Τα εφιαλτικά σενάρια των NYT για την Ελλάδα

Η Ελ­λά­δα δεί­χνει να μην έχει κά­ποια στρα­τη­γι­κή για να εξέλ­θει από την δεινή θέση της, γρά­φει ο αρ­θρο­γρά­φος των New York Times, Hugo Dixon.

«Δεν είναι μόνο το ότι η κυ­βέρ­νη­ση του Αλέξη Τσί­πρα δεν δια­θέ­τει ένα αξιό­πι­στο σχέ­διο για φτά­σει σε συμ­φω­νία με τους πι­στω­τές της από την ευ­ρω­ζώ­νη και το ΔΝΤ, δεν φαί­νε­ται να έχει εναλ­λα­κτι­κό πλάνο για να πε­ριο­ρί­σει τη ζημιά σε πε­ρί­πτω­ση χρε­ο­κο­πί­ας».

Όπως ανα­φέ­ρει ο Dixon, η κα­τά­στα­ση στις συ­νο­μι­λί­ες με τους δα­νει­στές έχει βελ­τιω­θεί με την αλ­λα­γή της δια­πραγ­μα­τευ­τι­κής ομά­δας της Ελ­λά­δας- μετά τον πα­ρα­γκω­νι­σμό του Γιάνη Βα­ρου­φά­κη- αλλά «ακόμα υπάρ­χει ένα βουνό για να σκαρ­φα­λώ­σουν», όπως γρά­φει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, ενώ θε­ω­ρεί πολύ δύ­σκο­λη ως απί­θα­νη την επί­τευ­ξη συμ­φω­νί­ας στο Eurogroup της Δευ­τέ­ρας.

«Όταν ο κ. Τσί­πρας ανέ­λα­βε τον Ια­νουά­ριο, νό­μι­ζε ότι θα μπο­ρού­σε να πάρει και άλλα χρή­μα­τα από τους δα­νει­στές της χώρας του, για την ανα­κού­φι­ση των χρεών της Αθή­νας, χωρίς να προ­βεί σε σο­βα­ρές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις», κάτι που για τον αρ­θρο­γρά­φο ήταν απλά φα­ντα­σί­ω­ση.

Επί­σης, το άρθρο των NYT, θε­ω­ρεί ότι η κυ­βέρ­νη­ση, αρ­χι­κά, δεν είχε υπο­λο­γί­σει πόσο βλα­πτι­κή θα ήταν για την οι­κο­νο­μία αυτή η πα­ρα­τε­τα­μέ­νη πε­ρί­ο­δος ασά­φειας, όσο και η κρίση ρευ­στό­τη­τας.

«Τον Νο­έμ­βριο η Κο­μι­σιόν είχε προ­βλέ­ψει ανά­πτυ­ξη 2,9% για την Ελ­λά­δα, την οποία πρό­σφα­τα ανα­θε­ώ­ρη­σε στο 0,5% και αυτή είναι μια αι­σιό­δο­ξη πρό­βλε­ψη», συ­νε­χί­ζει ο Dixon.

Ο αρ­θρο­γρά­φος θε­ω­ρεί ότι η πα­ρακ­μά­ζου­σα κα­τά­στα­ση των οι­κο­νο­μι­κών ση­μαί­νει ότι η Αθήνα θα δυ­σκο­λευ­τεί να φέρει σε ισορ­ρο­πία τον ισο­λο­γι­σμό της. Ακόμα και αν οι πι­στω­τές της κα­τε­βά­σουν τον πήχη του budget, η κυ­βέρ­νη­ση θα ανα­γκα­στεί να πε­ρά­σει νέα μέτρα λι­τό­τη­τας, αλλά κάτι τέ­τοιο θα βλά­ψει πε­ρε­ταί­ρω την οι­κο­νο­μία.

«Η κα­τά­στα­ση ρευ­στό­τη­τας της Αθή­νας είναι απελ­πι­στι­κή», συ­νε­χί­ζει ο Dixon, που ανα­φέ­ρει τις πλη­ρω­μές προς τους δα­νει­στές που ακο­λου­θούν στο επό­με­νο διά­στη­μα.

Η «δυ­σοί­ω­νη» πρό­βλε­ψη του Dixon, κάνει λόγο για δύο προ­ο­πτι­κές: Χρε­ο­κο­πία και έξοδο από το ευρώ ή χρε­ο­κο­πία εντός της ευ­ρω­ζώ­νης.

Θε­ω­ρεί ότι η δεύ­τε­ρη επι­λο­γή θα ήταν η λι­γό­τε­ρο άσχη­μη- πα­ρό­τι απέ­χει από το να είναι καλή. Τότε η κυ­βέρ­νη­ση για πε­ριο­ρί­ζει τις ζη­μιές θα έπρε­πε να επα­να­κε­φα­λαιο­ποι­ή­σει τις τρά­πε­ζες, καθώς η χρε­ω­κο­πία της χώρας θα τις κα­θι­στού­σε αφε­ρέγ­γυ­ες.

