Φίλης: Όσους διορισμούς κι αν κάνουμε, η εκπαίδευση θα μοιάζει με πιθάρι χωρίς πάτο

Την ύπαρξη πλα­σμα­τι­κών κενών στα σχολεία της Πρω­το­βάθ­μιας και Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας εκπαί­δευ­σης απο­κά­λυψε ο Υπουρ­γός Παι­δείας Νίκος Φίλης κατά τη σημε­ρινή συνε­δρί­αση της Eπιτροπής Μορ­φω­τι­κών Υπο­θέ­σεων. O κ. Φίλης ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά: «‘Οσους διο­ρι­σμούς κι αν κάνουμε-που είναι αναγκαίο-η εκπαί­δευση θα μοιάζει ότι είναι ένα πιθάρι χωρίς πάτο αν δεν αντι­με­τω­πί­σουμε παθο­γέ­νειες στη λει­τουρ­γία των σχο­λείων που αφορούν όχι τα πραγ­μα­τικά κενά αλλά τα τεχνητά κενά.

Πριν από ένα μήνα ενάμιση είχα στείλει μία εγκύ­κλιο με την οποία ζητούσα από τους διευ­θυ­ντές εκπαί­δευ­σης να προσ­διο­ρί­σουν τα κενά και τα ωράρια των εκπαι­δευ­τι­κών μετά τρεις μήνες λει­τουρ­γίας των σχο­λείων. Χρειά­στηκε να φύγουν λόγω των κρίσεων αρκετοί διευ­θυ­ντές εκπαί­δευ­σης για να απα­ντή­σουν γρήγορα-γρήγορα και από τα στοι­χεία που έχουμε συγκε­ντρώ­σει προ­κύ­πτει ότι υπάρ­χουν:

α) 13.500 ώρες σε γραμ­μα­τειακή υπο­στή­ριξη στο χώρο της εκπαί­δευ­σης.

β) Πάνω από 2000 ολι­γο­μελή τμήματα, πολλά από τα οποία και με κάτω από 10 μαθητές. Πιστεύ­ετε ότι μπορεί να υπάρξει οποια­δή­ποτε μεταρ­ρύθ­μιση στο σχολειό με το να κρύ­βουμε αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα;

Έχω και άλλα στοι­χεία να πω, περι­φέ­ρειες στην Αθήνα όπου ερχό­ντου­σαν οι γονείς και λέγανε, οφεί­λεις να λύσεις το πρό­βλημα του ολο­ή­με­ρου σχο­λείου, μας το είπε ο διευ­θυ­ντής εκπαί­δευ­σης, εσύ θα το λύσεις, και τώρα που φεύγει ο διευ­θυ­ντής εκπαί­δευ­σης και ανα­γκά­ζε­ται, για να απο­φύ­γει τα προ­βλή­ματα που θα προ­κύ­ψουν, να μας δώσει μια κατά­σταση, έχουμε πολλά κενά, πλα­σμα­τικά κενά. Εκπαι­δευ­τι­κούς με 10 ώρες εργασία, 8 ώρες εργασία, 15 ώρες εργασία, πολύ κάτω από το πραγ­μα­τικό τους ωράριο.

Και καλά, ο διευ­θυ­ντής εκπαί­δευ­σης αυτό το πράγμα δεν το έβλεπε, οι σχο­λι­κοί σύμ­βου­λοι δεν το βλέπανε; Και στη σχολική μονάδα, ο διευ­θυ­ντής δεν το έβλεπε αυτό;

Δεν θέλω να κατη­γο­ρήσω συλ­λή­βδην, αλίμονο, αλλά υπάρχει μία αντί­ληψη κακώς εννο­ού­με­νης αλλη­λεγ­γύης. Δεν είναι αλλη­λεγ­γύη, είναι κατά τη γνώμη μου η επι­βί­ωση ενός πελα­τεια­κού κράτους και στο χώρο της εκπαί­δευ­σης. Και έχουμε υπο­χρέ­ωση απέ­να­ντι στην ελλη­νική κοι­νω­νία, όλοι μαζί, και οι δυσφη­μού­με­νοι εκπαι­δευ­τι­κοί από αυτές τις πρα­κτι­κές και συνο­λικά, ο ελλη­νι­κός λαός που πλη­ρώ­νει για το δημόσιο σχολείο να δώσουμε μάχη και να απο­κα­τα­στή­σουμε με τρόπο ουσια­στικό και όχι με τρόπο εντυ­πω­σιο­θη­ρικό , με ουσια­στικό τρόπο, γι αυτό δεν αρχίζω καταγ­γε­λίες τώρα, σας λέω στοι­χεία όμως, να απο­κα­τα­στή­σουμε τη λει­τουρ­γία του σχο­λείου, να απο­κα­τα­στή­σουμε και να αξιο­λο­γή­σουμε με θετικό τρόπο το δημόσιο σχολείο».

