημεία του βίντεο της συνε­δρί­α­σης μία σειρά από φράσεις και κατη­γο­ρίες που πλήτ­τουν την τιμή, την υπόληψη και την επαγ­γελ­μα­τική του ιδιό­τητα.

Ο ίδιος απο­δί­δει στον πρόεδρο της ΔΕΥΑΡ και τον δήμαρχο Ρόδου την τέλεση των αδι­κη­μά­των της δημό­σιας συκο­φα­ντι­κής δυσφή­μι­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση και της δημό­σιας εξύ­βρι­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση, ενώ προ­σκο­μί­ζει πλήθος στοι­χείων (βίντεο, απο­μα­γνη­το­φω­νή­σεις, δημο­σιεύ­ματα) για να στη­ρί­ξει τις θέσεις του.

Η απο­δό­μηση του πολι­τι­κού αντι­πά­λου  με προ­σω­πι­κές βολές

Σύμφωνα με την έγκληση, οι χαρα­κτη­ρι­σμοί που εκτο­ξεύ­θη­καν ενα­ντίον του κ. Καμπούρη δεν περιο­ρί­στη­καν σε πολι­τικό σχο­λια­σμό. Αφο­ρού­σαν στην εμφά­νισή του, τις οικο­γε­νεια­κές του σχέσεις, την επαγ­γελ­μα­τική του επάρ­κεια ως δικη­γό­ρου και την ηθική του υπό­σταση.

Ιδιαί­τερη εντύ­πωση προ­κα­λεί η αναφορά του δημάρ­χου σε «εσω­τε­ρική αρρώ­στια» και οι ισχυ­ρι­σμοί περί «συγ­γε­νι­κών προ­σώ­πων που σβήνουν πρό­στιμα» ή ότι ο ίδιος «σέρ­νε­ται σαν φίδι» και είναι «ρου­φιά­νος». Όλα αυτά σε ζωντανή μετά­δοση, ενώπιον αιρετών εκπρο­σώ­πων και κοινού.

Ο κ. Καμπού­ρης αρνεί­ται κάθε εμπλοκή στις πράξεις που του απο­δί­δο­νται, ενώ τονίζει ότι οι κατη­γο­ρίες είναι ψευδείς, ανυ­πό­στα­τες και πλήτ­τουν την προ­σω­πι­κό­τητα και την επαγ­γελ­μα­τική του εικόνα, ειδικά ενόψει της ιδιό­τη­τάς του ως μέλους του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου.

Μάρ­τυ­ρας ο Νίκος Γερο­νι­κό­λας

Στη λίστα των μαρ­τύ­ρων που προ­τεί­νει ο κ. Καμπού­ρης ξεχω­ρί­ζει το όνομα του κ. Νίκου Γερο­νι­κόλα, επι­κε­φα­λής της ελάσ­σο­νος μειο­ψη­φίας στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο. Ο κ. Γερο­νι­κό­λας είχε δημόσια τοπο­θε­τη­θεί τις προη­γού­με­νες ημέρες με άρθρο του, ασκώ­ντας κριτική στο επίπεδο του δημο­τι­κού δια­λό­γου και καταγ­γέλ­λο­ντας την απουσία θεσμι­κού πλαι­σίου στις συνε­δριά­σεις.

Η επιλογή αυτή δεν είναι μόνο συμ­βο­λική. Είναι ενδει­κτική της γενι­κό­τε­ρης δυσα­ρέ­σκειας που επι­κρα­τεί στα μέλη του Συμ­βου­λίου, ακόμα και εκτός των πολι­τι­κών «στρα­το­πέ­δων» που εμπλέ­κο­νται στη συγκε­κρι­μένη διαμάχη.

Η μετα­τροπή του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου σε περιε­χό­μενο social media

Η βιντε­ο­σκό­πηση των συνε­δριά­σεων των Δημο­τι­κών Συμ­βου­λίων είναι μια πρα­κτική που ενι­σχύει τη δια­φά­νεια. Όταν όμως οι συνε­δριά­σεις εκτρέ­πο­νται από τον θεσμικό τους ρόλο και γίνο­νται πεδίο προ­σω­πι­κών επι­θέ­σεων, οι κάμερες δεν μετα­φέ­ρουν ενη­μέ­ρωση, μετα­φέ­ρουν θεάματα.

