Τι θα πουν οι τουρίστες;

Και ξαφνικά, ανα­κα­λύ­πτουμε πόσο ανέ­τοιμη είναι η πόλη για να υπο­δε­χθεί του­ρί­στες. Ξαφνικά θυμη­θή­καμε τη συντή­ρηση στα κολω­νά­κια και παγκά­κια τον καθα­ρι­σμό σε μνημεία, εργα­σίες από τις υπη­ρε­σίες πρα­σί­νου, έργα οδο­ποι­ίας γιατί «τι θα πουν οι του­ρί­στες;» Ηρθε η εποχή του αυτο­νό­η­του που το ονο­μά­σαμε τι  θα πουν οι του­ρί­στες για τα σκου­πί­δια, τι θα πουν οι του­ρί­στες για τον δρόμο που χάσκει ακόμη άφτια­χτος, τι θα πουν οι του­ρί­στες για το κυκλο­φο­ριακό μπάχαλο, για τα κατε­στραμ­μένα παγκά­κια, για τα ακα­θά­ρι­στα πάρκα, τι θα πουν οι του­ρί­στες για τις παροχές υγείας. Λες και το νησί είναι ακα­τοί­κητο τον υπό­λοιπο χρόνο. Έχω την αίσθηση, ότι ένα τέτοιο σκε­πτικό δεν προ­σφέ­ρει στον του­ρι­σμό. Ιθα­γε­νείς απα­ξιω­μέ­νοι, κρυμ­μέ­νοι πίσω από την βιτρίνα του του­ρι­σμού τον υπό­λοιπο χρόνο, δεν είναι σε θέση να προ­σφέ­ρουν στο του­ρι­στικό προϊόν, έτσι όπως αρμόζει σε μια πολι­τι­σμένη χώρα, αλλά και σε ένα νησί με την αίγλη και την ιστορία που φέρνει πίσω του. Το επίπεδο ζωής και η ευη­με­ρία των πολιτών ενός τόπου, είναι και ο δείκτης πολι­τι­σμού και του τόπου και της χώρας αλλά και  επι­τυ­χίας για όλα τα υπό­λοιπα του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος.