Α-τυπος και υπογραμμός: Χωρίς μέτρο…

«Οι μάσκες έπεσαν. Η δια­δι­κα­σία – σκάν­δαλο για το ξεπού­λημα του ΟΛΠ, απο­κα­λύ­πτε­ται. Ο ΣΥΡΙΖΑ, θα σταθεί απο­φα­σι­στικά στο πλευρό των εργα­ζό­με­νων, των κοι­νω­νι­κών φορέων, των κατοί­κων της περιο­χής του Πειραιά, στο δίκαιο αγώνα για να παρα­μεί­νει το λιμάνι υπό δημόσιο έλεγχο. Η κυβέρ­νηση θα πρέπει να γνω­ρί­ζει, ότι το ξεπού­λημα του ΟΛΠ, δεν θα περάσει. Η σύσσωμη αντί­σταση του λαού, θα τους ακυ­ρώ­σει τα κατα­στρο­φικά σχέδιά τους. Το λιμάνι του Πειραιά ανήκει και θα μείνει στον λαό». Τάδε έφη, Αλέξης Τσίπρας στις 6 Μαρτίου του 2014…

Δύο χρόνια μετά, οι ξένοι κατα­κτη­τές, έγιναν επεν­δυ­τές, το ξεπού­λημα έγινε επέν­δυση και ο πάλαι ποτέ υπε­ρα­σπι­στής της «δημό­σιας περιου­σίας» Αλέξης, υπέ­γραψε την μεγα­λύ­τερη ιδιω­τι­κο­ποί­ηση των τελευ­ταίων ετών.

Αφησε στην άκρη το αρι­στερό αμπέ­χονο, έτσι κι αλλιώς πάντα του έπεφτε μεγάλο για το μπόι και τα μέτρα του, και φόρεσε το κοστούμι το καλο­ραμ­μένο, του «νεο­φι­λελέ» κι έγινε ένα με εκεί­νους που δια­πό­μπευε στις πλα­τείες ως Γερ­μα­νο­τσο­λιά­δες και δοσί­λο­γους. Περασμένα-ξεχασμένα θα μου πεις. Ε, όχι. Δεν νομίζω.

Ακόμα και οι πιο ένθερ­μοι υπο­στη­ρι­κτές του, δεν έχουν καμία δικαιο­λο­γία να ψελ­λί­σουν για τις συνε­χείς μεταλ­λά­ξεις, του πάλε ποτέ αρι­στε­ρού Αλέξη… Πόσες κωλο­τού­μπες να δικαιο­λο­γή­σει κανείς, πόσες μεταλ­λά­ξεις να υπε­ρα­σπι­στεί και πόσες μετα­μορ­φώ­σεις να υπο­στη­ρί­ξει; Ο Αρι­στε­ρός Αλέξης, έγινε πιο φιλε­λεύ­θε­ρος και από τους φιλε­λεύ­θε­ρους που καθύ­βριζε στις πλα­τείες.

Ο συνεπής αρι­στε­ρός Αλέξης, που «βάφτισε» το ΌΧΙ, ΝΑΙ, που εξα­φά­νισε ταχυ­δα­κτυ­λουρ­γικά το κοστο­λο­γη­μένο πρό­γραμμα της Θεσ­σα­λο­νί­κης, που ξέχασε να αυξήσει τον βασικό μισθό στα 751 ευρώ, που έκανε «σχήμα λόγου» την κατάρ­γηση του μνη­μο­νίου υπο­γρά­φο­ντας ένα τρίτο, που κατέ­βηκε από τα κάγκελα και ψήφισε τελικά την ιδιω­τι­κο­ποί­ηση των περι­φε­ρεια­κών αερο­δρο­μίων, έκανε και το ξεπού­λημα, επέν­δυση κι άρχισε να μοι­ρά­ζει λιμάνια στους «ξένους» και από εκεί που ως αντι­πο­λί­τευση έκλεινε δρόμους και κου­νούσε σημαιά­κια για να στα­μα­τή­σει τις «αποι­κιο­κρα­τι­κές συμ­βά­σεις παρά­δο­σης λιμα­νιών και αερο­δρο­μίων», ως κυβέρ­νηση έβαλε φαρδιά-πλατιά την υπο­γραφή του κάνο­ντας στροφή 180ο μοιρών (και όχι 360ο  όπως δήλωσε πέρυσι στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ).

Οι κωλο­τού­μπες του Αλέξη, η ασυ­νέ­πειά του και οι οβι­δια­κές μετα­μορ­φώ­σεις του δεν έχουν μέτρο. Μέσα σε έναν χρόνο θητείας, κατά­φερε να γίνει ίδιος και απα­ράλ­λα­χτος (ενδε­χο­μέ­νως και χει­ρό­τε­ρος) από όσους επί 40 χρόνια έκαναν πάρτι στην πλάτη των Ελλήνων. Το νέο και το άφθαρτο, μύρισε ήδη μούχλα…