Η απήχηση των συνε­δριά­σεων στα social media δείχνει ότι το κοινό παρα­κο­λου­θεί αλλά δεν σημαί­νει απα­ραί­τητα ότι εμπι­στεύ­ε­ται ή εγκρί­νει. Η δημόσια δια­πό­μπευση, η ειρω­νεία, οι προ­σβο­λές και η εξό­ντωση μέσω λόγου δεν είναι θέατρο πολι­τι­κής, αλλά παρα­βί­αση των ορίων του δια­λό­γου.

Η θεσμική ευθύνη και η απα­ξί­ωση της πολι­τι­κής ζωής

Το μείζον δια­κύ­βευμα που ανα­δει­κνύ­ε­ται από την υπόθεση είναι η θεσμική υπο­βάθ­μιση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου. Όταν ο πολι­τι­κός διά­λο­γος δεν τηρεί τους κανόνες του σεβα­σμού, η πολι­τική κοι­νό­τητα εκπί­πτει σε αντι­πα­ρά­θεση χαρα­κτή­ρων και εντυ­πώ­σεων. Οι προ­σω­πι­κές δια­φο­ρές υπερ­κα­λύ­πτουν τα δημόσια ζητή­ματα. Το απο­τέ­λε­σμα είναι διπλό: απα­ξί­ωση των θεσμών και απο­γο­ή­τευση των πολιτών.

Η υπόθεση Καμπούρη, πέρα από τις ποι­νι­κές της δια­στά­σεις, λει­τουρ­γεί ως καμπα­νάκι. Εάν δεν υπάρξει συλ­λο­γική αντί­δραση από τους ίδιους τους αιρε­τούς εκπρο­σώ­πους, τα δημο­τικά συμ­βού­λια κιν­δυ­νεύ­ουν να χάσουν κάθε κύρος. Και αν χαθεί η σοβα­ρό­τητα στο ανώτατο όργανο του Δήμου, τι μπορεί να τη δια­σφα­λί­σει αλλού;

Η Δικαιο­σύνη καλεί­ται να τοπο­θε­τη­θεί, αλλά το ζήτημα παρα­μέ­νει πολι­τικό

Το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο ως θεσμός έχει απο­στολή τη συζή­τηση, τη λήψη απο­φά­σεων και τον έλεγχο της διοί­κη­σης του Δήμου. Όταν μετα­τρέ­πε­ται σε χώρο προ­σω­πι­κής στο­χο­ποί­η­σης, ειρω­νειών και άμεσων προ­σβο­λών, χάνει τη θεσμική του λει­τουρ­γία. Οι πολίτες δεν γίνο­νται μάρ­τυ­ρες δια­φά­νειας, αλλά θια­σώ­τες ενός πολι­τι­κού θεά­μα­τος, με πρόδηλο επι­κοι­νω­νιακό στόχο και εφήμερη εντύ­πωση.

Ο θεσμι­κός διά­λο­γος, ακόμα και όταν είναι έντονος, οφείλει να κινεί­ται εντός ορίων σεβα­σμού. Όταν αυτό παρα­βιά­ζε­ται, το απο­τέ­λε­σμα είναι να ενι­σχύ­ε­ται η καχυ­πο­ψία των πολιτών και να απα­ξιώ­νε­ται η πολι­τική συνο­λικά.

Η Εισαγ­γε­λία θα απο­φαν­θεί για τη νομική υπό­σταση των ισχυ­ρι­σμών και τις πιθανές ποι­νι­κές ευθύνες. Ωστόσο, το πραγ­μα­τικό ερώτημα αφορά στο πολι­τικό κόστος μιας τέτοιας κατά­στα­σης. Ποιο είναι το μήνυμα που εκπέ­μπε­ται στην τοπική κοι­νω­νία; Τι αντι­λαμ­βά­νε­ται ο δημότης της Ρόδου όταν βλέπει τους εκλεγ­μέ­νους εκπρο­σώ­πους του να μετα­τρέ­πουν τον διάλογο σε σύγκρουση δίχως όρια;

Η απά­ντηση δεν θα δοθεί μόνο στις αίθου­σες των δικα­στη­ρίων, αλλά και στις κάλπες, στις πλα­τείες και στην καθη­με­ρινή συνα­να­στροφή των πολιτών με την Τοπική Αυτο­διοί­κηση.

Η πολι­τική δεν είναι τηλε­θέ­αση. Είναι ευθύνη. Και όταν χάνεται ο σεβα­σμός στον συνο­μι­λητή, χάνεται και η ουσία της δημο­κρα­τι­κής δια­δι­κα­σίας.