Ο υπουρ­γός επα­νέ­λαβε το στόχο του για 20.000 διο­ρι­σμούς εκπαι­δευ­τι­κών μέχρι το 2018 λέγο­ντας : Για λόγους που έχω πει ανα­λυ­τικά και συμ­φω­νούμε όλοι χρεια­ζό­μα­στε διο­ρι­σμούς. Έχουμε επε­ξερ­γα­στεί συγκε­κρι­μένο πρό­γραμμα, όχι λόγια, για το τι ζητάμε ακριβώς. Μία μελέτη που προ­βλέ­πει το μίνι­μουμ στην τριετία 20000 διο­ρι­σμούς, όσο μπο­ρούμε πιο πολύ εμπρο­σθο­βα­ρείς. Αυτός είναι ο στόχος μας. Και αυτό το συζη­τούμε ως κυβέρ­νηση και με τους θεσμούς, προ­κει­μέ­νου να μπο­ρέ­σουμε από την επόμενη χρονιά, μετά 5 και 6 χρόνια αδιο­ρι­στίας, να έχουμε σημα­ντική προ­ώ­θηση του στόχου των διο­ρι­σμών.

O κ. Φίλης κλεί­νο­ντας ανα­κοί­νωσε ότι από τη δια­πραγ­μά­τευση με τον ΟΟΣΑ κατορ­θώ­θηκε η αλλαγή των όρων του μνη­μο­νίου σχετικά με την έκθεση του 2011. Συγκε­κρι­μένα ο υπουρ­γός είπε: «Κατορ­θώ­σαμε να αλλά­ξουμε τους όρους που είχαν τεθεί στο μνη­μό­νιο. Και να συμ­φω­νή­σουμε τον ΟΟΣΑ ότι η συζή­τηση δεν πρέπει να είναι μία συζή­τηση διεκ­πε­ραιω­τική, μία συζή­τηση που δεν λαμ­βά­νει υπόψη την πραγ­μα­τι­κό­τητα του σχο­λείου και που, όπως λέγεται στο μνη­μό­νιο θα ήταν η αξιο­λό­γηση της αξιο­λό­γη­σης της έκθεσης του 2011. Γιατί η έκθεση Δια­μα­ντο­πού­λου, όπως λέγεται, έκθεση του ΟΟΣΑ επί υπουρ­γείας Δια­μα­ντο­πού­λου, ήταν μία έκθεση-διαφωνεί, συμ­φω­νεί κανένας είναι άλλο θέμα, έχουμε πολλές δια­φω­νίες, το ξέρετε αλλά το αφήνω αυτό στη μπάντα – που αξιο­λο­γούσε το σχολείο πριν από την κρίση. Ενώ εμείς είμαστε τώρα στο σχολείο στην καρδιά της κρίσης. Άρα, τα στοι­χεία που πρέπει να αξιο­λο­γή­σουμε είναι δια­φο­ρε­τικά, πρέπει να ανα­σύ­ρουμε και από την έκθεση αλλά και από την εκπαι­δευ­τική εμπει­ρία ποια στοι­χεία πρέπει να συζη­τή­σουμε. Όπως για παρά­δειγμα δεν είναι δυνατόν στην ελλη­νική ιδιο­μορ­φία που έχουμε ένα εκτε­τα­μένο σύστημα παρα­παι­δείας, να μην υπάρχει ούτε μία αναφορά για την παρα­παι­δεία στην έκθεση του 2011.

Γι αυτό πιστεύ­ουμε ότι η συζή­τηση με τον ΟΟΣΑ, σε μία βάση κατά το δυνατόν ισο­τι­μίας και όχι σε μία βάση όπου επι­βάλ­λει ο ένας απόψεις στον άλλον θα πρέπει να αντι­με­τω­πί­σει ζητή­ματα όπως: ο ενιαίος χώρος Ανώ­τα­της Εκπαί­δευ­σης και Έρευνας, το Ολο­ή­μερο Σχολείο, τα οικο­νο­μικά της Εκπαί­δευ­σης, οι δείκτες επί των οποίων κάποιο αντι­κει­με­νικά θεσπι­ζό­μενο όργανο στο χώρο της δημό­σιας εκπαί­δευ­σης, επί τη βάσει του οποίου θα γίνεται η ουσια­στική αξιο­λό­γηση, συνο­λικά του εκπαι­δευ­τι­κού συστή­μα­τος».

enikonomia.gr