Αν δεν το έπρατ­τε, η ΕΚΤ θα έκοβε την πα­ρο­χή ρευ­στό­τη­τας, οι τρά­πε­ζες θα κα­τέρ­ρε­αν και η οι­κο­νο­μία της χώρας θα γλι­στρού­σε βα­θύ­τε­ρα στην άβυσ­σο.

«Το πρό­βλη­μα είναι ότι η Αθήνα δεν θα είχε τα χρή­μα­τα να το πρά­ξει και ούτε θα μπο­ρού­σε να βρει χρή­μα­τα από το εξω­τε­ρι­κό».

Τότε, συ­νε­χί­ζει ο Dixon, η μόνη επι­λο­γή της κυ­βέρ­νη­σης θα ήταν πάρει μέρος των ιδιω­τι­κών κα­τα­θέ­σε­ων και να τις με­τα­τρέ­ψει σε νέες τρα­πε­ζι­κές με­το­χές.

«Εάν η Αθήνα χρε­ο­κο­πή­σει, θα πρέ­πει να ζήσει με τα δικά της μέσα. Πα­ρό­τι η κυ­βέρ­νη­ση δεν θα χρεια­ζό­ταν πλέον να βρί­σκει χρή­μα­τα για να πλη­ρώ­νει τους πι­στω­τές της, πάλι θα χρεια­ζό­ταν να κόψει μι­σθούς και συ­ντά­ξεις, καθώς τα φο­ρο­λο­γι­κά έσοδα θα υπο­χω­ρού­σαν λόγω της πα­ρακ­μά­ζου­σας οι­κο­νο­μί­ας», λέει ο Dixon.

Ο αρ­θρο­γρά­φος θε­ω­ρεί κακή ιδέα τις προ­τά­σεις για πλη­ρω­μή των δη­μο­σί­ων υπαλ­λή­λων με IOU, καθώς οι Έλ­λη­νες θα τα αντι­με­τώ­πι­ζαν σαν προ­πο­μπό της δραχ­μής, τα οποία σε με­γά­λο βαθμό θα τα απέρ­ρι­πταν.

«Τα φο­ρο­λο­γι­κά έσοδα θα κα­τρα­κυ­λούν – εν μέρει επει­δή η οι­κο­νο­μία θα συρ­ρι­κνώ­νε­ται και εν μέρει διότι οι πο­λί­τες θα είναι απρό­θυ­μοι να πλη­ρώ­σουν φό­ρους σε ευρώ, αν θα θε­ω­ρή­σουν ότι η δραχ­μή θα πε­ρι­μέ­νει είναι τη γωνία. Έτσι, η κυ­βέρ­νη­ση θα πρέ­πει να εκ­δώ­σει ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρα IOU, κάτι που θα οδη­γή­σει σε ένα φαύλο κύκλο στον οποίο η εγκα­τά­λει­ψη του ευρώ θα μπο­ρού­σε να γίνει ως μια αυ­το­εκ­πλη­ρού­με­νη προ­φη­τεία», ανα­φέ­ρει το άρθρο.

Όμως ούτε αυτό θα ήταν μια καλή επι­λο­γή, συ­νε­χί­ζει ο Dixon. «Πέρα από το γε­γο­νός ότι οι Έλ­λη­νες δεν θέ­λουν να εγκα­τα­λεί­ψουν το ενιαίο νό­μι­σμα, η με­τά­βα­ση στη δραχ­μή θα ήταν εφιαλ­τι­κή. Ακόμη και αν το νό­μι­σμα ει­σή­χθη εκ νέου, θα υπάρ­χει μικρή πι­θα­νό­τη­τα να τρέ­ξει η κυ­βέρ­νη­ση μια υπεύ­θυ­νη οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή. Θα ήταν πι­θα­νόν να εκτυ­πώ­σει χρή­μα­τα, τρο­φο­δο­τώ­ντας έναν φαύλο κύκλο πλη­θω­ρι­σμού και υπο­τί­μη­σης».

Κα­τα­λή­γο­ντας, ο αρ­θο­γρά­φος θε­ω­ρεί ότι, «με δε­δο­μέ­νο ότι ακόμη και το κα­λύ­τε­ρο σχέ­διο Β είναι δύ­σκο­λο, ο κ Τσί­πρας θα προ­σπα­θή­σει να βρει μια ρε­α­λι­στι­κή στρα­τη­γι­κή για το πώς πρό­κει­ται να έρθει σε συμ­φω­νία με τους πι­στω­τές του. Και θα το κάνει γρή­γο­ρα».

Πηγή:capital.gr