Zωή Μπελντέκου: «Οι άνθρωποι πρώτα πιστεύουν σε έναν ηγέτη και ύστερα πιστεύουν στο όραμα»

Γιατί απο­φα­σί­σατε να ασχο­λη­θείτε με τα κοινά;

Η φύση της δου­λείας μου είναι εκείνη που με ανα­κά­τεψε νωρίς και βαθιά στην αληθινή κοι­νω­νία. Καθη­με­ρινά μοι­ρά­ζο­μαι προ­βλη­μα­τι­σμούς, φιλο­δο­ξίες, όνειρα, άγχη, επι­θυ­μίες δεκάδων ανθρώ­πων. Δουλειά μου είναι να βρίσκω λύσεις σε προ­βλή­ματα καθώς και να δημιουργώ ασφα­λείς δρόμους προς την επί­τευξη στόχων των ανθρώ­πων που με εμπι­στεύ­ο­νται γι’ αυτό. Ως εκ τούτου έχω εμπε­ρι­στα­τω­μένη άποψη και είναι απο­τέ­λε­σμα ενός μεγάλου στα­τι­στι­κού δείγ­μα­τος των ανθρώ­πων της καθη­με­ρι­νής μου επαφής.

Τολμώ λοιπόν να εκτεθώ στην εκλο­γική δια­δι­κα­σία διότι ως Ροδί­τισσα αλλά και ως ένας νέος άνθρω­πος απο­δέ­χο­μαι το κομμάτι της ευθύνης που μου ανα­λο­γεί ούτως ώστε η Ροδος να γίνει η πόλη που μας αξίζει να ζούμε, η πόλη που ονει­ρευ­τή­καμε.

Γιατί με τον Αντώνη Καμπου­ράκη;

Πιστεύω στον Αντώνη Καμπου­ράκη διότι ως άνθρω­πος αλλά και ως επι­χει­ρη­μα­τίας έχει έντονο το στοι­χείο της προ­σφο­ράς, έχει όραμα είναι καλαί­σθη­τος και απο­τε­λε­σμα­τι­κός. Στοι­χεία θετικά προ­σκεί­μενα σε εμένα και την φιλο­σο­φία της ζωής μου, στοι­χεία απα­ραί­τητα για να φτιά­ξουμε μια όμορφη, καθαρή, έξυπνη πόλη, σημείο ανα­φο­ράς του πολι­τι­σμού και της παγκό­σμιας οικο­νο­μίας. Ο John Maxwell είπε πως: ‘’Οι άνθρω­ποι πρώτα πιστεύ­ουν σε έναν ηγέτη και υστέρα πιστεύ­ουν στο όραμα ‘’. Η Ρόδος χρειά­ζε­ται έναν τέτοιο ηγέτη, με ισχυρή παρου­σία και φωνή στα κέντρα λήψης απο­φά­σεων. Σήμερα δεν βλέπω καταλ­λη­λό­τερο.

Πώς ορα­μα­τί­ζε­στε το μέλλον αυτού του τόπου, ποια η άποψη των νέων σήμερα;

Θέλω μια πόλη με υπο­δο­μές, οικο­λο­γική συνεί­δηση, τεχνο­λο­γική ανά­πτυξη, του­ρι­σμό 12 μήνες το χρόνο, κυκλι­κές μορφές ενέρ­γειας, ποιό­τητα ζωής, κοι­νω­νική αλλη­λεγ­γύη, σίγουρα πιο καθαρή και δυο φορές σίγουρα περισ­σό­τερο πράσινη.

Θέλω να γίνει ορθό­τερη αξιο­ποί­ηση των δημο­τι­κών επι­χει­ρή­σεων ώστε να γίνουν επι­κερ­δείς και να δοθεί μεγα­λύ­τερη έμφαση στο κομμάτι του πολι­τι­σμού.

Με πλη­γώ­νει βαθιά η εικόνα του εθνικού θεάτρου, τα αδέ­σποτα ζώα, οι φίλοι που δου­λεύ­ουν 6 μήνες το χρόνο και τους υπο­λοί­πους συντη­ρού­νται από το ταμείο ανερ­γίας, οι συμ­μα­θη­τές που ανα­γκά­στη­καν να φύγουν στο εξω­τε­ρικό για να μπο­ρέ­σουν να χτίσουν τις ζωές τους με αξιο­πρέ­πεια, η ταλαι­πω­ρία των πολιτών στη γρα­φειο­κρα­τία και την ακαμψία κρα­τι­κών υπη­ρε­σιών για να κάνουν τη δουλειά τους.

Όσο για τους νέους. «Δεν θέλω απλά να επι­βιώσω, θέλω να ονει­ρευτώ να σχε­διάσω να ζήσω». Τολμώ να πω πως αυτό είναι το moto της γενιάς μου και με αφορμή αυτό ζητώ να σπάσει επι­τέ­λους το κλίμα της μιζέ­ριας, πάμε να βρούμε εκείνον τον χώρο όπου όλοι έχουμε ανάγκη για να ανα­πνεύ­σουμε.

Υπάρχει χώρος για έναν νέο άνθρωπο σήμερα στην τοπική αυτο­διοί­κηση; Τι θα λέγατε σε έναν ψηφο­φόρο που δεν σας γνω­ρί­ζει;

Όλοι έχουμε ακούσει κατά καιρούς ανθρώ­πους να λένε πως πρέπει να δοθεί η σκυτάλη στην νέα γενιά. Δεν ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος… Προ­σω­πικά δεν μου έδωσε κάνεις καμία σκυτάλη.

Η πόλη που ζω δεν ικα­νο­ποιεί την αισθη­τική, τις φιλο­δο­ξίες και τα όνειρά μου, έτσι απο­φά­σισα να σηκωθώ για να δω αν μπορώ να βοηθήσω να αλλάξει. Σαν εμένα συναντώ δεκάδες ανθρώ­πους. Αυτό που τους λέω είναι αυτό που πρε­σβεύω. Είμαι ένας άνθρω­πος που δου­λεύει με στόχους, είναι δομη­μένη έτσι η καθη­με­ρι­νό­τητά μου. Θέτουμε στόχους φτά­νουμε στόχους και πάλι απ’την αρχή. Είναι μια όμορφη ρουτίνα. Στο δικό μου λεξι­λό­γιο δεν υπάρ­χουν αρνη­τι­κές λέξεις: Δεν γίνεται, δεν μπορώ. Με ενοχλεί ακόμα και όταν τις ακούω από άλλους, νιώθω πως υπο­θη­κεύ­ουν το μέλλον μας ερήμην.

Πάμε λοιπόν μαζί να αλλά­ξουμε αυτά που μας δυσα­ρε­στούν κι αν δεν αλλά­ζουν να τα χαλά­σουμε και να τα φτιά­ξουμε απ’ την αρχή. Κι αν δεν μπο­ρέ­σουμε σήμερα πάμε να βρούμε τρόπους και να επα­νέλ­θουμε αύριο…

Κλεί­νο­ντας σε έναν άνθρωπο που δεν με γνω­ρί­ζει θα ζητούσα να μου δώσει την ευκαι­ρία στις επι­κεί­με­νες εκλογές διότι από όλες τις αρετές αυτές που καλ­λιέρ­γησα είναι η ηθική και η ακε­ραιό­τητα, και είναι αυτές οι πιο σημα­ντι­κές που θα πρέπει απα­ρέ­γκλιτα να συνο­δεύ­ουν οποιον­δή­ποτε «τολμά» να ανα­κα­τευ­τεί σε θέματα που επη­ρε­ά­ζουν ένα ευρύ­τερο σύνολο ανθρώ­πων.