Άκης Σκέρτσος: “Βασίλη μου είσαι ένας μαχητής” – Η συγκινητική ανάρτηση για την περιπέτεια υγείας του γιου του

Στο πρό­βλη­μα υγεί­ας που αντι­με­τω­πί­ζει ο γιος του και στην δύ­σκο­λη χει­ρουρ­γι­κή επέμ­βα­ση στην οποία υπο­βλή­θη­κε την πε­ρα­σμέ­νη Τε­τάρ­τη, ανα­φέ­ρε­ται ο Άκης Σκέρ­τσος με ανάρ­τη­σή του στο Facebook.

Ο υπουρ­γός Επι­κρα­τεί­ας επι­ση­μαί­νει ότι οι τε­λευ­ταί­ες δύο εβδο­μά­δες ήταν πολύ δύ­σκο­λες για την οι­κο­γέ­νειά του και ει­δι­κά για τον μικρό Βα­σί­λη, στον οποίο δια­γνώ­στη­κε εκ γε­νε­τής κακή το­πο­θέ­τη­ση των εντέ­ρων, που οδή­γη­σε σε οξεία συ­στρο­φή και ανα­φέ­ρε­ται στην συμ­πτω­μα­το­λο­γία που έχει η συ­γκε­κρι­μέ­νη πά­θη­ση.

“Βα­σί­λη μου είσαι ένας μα­χη­τής και νι­κη­τής της ζωής ήδη από πολύ μικρή ηλι­κία και θέλω να το βά­λεις καλά στο μυαλό σου αυτό. Η τομή που σου άφησε αυτή η δο­κι­μα­σία δεν είναι ούτε άσχη­μη ούτε κακή. Είναι ένα πα­ρά­ση­μο. Είναι ολό­δι­κη σου, είναι αυτή που σε κάνει ξε­χω­ρι­στό και πρέ­πει να την αγα­πή­σεις”, είναι το μή­νυ­μα που απευ­θύ­νει στον γιο του.

Η ανάρ­τη­ση του Άκη Σκέρ­τσου για το πρό­βλη­μα υγεί­ας του γιου του

“Οι τε­λευ­ταί­ες δυο εβδο­μά­δες ήταν πολύ δύ­σκο­λες για τους τρεις μας, πρω­τί­στως για τον Βα­σί­λη μας, αλλά και για την Αυγή και εμένα. Συ­νε­χείς εμε­τοί, έντο­νος πόνος στην κοι­λιά και από­φρα­ξη του εντέ­ρου οδή­γη­σαν στη διά­γνω­ση ότι ο μι­κρός μας είχε εκ γε­νε­τής κακή το­πο­θέ­τη­ση των εντέ­ρων του που οδή­γη­σε σε οξεία συ­στρο­φή και τε­λι­κά σε ένα ανα­πό­φευ­κτο, δύ­σκο­λο τρί­ω­ρο χει­ρουρ­γείο την πε­ρα­σμέ­νη Τε­τάρ­τη.

Το χει­ρουρ­γείο χάρη στον εξαι­ρε­τι­κό και έμπει­ρο παι­δο­χει­ρούρ­γο Κων­στα­ντί­νο Νίκα και την ια­τρι­κή και νο­ση­λευ­τι­κή του ομάδα, πέ­τυ­χε ευ­τυ­χώς πλήρη ανά­τα­ξη της λει­τουρ­γί­ας αλλά και σωστή επα­να­το­πο­θέ­τη­ση λε­πτού και πα­χέ­ος εντέ­ρου. Τους ευ­χα­ρι­στού­με από τα βάθη της καρ­διάς μας και δη­μό­σια. Ένα ιδιαί­τε­ρο ευ­χα­ρι­στώ επί­σης στην κα­θη­γή­τρια παι­δια­τρι­κής κα. Χρι­στί­να Κα­να­κά και την ομάδα της στο Παί­δων που απο­τε­λούν έναν θη­σαυ­ρό για το εθνι­κό σύ­στη­μα υγεί­ας. Οι άν­θρω­ποι αυτοί μας έκα­ναν το με­γα­λύ­τε­ρο δώρο που θα μπο­ρού­σα­με να ζη­τή­σου­με. Χά­ρι­σαν ξανά πίσω στον μικρό μας την πο­λύ­τι­μη υγεία του. Δεν θέλω ούτε να φα­ντα­στώ τι θα σή­μαι­νε να αρ­γού­σα­με λίγες ώρες ακόμη.

