Εγινε χθες η κηδεία του Βασίλη Σταυριανού

Εν μέσω γε­νι­κού πέν­θους και πάν­δη­μης συμ­με­το­χής κα­θό­τι ετύγ­χα­νε κα­θο­λι­κής απο­δο­χής και εκτί­μη­σης, έγινε χθες το από­γευ­μα (στο Πα­ρα­δεί­σι) η κη­δεία του πρώην κοι­νο­τάρ­χη και μέχρι τώρα προ­έ­δρου της δη­μο­τι­κής κοι­νό­τη­τας Πα­ρα­δει­σί­ου Βα­σί­λη Σταυ­ρια­νού.

Ο Βασ. Σταυ­ρια­νός, που άφησε πίσω του την αγα­πη­μέ­νη του γυ­ναί­κα Εφη και τις δύο κόρες του Βιβή και Δή­μη­τρα, είχε να επι­δεί­ξει τε­ρά­στιο πο­λι­τι­κό και κοι­νω­νι­κό έργο, ενώ υπη­ρέ­τη­σε πιστά επί σει­ράν ετών την Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση και το κόμμα του, το ΠΑΣΟΚ, του οποί­ου υπήρ­ξε ενερ­γό στέ­λε­χος, από τότε που δη­μιουρ­γή­θη­κε.

Στον επι­κή­δειο λόγο που εκ­φώ­νη­σε ο δή­μαρ­χος Ρόδου κ. Αντ. Κα­μπου­ρά­κης, είπε τα εξής:

Πάντα είναι δύ­σκο­λο ν’ απο­χαι­ρε­τάς φί­λους. Δυ­στυ­χώς όμως συμ­βαί­νει, καθώς ο θά­να­τος, είναι αυτός που κλεί­νει για όλους μας, τον κύκλο της ζωής. Γι’ αυτό και έχει, πολύ με­γά­λη ση­μα­σία, όσο ζούμε, να εί­μα­στε σωστά προ­σα­να­το­λι­σμέ­νοι, στα ου­σια­στι­κά, και στα θε­με­λιώ­δη. Ώστε το απο­τύ­πω­μα που αφή­νου­με, από αυτή την πρό­σκαι­ρη φι­λο­ξε­νία μας, στη ζωή, να είναι για το Καλό, για το Όμορ­φο, για το Δί­καιο.

Αυτό το απο­τύ­πω­μα, αφή­νει στη Ρόδο, ο Βα­σί­λης Σταυ­ρια­νός.

Άξιος Ρο­δί­της, στο Μυαλό, και στην Καρ­διά. Υπη­ρέ­τη­σε τις θε­με­λιώ­δεις αξίες, της ζωής. Πρώτα απ’ όλα, την πα­τρί­δα του, τον τόπο του, το Πα­ρα­δεί­σι. Ανά­λω­σε όλες τις δυ­νά­μεις του, για να γί­νε­ται όλο και κα­λύ­τε­ρο, μέσα στο χρόνο, και ανα­δεί­χθη­κε σε σπου­δαία αυ­το­διοι­κη­τι­κή φυ­σιο­γνω­μία, του νη­σιού μας.

Μετά από μια κα­τα­ξιω­μέ­νη δια­δρο­μή, μου έκανε την τιμή να επα­να­κάμ­ψει στην αυ­το­διοί­κη­ση, το 2019. Να βάλει πλάτη, για να πάει η Ρόδος μπρο­στά, κι έτσι είχα την τύχη, πέρα από τη φιλία μας, να τον ζήσω και ως συ­νερ­γά­τη Πρό­ε­δρο της Το­πι­κής Κοι­νό­τη­τας, επι­βε­βαιώ­νο­ντας σε κάθε ευ­και­ρία, τη με­γά­λη λα­τρεία του για το Πα­ρα­δεί­σι.

Ο Βα­σί­λης υπη­ρέ­τη­σε, με ανιο­διο­τέ­λεια και ήθος, και τον πο­λι­τι­κό χώρο, που εκ­προ­σω­πού­σε. Μά­χι­μος σε κάθε αγώνα, για πρό­ο­δο και κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη. Υπη­ρέ­τη­σε επί­σης, την υγιή και έντι­μη επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα, απο­δει­κνύ­ο­ντας με το πα­ρά­δειγ­μά του, πως η επι­τυ­χία είναι, στο DNA των Ρο­δι­τών.

Και ασφα­λώς υπήρ­ξε ένας αφο­σιω­μέ­νος, και άξιος οι­κο­γε­νειάρ­χης. Και θέλω να εκ­φρά­σω τα ει­λι­κρι­νή, και θερμά μου συλ­λυ­πη­τή­ρια, στην σύ­ζυ­γό του, την Έφη, και στις κόρες του, που πάντα κα­μά­ρω­νε: την Βιβή και την Δή­μη­τρα.

Για όλα αυτά τα ση­μα­ντι­κά, τα αλη­θι­νά, και τα με­γά­λα, που αξί­ζουν πραγ­μα­τι­κά στη ζωή του αν­θρώ­που, θα σε κρα­τή­σου­με για πάντα στη μνήμη μας, φίλε Βα­σί­λη.

Καλό Πα­ρά­δει­σο, στην Καλή Ψυχή σου. Αφή­νεις φί­λους πολ­λούς, απλούς αν­θρώ­πους, που θα μας λεί­πεις πολύ. Και θα βρεις φί­λους πολ­λούς, γνω­στούς σου, που σ’ αγα­πούν γι’ αυτό που είσαι, εκεί στον καλό Πα­ρά­δει­σο, που πας.

Και μην ανη­συ­χείς. Το Πα­ρα­δεί­σι, σου υπό­σχο­μαι, πως θα το προ­σέ­χου­με, σαν τα μάτια μας. Έτσι, όπως ακρι­βώς, μου το ‘λεγες, κάθε φορά.

Αντίο Φίλε.