Ο λόγος όμως που κάνω δη­μό­σια αυτή την ανάρ­τη­ση, πα­ρό­τι εκ­θέ­τω ευαί­σθη­τα ια­τρι­κά δε­δο­μέ­να, είναι άλλος.

Πρώτα και κύρια γιατί θέλω να ξέρει και να πι­στέ­ψει ο Βα­σί­λης μας πόσο δυ­να­τός είναι αλλά και πόσο πιο δυ­να­τός βγήκε από αυτό το χει­ρουρ­γείο. Είναι ένα με­γά­λο σοκ για τα παι­διά όταν εκ­πί­πτουν από τη σφαί­ρα του «άτρω­του» που πε­ρι­βά­λει την παι­δι­κή ηλι­κία και αθω­ό­τη­τα. Αυτή η βίαιη συ­νά­ντη­ση με τη σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ότι όλοι εί­μα­στε ατε­λείς και τρω­τοί μπο­ρεί να τα πλη­γώ­σει αφά­ντα­στα. Και θέλει πολλή δου­λειά για να συμ­φι­λιω­θείς μαζί της…δου­λειά που δυ­στυ­χώς πολ­λοί ενή­λι­κοι ή με­σή­λι­κοι δεν έχουν κα­τα­φέ­ρει ακόμη να ολο­κλη­ρώ­σουν.

Βα­σί­λη μου είσαι ένας μα­χη­τής και νι­κη­τής της ζωής ήδη από πολύ μικρή ηλι­κία και θέλω να το βά­λεις καλά στο μυαλό σου αυτό. Η τομή που σου άφησε αυτή η δο­κι­μα­σία δεν είναι ούτε άσχη­μη ούτε κακή. Είναι ένα πα­ρά­ση­μο. Είναι ολό­δι­κη σου, είναι αυτή που σε κάνει ξε­χω­ρι­στό και πρέ­πει να την αγα­πή­σεις.

Ο δεύ­τε­ρος λόγος αφορά τους γο­νείς μι­κρών παι­διών. Πα­ρό­τι η συ­γκε­κρι­μέ­νη πά­θη­ση είναι σχε­τι­κά σπά­νια και εντο­πί­ζε­ται στο 90% των πε­ρι­πτώ­σε­ων στον προ­γεν­νη­τι­κό έλεγ­χο, στη δική μας πε­ρί­πτω­ση αυτό δεν συ­νέ­βη, με απο­τέ­λε­σμα το παιδί να τα­λαι­πω­ρεί­ται για σχε­δόν 12 χρό­νια με -συ­χνό­τε­ρες σε μικρή ηλι­κία και πιο αραιές όσο με­γά­λω­νε- κρί­σεις εμε­τού και πόνου στο στο­μά­χι.

Η συμ­πτω­μα­το­λο­γία είναι πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νη: επα­να­λαμ­βα­νό­με­νοι εμε­τοί, έντο­νος πόνος στην κοι­λιά και από­φρα­ξη εντέ­ρου. Αν συμ­βαι­νουν σω­ρευ­τι­κά και τα τρία τότε πρέ­πει ΕΠΕΙ­ΓΟ­ΝΤΩΣ το παιδί να κάνει υπέ­ρη­χο και να το δει παι­δο­γα­στρε­ντε­ρο­λό­γος και παι­δο­χει­ρούρ­γος. Μην το αμε­λή­σουν όσοι γο­νείς αντι­με­τω­πί­ζουν τέ­τοια προ­βλή­μα­τα.

Κλεί­νω με μια φω­το­γρα­φία που με γε­μί­ζει συ­γκί­νη­ση μαζί με χαρά και αι­σιο­δο­ξία. Με αυτό το ήρεμο χα­μό­γε­λο της επί­γνω­σης ότι, ναι, η ζωή είναι γε­μά­τη και με δυ­σκο­λί­ες και δο­κι­μα­σί­ες αλλά με τη βο­ή­θεια της επι­στή­μης, με πίστη και προ­σπά­θεια μπο­ρού­με να τις υπερ­βού­με, και έτσι να γί­νου­με πιο δυ­να­τοί, πιο ώρι­μοι αλλά και πιο συμ­φι­λιω­μέ­νοι με το πε­πρω­μέ­νο της αν­θρώ­πι­νης τρω­τό­τη­τας. Μόνο έτσι μπο­ρού­με να γνω­ρί­σου­με κα­λύ­τε­ρα τον εαυτό μας αλλά και να χα­ρού­με πραγ­μα­τι­κά και ου­σια­στι­κά το δώρο της ζωής”.